ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤ੍ਵੇष ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਰਣੇषੁ ਭਵਿਤਾ ਸਦਾ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਵੈ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਗਦਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਯਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰਾਧਰ੍षਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਨਰੇਵ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਤਿ ਨ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਾ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਪਤੇਦਿਤਿ
ਤੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗਦਾ ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਨਾ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਸੁੱਟੇਗਾ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆ ਪਵੇਗੀ।"
ਹਨ੍ਯਾਦੇषਾ ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਹਿ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਾਰਮਪਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਨ ਚਾਕਰੋਤ੍ਸ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ
"ਜੇ ਇਹ ਉਲਟ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਪ੍ਰਭੂ।" ਪਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੇ ਉਹ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਸ ਤਯਾ ਵੀਰਘਾਤਿਨ੍ਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਤਾਡਯਤ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਪੀਨੇਨਾਂਸੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਨਾਕਮ੍ਪਯਤ ਸ਼ੌਰਿਂ ਸਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਗਿਰਿਮਿਵਾਨਿਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਉਹ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾ ਸਕਦੀ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜੌ ਪਰਿਘਸਨ੍ਨਿਭੌ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀਆਂ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍'। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾ ਮਹਾਵੇਗਾ ਕृਤ੍ਯੇਵ ਦੁਰਧਿष੍ਠਿਤਾ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਧੂਮਕਤਾਰਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਜਾਦੂਈ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਜਘਾਨ ਚਾਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਮਰ੍षਣਮ੍। `ਸ ਪਪਾਤ ਹਤੋ ਭੂਮੌ ਵਿਸ਼ਿਰਾ ਵਿਭੁਜੋ ਬਲੀ। ਸਮ੍ਭਗ੍ਨ ਇਵ ਵਾਤੇਨ ਬਹੁਸ਼ਾਖੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਤੇ ਫੈਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ।
ਸਾ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਵਜ੍ਰਵੇਗਸਮਾ ਗਦਾ'। ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਂ ਵੀਰਂ ਧਰਣੀਮਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਤੇ ਕੰਬਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਗਦਾਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮ੍। ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਮਜਾਯਤ। ਸ੍ਵੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਗਦਾ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਯ ਤਤਃ ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਨਰਾਧਿਪ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧੇਨਾਥ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਮਵਧੀਦ੍ਗਦਾ
ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਲ, ਜੋ ਲੜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਉਸੇ ਗਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਰੁਣੇਨਾਜੌ ਤਥਾ ਸ ਨਿਧਨਂ ਗਤਃ। ਵ੍ਯਸੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈ।
ਪਤਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ ਬਭੌ ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਤਃ। ਸਮ੍ਭਗ੍ਨ ਇਵ ਵਾਤੇਨ ਬਹੁਸ਼ਾਖੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰਣਾਸ਼ਾਇਆ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸੇਨਾਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਭ੍ਯਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਾਲਗੁਨ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਤੇ ਤਂ ਸ਼ੂਰਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਪ੍ਰੇषਿਤੈਰ੍ਮृਧੇ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਸ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਛਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵੱਜਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਤੁਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਰਿष
ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਫਿਰ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼।
ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਭृਸ਼ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਨਦਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚੌੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਸਰ੍ਵਪਾਰਸ਼ਵੀਂ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੂਰਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਸਘਣ੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਧੋਰਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨੇ
ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਲੋਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਾਲਾ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਸਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਰਥਮ੍। ਸਵਿਸ੍ਫੁਲਿਙ੍ਗਾ ਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਭਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਧੂਮਕਤਾਰਾ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਛੱਡਦੀ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵੱਜੀ ਤੇ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਤ੍ਵਭਿਹਤੋ ਗਾਢਂ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਯਾऽਭਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸृਕ੍ਵਿਣੀ ਪਰਿਲੇਲਿਹਨ੍
ਸ਼ਕਯਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਚੱਕਰ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਹੋਠ ਚੱਟਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨਾਰਾਚੈਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਸਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਜਧਨੁਃਸੂਤਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧਾਚਿਨ੍ਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਣਮਾਪਣੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ, ਉਸਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਲੋਹ ਦੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਛਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਰਥਂ ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਸੁਬਹੁਭਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਸ਼ਕਲਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤਂ ਕਾਮ੍ਭੋਜਂ ਮੋਘਸਙ੍ਕਲ੍ਪਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਬਿਭੇਦ ਹृਦਿ ਬਾਣੇਨ ਪृਥੁਧਾਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਕਾਂਭੋਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਨੂੰ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਭਿਨ੍ਨਵਰ੍ਮਾ ਸ੍ਰਸ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਪ੍ਰਭ੍ਰष੍ਟਮੁਕੁਟਾਙ੍ਗਦਃ। ਪਪਾਤਾਭਿਮੁਖਃ ਸ਼ੂਰੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਮੁਕ੍ਤ ਇਵ ਧ੍ਵਜਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਰਮ ਟੁੱਟ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਅੰਗ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੰਗਣ ਵੀ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਾ ਸਿੱਧਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਝੰਡਾ ਆਪਣੇ ਜੰਤਰ ਤੋਂ ਖੁਲ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਗਿਰੇਃ ਸ਼ਿਖਰਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸੁਸ਼ਾਖਃ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਨਿਰ੍ਭਗ੍ਨ ਇਵ ਵਾਤੇਨ ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੋ ਹਿਮਾਤ੍ਯਯੇ। ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਃ ਪਤਿਤੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਵਿਪੁਲੌ ਭੁਜੌ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਟਾਹਲੀ ਜਾਂ ਵਾਟ ਤੋਂ ਟੁੱਟੀ ਕਰਣਿਕਾਰ ਦੀ ਲੱਤ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹ ਖੁੱਲੇ ਪਏ ਸਨ।
ਸ਼ੇਤੇ ਸ੍ਮ ਨਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਕਾਮ੍ਭੋਜਾਸ੍ਤਰਣੋਚਿਤਃ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਰਣੋਪੇਤਃ ਸਾਨੁਮਾਨਿਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਰਮ ਵਿਛੋਣਿਆਂ 'ਤੇ ਲੈਟਣ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੜੀ ਵਾਂਗ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਸ੍ਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਰ੍ਣਿਨਾ ਸ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਲਾਲੀਅੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਾਮਭੋਜ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਣਿਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਧਾਰਯਨ੍ਨਗ੍ਨਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਂ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕਾਞ੍ਚਨੀਂ ਸ੍ਰਜਮ੍। ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵ੍ਯਸੁਰ੍ਭੂਮੌ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਸਿਰ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵ੍ਯਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਸੁਤਸ੍ਯ ਤੇ। ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮ੍ਭੋਜਂ ਚ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਕਾਮਭੋਜ ਦੇ ਸੁਦਕਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਪਏ।