ਸ ਤਨ੍ਨ ਮਮृषੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਥੈਨਂ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਰਾਜਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਪਸ ਸਤੱਰ-ਸਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਵਾਪਂ ਨਿਕृਤ੍ਯ ਚ। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੱਤ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਵਾਸਵਿਂ ਨਵਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਸਵੀ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨੇਵ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਸ਼ਰੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਹਲਕਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤ।
ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਵਧੀਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚੈਨਂ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਰਥਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰੁਵਦ੍ਰੁਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੇ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਰੁਣਸ੍ਯਤ੍ਮਜੋ ਵੀਰਃ ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ। ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਾਜਨਨੀ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤਤੋਯਾ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਸੀ — ਸ਼ੀਤਤੋਯਾ ਪਰਣਾਸ਼ਾ — ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਰੁਣਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਭਵੇਲ੍ਲੋਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਤਨਯੋ ਮਮ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਰਾਜਨ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।"
ਵਰੁਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਦਦਾਮ੍ਯਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਹਿਤਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਤਸ੍ਤੇऽਯਂ ਯੇਨਾਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਨ ਹਥਿਆਰ ਪਾਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਾਪ੍ਯਮਰਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਸਰ੍ਵੇਣਾਵਸ਼੍ਯਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜਾਤੇਨ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰੇ
ਪਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨੀ, ਜਿਹੜਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ।
ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤ੍ਵੇष ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਰਣੇषੁ ਭਵਿਤਾ ਸਦਾ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਵੈ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਗਦਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਯਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰਾਧਰ੍षਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਨਰੇਵ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਤਿ ਨ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਾ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਪਤੇਦਿਤਿ
ਤੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗਦਾ ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਨਾ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਸੁੱਟੇਗਾ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆ ਪਵੇਗੀ।"
ਹਨ੍ਯਾਦੇषਾ ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਹਿ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਾਰਮਪਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਨ ਚਾਕਰੋਤ੍ਸ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ
"ਜੇ ਇਹ ਉਲਟ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਪ੍ਰਭੂ।" ਪਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੇ ਉਹ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਸ ਤਯਾ ਵੀਰਘਾਤਿਨ੍ਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਤਾਡਯਤ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਪੀਨੇਨਾਂਸੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਨਾਕਮ੍ਪਯਤ ਸ਼ੌਰਿਂ ਸਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਗਿਰਿਮਿਵਾਨਿਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਉਹ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾ ਸਕਦੀ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜੌ ਪਰਿਘਸਨ੍ਨਿਭੌ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀਆਂ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍'। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾ ਮਹਾਵੇਗਾ ਕृਤ੍ਯੇਵ ਦੁਰਧਿष੍ਠਿਤਾ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਧੂਮਕਤਾਰਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਜਾਦੂਈ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਜਘਾਨ ਚਾਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਮਰ੍षਣਮ੍। `ਸ ਪਪਾਤ ਹਤੋ ਭੂਮੌ ਵਿਸ਼ਿਰਾ ਵਿਭੁਜੋ ਬਲੀ। ਸਮ੍ਭਗ੍ਨ ਇਵ ਵਾਤੇਨ ਬਹੁਸ਼ਾਖੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਤੇ ਫੈਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ।
ਸਾ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਵਜ੍ਰਵੇਗਸਮਾ ਗਦਾ'। ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਂ ਵੀਰਂ ਧਰਣੀਮਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਤੇ ਕੰਬਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਗਦਾਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮ੍। ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਮਜਾਯਤ। ਸ੍ਵੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਗਦਾ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਅਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਯ ਤਤਃ ਕੇਸ਼ਵਾਯ ਨਰਾਧਿਪ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧੇਨਾਥ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਮਵਧੀਦ੍ਗਦਾ
ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਲ, ਜੋ ਲੜ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਉਸੇ ਗਦਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਵਰੁਣੇਨਾਜੌ ਤਥਾ ਸ ਨਿਧਨਂ ਗਤਃ। ਵ੍ਯਸੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਸਭ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈ।
ਪਤਮਾਨਸ੍ਤੁ ਸ ਬਭੌ ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸੁਤਃ। ਸਮ੍ਭਗ੍ਨ ਇਵ ਵਾਤੇਨ ਬਹੁਸ਼ਾਖੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰਣਾਸ਼ਾਇਆ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਸੇਨਾਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਤ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਫਿਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤਃ ਕਾਮ੍ਭੋਜਰਾਜਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਅਭ੍ਯਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸੂਦਨਮ੍
ਫਿਰ, ਕਾਂਭੋਜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ, ਫਾਲਗੁਨ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਤੇ ਤਂ ਸ਼ੂਰਂ ਵਿਨਿਰ੍ਭਿਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਧਰਣੀਤਲਮ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਉਹ ਤੀਰ ਉਸ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ।
ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਪ੍ਰੇषਿਤੈਰ੍ਮृਧੇ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਕਙ੍ਕਪਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਸ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਛਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਵੱਜਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ। ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਤੁਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਰਿष
ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਫਿਰ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼।
ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਭृਸ਼ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤਂ ਚ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਨਦਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਚੌੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਸਰ੍ਵਪਾਰਸ਼ਵੀਂ ਚੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ੂਰਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਸਘਣ੍ਟਾਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਧੋਰਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਨੇ
ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੁਦਕਸ਼ਿਣ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੀ ਲੋਹ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਾਲਾ ਗਾਂਡੀਵ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।