ਚੋਦਯਨ੍ਤੋ ਹਯਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਤਾਵਕਾਃ। ਸਾਦਿਨੋ ਰਥਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਘੋੜਸਵਾਰ, ਰਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਾ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਙ੍ਗੁष੍ਠਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਨਾਗਂ ਚੋਦਯਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾऽਪਰੇ। ਸ਼ਰੈਃ ਸਮ੍ਮੋਹਿਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਮੇਵਾਭਿਮੁਖਾ ਯਯੁਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਕਸਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਵ ਯੋਘ ਹਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਭੱਜ ਪਏ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਨੁषੌ ਵੀਰੌ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਿਰ ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਦੋ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਵਨ੍ਯੇ ਧਨੁषੀ ਸਜ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੋਜਂ ਵਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤੇਨਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵਿਵੇਸ਼ਾਮਿਤ੍ਰਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭੋਜ ਨੂੰ ਵੱਜੇ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬੀਭਤਸੁ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਲੇਭਾਤੇ ਤੁ ਤੌ ਦ੍ਵਾਰਂ ਵਾਰਿਤੌ ਕृਤਵਰ੍ਮਣਾ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਯਤਮਾਨੌ ਨਰਰ੍षਭੌ
ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਦੇ ਰੋਕਣ ਕਰਕੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਅਨੀਕਾਨ੍ਯਰ੍ਦਯਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਨਾਵਧੀਤ੍ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਪ੍ਯਰਿਸੂਦਨਃ
ਸ਼ਵੇਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਥਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂਸ਼ੂਰੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੂਰ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਜ ਪਿਆ।
ਸ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਤ੍ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪਾਰ੍ਥਕੇਤੁਮਤਾਡਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਝੰਡਾ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਨਵਤ੍ਯਾ ਤੁ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਆਜਘਾਨ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੇ ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਚੋਟ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤਨ੍ਨ ਮਮृषੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਥੈਨਂ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਰਾਜਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਪਸ ਸਤੱਰ-ਸਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਵਾਪਂ ਨਿਕृਤ੍ਯ ਚ। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੱਤ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਵਾਸਵਿਂ ਨਵਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਸਵੀ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨੇਵ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਸ਼ਰੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਹਲਕਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤ।
ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਵਧੀਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚੈਨਂ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਰਥਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰੁਵਦ੍ਰੁਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੇ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਰੁਣਸ੍ਯਤ੍ਮਜੋ ਵੀਰਃ ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ। ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਾਜਨਨੀ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤਤੋਯਾ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਸੀ — ਸ਼ੀਤਤੋਯਾ ਪਰਣਾਸ਼ਾ — ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਰੁਣਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਭਵੇਲ੍ਲੋਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਤਨਯੋ ਮਮ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਰਾਜਨ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।"
ਵਰੁਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਦਦਾਮ੍ਯਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਹਿਤਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਤਸ੍ਤੇऽਯਂ ਯੇਨਾਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਨ ਹਥਿਆਰ ਪਾਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਾਪ੍ਯਮਰਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਸਰ੍ਵੇਣਾਵਸ਼੍ਯਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜਾਤੇਨ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰੇ
ਪਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨੀ, ਜਿਹੜਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ।
ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤ੍ਵੇष ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਰਣੇषੁ ਭਵਿਤਾ ਸਦਾ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਵੈ ਵ੍ਯੇਤੁ ਤੇ ਮਾਨਸੋ ਜ੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਦਾ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਗਦਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਸ੍ਕृਤਾਮ੍। ਯਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰਾਧਰ੍षਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪੁਨਰੇਵ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਯੁਧ੍ਯਤਿ ਨ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸਾ ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਵ ਪਤੇਦਿਤਿ
ਤੇ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗਦਾ ਲੜਾਈ ਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਨਾ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇ। ਜੇ ਤੂੰ ਸੁੱਟੇਗਾ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆ ਪਵੇਗੀ।"
ਹਨ੍ਯਾਦੇषਾ ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਹਿ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਾਰਮਪਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਨ ਚਾਕਰੋਤ੍ਸ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ
"ਜੇ ਇਹ ਉਲਟ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਪ੍ਰਭੂ।" ਪਰ, ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੇ ਉਹ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਸ ਤਯਾ ਵੀਰਘਾਤਿਨ੍ਯਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮਤਾਡਯਤ੍। ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਪੀਨੇਨਾਂਸੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਨਾਕਮ੍ਪਯਤ ਸ਼ੌਰਿਂ ਸਾ ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਗਿਰਿਮਿਵਾਨਿਲਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਪਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਉਹ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾ ਸਕਦੀ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਭੁਜੌ ਪਰਿਘਸਨ੍ਨਿਭੌ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਾਣ੍ਡਵਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਦੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀਆਂ ਲੋਹੇ ਵਰਗੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਮਹੋਲ੍ਕੇਵ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍'। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਾ ਮਹਾਵੇਗਾ ਕृਤ੍ਯੇਵ ਦੁਰਧਿष੍ਠਿਤਾ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਧੂਮਕਤਾਰਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਈ ਤੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਜਾਦੂਈ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਜਘਾਨ ਚਾਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਮਰ੍षਣਮ੍। `ਸ ਪਪਾਤ ਹਤੋ ਭੂਮੌ ਵਿਸ਼ਿਰਾ ਵਿਭੁਜੋ ਬਲੀ। ਸਮ੍ਭਗ੍ਨ ਇਵ ਵਾਤੇਨ ਬਹੁਸ਼ਾਖੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਹ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਤੇ ਫੈਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਰੁੱਖ।
ਸਾ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ ਜ੍ਵਲਿਤਾ ਵਜ੍ਰਵੇਗਸਮਾ ਗਦਾ'। ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਂ ਵੀਰਂ ਧਰਣੀਮਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਤੇ ਕੰਬਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਵਜਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਗਦਾਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮ੍। ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸਮਜਾਯਤ। ਸ੍ਵੇਨਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍
ਗਦਾ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।