ਯਥਾ ਤ੍ਰਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ਼ਨਿਨਿਃਸ੍ਵਨਾਤ੍। ਤਥਾ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਣਾਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰੇਸੁਸ੍ਤਵ ਸੈਨਿਕਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ ਵੀ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਗਏ।
ਪ੍ਰਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ ਸ਼ਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਵਾਹਨਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਏਵਂ ਸਵਾਹਨਂ ਸਰ੍ਵਮਾਵਿਗ੍ਨਮਭਵਦ੍ਬਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਵਾਹਨ ਡਰ ਕੇ ਮੂਤਰ ਤੇ ਗੰਦ ਕਰ ਬੈਠੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਹੋ ਗਈ।
ਸੀਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਨਰਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਙ੍ਖਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਾਰਿष। ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ਕੇਚਿਤ੍ਕੇਚਿਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਤਤ੍ਰਸੁਃ
ਰਾਜਾ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਲੋਕ ਥੱਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ; ਕੁਝ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਪਿਰ੍ਮਹਾਨਾਦਂ ਸਹਭੂਤੈਰ੍ਧ੍ਵਜਾਲਯੈਃ। ਅਕਰੋਦ੍ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭੀषਯਂਸ੍ਤਵ ਸੈਨਿਕਾਨ੍
ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੂੰਹ ਖੋਲ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ ਡਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮृਦਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚਾਨਕੈਃ ਸਹ। ਪੁਨਰੇਵਾਭ੍ਯਹਨ੍ਯਨ੍ਤ ਤਵ ਸੈਨ੍ਯਪ੍ਰਹਰ੍षਣਾਃ
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ, ਡੰਗ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਤੇ ਅਨਕਾ ਵੱਜੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਨਾਨਾਵਾਦਿਤ੍ਰਸਂਹਾਦੈਃ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਡਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤਾਕੁਲੈਃ। ਸਿਂਹਨਾਦੈਃ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟੈਃ ਸਮਾਧੂਤੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ
ਕਈ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਧੁਨ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿੰਮ-ਹਿੰਮ, ਤਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਿੰਘ-ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਫੌਜ ਠੰਡੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਤੁਮੁਲੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਭੀਰੂਣਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਨੇ। ਅਤੀਵ ਹृष੍ਟੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਉਸ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਤ੍ਤਥਾ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਯੁਧਿ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਪ੍ਰਭਗ੍ਨਂ ਦ੍ਰੁਤਮਾਵਿਗ੍ਨਮਤੀਵ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਫੌਜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਭੱਜ ਗਈ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਈ।
ਮਾਰੁਤੇਨੇਵ ਮਹਤਾ ਮੇਘਾਨੀਕਂ ਵ੍ਯਦੀਰ੍ਯਤ। ਪ੍ਰਕਾਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਕਤ੍ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਵੱਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਫੌਜ ਉਡ ਗਈ, ਤੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।
ਪ੍ਰਤੋਦੈਸ਼੍ਚਾਪਕੋਟੀਭਿਰ੍ਹੁਂਕਾਰੈਃ ਸਾਧੁਵਾਹਿਤੈਃ। ਕਸ਼ਾਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਭਿਘਾਤੈਸ਼੍ਚ ਵਾਗ੍ਭਿਰੁਗ੍ਰਾਭਿਰੇਵ ਚ
ਕਮਾਨੀਆਂ, ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਣ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਜੇ ਹਮਲੇ, ਚਾਬਕ, ਪੈਰ ਦੀਆਂ ਲਾਤਾਂ ਤੇ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ।
ਚੋਦਯਨ੍ਤੋ ਹਯਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਤਾਵਕਾਃ। ਸਾਦਿਨੋ ਰਥਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਘੋੜਸਵਾਰ, ਰਥੀ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਾ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਙ੍ਗੁष੍ਠਾਙ੍ਕੁਸ਼ੈਰ੍ਨਾਗਂ ਚੋਦਯਨ੍ਤਸ੍ਤਥਾऽਪਰੇ। ਸ਼ਰੈਃ ਸਮ੍ਮੋਹਿਤਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਤਮੇਵਾਭਿਮੁਖਾ ਯਯੁਃ
ਕੁਝ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥ, ਪੈਰ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਕਸਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਵ ਯੋਘ ਹਤੋਤ੍ਸਾਹਾ ਵਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਭੱਜ ਪਏ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਨੁषੌ ਵੀਰੌ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਿਰ ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਦੋ ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਾਵਨ੍ਯੇ ਧਨੁषੀ ਸਜ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੋਜਂ ਵਿਜਘ੍ਨਤੁਃ। ਤੇਨਾਨ੍ਤਰੇषੁ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵਿਵੇਸ਼ਾਮਿਤ੍ਰਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭੋਜ ਨੂੰ ਵੱਜੇ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬੀਭਤਸੁ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ ਲੇਭਾਤੇ ਤੁ ਤੌ ਦ੍ਵਾਰਂ ਵਾਰਿਤੌ ਕृਤਵਰ੍ਮਣਾ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇष੍ਵਨੀਕੇषੁ ਯਤਮਾਨੌ ਨਰਰ੍षਭੌ
ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਦੇ ਰੋਕਣ ਕਰਕੇ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ।
ਅਨੀਕਾਨ੍ਯਰ੍ਦਯਨ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨਃ। ਨਾਵਧੀਤ੍ਕृਤਵਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਪ੍ਯਰਿਸੂਦਨਃ
ਸ਼ਵੇਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਥਾऽऽਯਾਨ੍ਤਂਸ਼ੂਰੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ਸੁਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਧੁਨ੍ਵਾਨੋ ਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੂਰ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵੱਜ ਪਿਆ।
ਸ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰਾਨਰ੍ਚ੍ਛਤ੍ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਚ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਰਪ੍ਰੇਣ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਪਾਰ੍ਥਕੇਤੁਮਤਾਡਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਧਾਰਦਾਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਝੰਡਾ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਨਵਤ੍ਯਾ ਤੁ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਆਜਘਾਨ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਨਵੇਂ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੇ ਨਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਚੋਟ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸ ਤਨ੍ਨ ਮਮृषੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਅਥੈਨਂ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਰਾਜਨ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਪਸ ਸਤੱਰ-ਸਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਵਾਪਂ ਨਿਕृਤ੍ਯ ਚ। ਆਜਘਾਨੋਰਸਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਝੋਲੀ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੱਤ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਵਾਸਵਿਂ ਨਵਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਸਵੀ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਨੌ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨੇਵ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਮਰਿਨ੍ਦਮਃ। ਸ਼ਰੈਰਨੇਕਸਾਹਸ੍ਰੈਃ ਪੀਡਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਹਲਕਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤ।
ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯਾਵਧੀਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਾਰਥਿਂ ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਚੈਨਂ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਾਰਾਚਾਨਾਂ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤੱਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਹਤਾਸ਼੍ਵਂ ਰਥਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰੁਵਦ੍ਰੁਣੇ ਪਾਰ੍ਥਂ ਗਦਾਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ ਨੇ ਰਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਵਰੁਣਸ੍ਯਤ੍ਮਜੋ ਵੀਰਃ ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧਃ। ਪਰ੍ਣਾਸ਼ਾਜਨਨੀ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤਤੋਯਾ ਮਹਾਨਦੀ
ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੁਧ, ਜੋ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੱਡੀ ਨਦੀ ਸੀ — ਸ਼ੀਤਤੋਯਾ ਪਰਣਾਸ਼ਾ — ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਤਾऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਵਰੁਣਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਅਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਭਵੇਲ੍ਲੋਕੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਤਨਯੋ ਮਮ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਰਾਜਨ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।"
ਵਰੁਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਦਦਾਮ੍ਯਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਹਿਤਮ੍। ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸੁਤਸ੍ਤੇऽਯਂ ਯੇਨਾਵਧ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਇੱਕ ਅਸਧਾਰਨ ਹਥਿਆਰ ਪਾਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।"
ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਾਪ੍ਯਮਰਤ੍ਵਂ ਵੈ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਕਥਞ੍ਚਨ। ਸਰ੍ਵੇਣਾਵਸ਼੍ਯਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜਾਤੇਨ ਸਰਿਤਾਂ ਵਰੇ
ਪਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨੀ, ਜਿਹੜਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ।