ਮਯ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗੋਪ੍ਤਾऽਯਂ ਮਮ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਰਾਜ੍ਞ ਏਵ ਪਰਾ ਗੁਪ੍ਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਮੇਰਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ਼ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵ੍ਯਾਪਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਹਮਪਿ ਚ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਗਮਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੀ।
ਜ੍ਯਾਘੋषੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰਾਸਿਰਥਧ੍ਵਨਿਃ। ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਸੀਦਵਿਰਤੋ ਗृਹੇ ਤਂ ਨ ਸ਼ृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਧਨੁ ਦਾ ਤਾਣ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧੁਨ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ।
ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮੁਤ੍ਥਾਨਾਂ ਗੀਤਾਨਾਂ ਯੋऽਭਵਤ੍ਸ੍ਵਨਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਾਦਿਤਾਨਾਂ ਚ ਸੋऽਦ੍ਯ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਤੋਂ ਉਠੀ ਵੱਡੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਅੱਜ ਉਹ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ।
ਯਦਾਪ੍ਰਭृਤ੍ਯੁਪਪ੍ਲੁਵ੍ਯਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਆਗਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਮਚ੍ਯੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਉਲਝਣ ਆਈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਸੂਤ ਮਨ੍ਦਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਦਾ। ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਸੂਤ ਜੀ, 이렇게 ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਸੁਲਹ ਕਰ ਲੈ.'
ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਤਿਗਾਃ। `ਸਂਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨਭਿਪਾਲਯ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਜਾ। ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਸੁਲਹ ਕਰ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ਼ਮਂ ਚੇਦ੍ਯਾਚਮਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਹਿਤਾਰ੍ਥਮਭਿਜਲ੍ਪਨ੍ਤਂ ਨ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਰਣੇ ਜਯਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆ ਕੇ ਸਲਾਹ-ਸੁਲਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਠੁਕਰਾ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਚष੍ਟ ਸ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮृषਭਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਅਨੁਨੇਯਾਨਿ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਮਨਯਾਨ੍ਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ-ਸੁਲਹ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਤਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃਕੁਲਾਨ੍ਤਕਰਣੇਨ ਵੈ
ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਲ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯੈਵ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਤਂ ਦ੍ਵਯੋਃ। ਅਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ ਮਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਟਃ ਕਾਲੇਨ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਕਰਣ ਦੀ ਮੱਤ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਦੁਰੋ ਦ੍ਰੋਣ ਏਵ ਵਾ। ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤੋ ਵਾ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੌਣਾਯਨਿਸ੍ਤਥਾ
ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਵਿਦੁਰ, ਨਾ ਦ੍ਰੋਣ, ਨਾ ਬਾਹਲਿਕ, ਨਾ ਸੋਮਦੱਤ, ਨਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਨਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ — ਕੋਈ ਵੀ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਸ਼ਲੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੋ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਜਯਃ ਕृਪੋ ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਮ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਸ਼ਲਯ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ, ਵਿਵਿੰਸਤੀ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਧਰਮਵਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—
ਏਤੇषਾਂ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਦਿ ਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕਃ। ਏਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਅਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਦ੍ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍
ਜੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮੱਤ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੀ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਮਧੁਰਸਮ੍ਭਾषਾ ਜ੍ਞਾਤਿਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਃ। ਕੁਲੀਨਾਃ ਸਮ੍ਮਤਾਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਸੁਖਂ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ, ਕੁਲਿਨ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ — ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਾਪੇਕ੍ਸ਼ੀ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਲਭਤੇ ਸੁਖਮ੍। ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਭਾਵੇ ਚ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਹਾਸ੍ਤੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸਾਧਨੇऽਪਿ ਚ। ਤੇषਾਮਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੀ ਮਹੀ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭੋਗਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਮਰਥ ਹਨ; ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਰਸ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤ੍ਵਾऽਭਿਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਪृਥਾਤ੍ਮਜਾਃ। ਨਿਯੁਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਾਜਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ; ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੇ, ਪਾਂਡਵ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ।
ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ ਜ੍ਞਾਤਯਸ੍ਤਾਤ ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਯ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੇਰੇ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਪਾਂਡਵ ਸੁਣਨਗੇ: ਸ਼ਲਯ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਥ ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਬਾਹ੍ਲੀਕਸ੍ਯ ਕृਪਸ੍ਯ ਚ। ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਭਰਤਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਮਬ੍ਰਵਂ ਤਾਤ ਨ ਜਹੁਰ੍ਵਚਨਾਨਿ ਤੇ
ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਕਰਨ, ਬਾਹਲਿਕ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ — ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਟਾਲੇ।
ਕਂ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਤੇषਾਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰੂਯਾਦਤੋऽਨ੍ਯਥਾ। ਕृष੍ਣੋ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਸਞ੍ਜਹ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹਿ ਤਦਨ੍ਵਯਾਃ
ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਕਹੇਗਾ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਯਾऽਪਿ ਚੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵੀਰਾ ਵਚਨਂ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਮ੍। ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋ ਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਹੀ; ਧਰਮਵਾਨ ਪਾਂਡਵ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।
ਇਤ੍ਯਹਂ ਵਿਲਪਨ੍ਸੂਤ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਨ ਚ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਮੂਢੋ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ, ਸੂਤ ਜੀ, ਕਿਹਾ; ਪਰ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।
ਵृਕੋਦਰਾਰ੍ਜੁਨੌ ਯਤ੍ਰ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਉਤ੍ਤਮੌਜਾਸ਼੍ਚ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਯੁਧਾਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਹਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੂਰ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਉੱਤਮੌਜਾ, ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਯੁਧਾਮਨ्यु—
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਚਾਪਰਾਜਿਤਃ। ਅਸ਼੍ਮਕਾਃ ਕੇਕਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਾ ਚ ਸੌਮਕਿਃ
ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਦ੍ਯੁਮਨ, ਜੋ ਕਿ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਅਸ਼ਮਕ, ਕੇਕੈ, ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸੌਮਕ ਹਨ—
ਚੈਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਚੇਕਿਤਾਨਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਚਾਭਿਭੂਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾ ਵਿਰਾਟਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਪਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ, ਚੇਕਿਤਾਨ, ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਭੂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੀਰਾਟ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਹਨ—
ਯਮੌ ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਕ ਏਤਾਞ੍ਜਾਤੁ ਯੁਧ੍ਯੇਤ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਜਿਜੀਵਿषੁਃ
ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਭਾਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਮਧੁਸੂਦਨ ਹਨ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੌਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦਿਵ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਸਹੇਦ੍ਵਾ ਪਰਾਨ੍ਮਮ। ਅਨ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਤ੍ਕਾਰ੍ਣਾਚ੍ਛਕੁਨੇਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਾਤ੍। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਚਤੁਰ੍ਥਾਨਾਂ ਨਾਨ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਞ੍ਚਮਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਿਰਫ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ; ਮੈਂ ਪੰਜਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਯੇषਾਂ ਵਚਨਕृਤ੍ਸ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿष੍ਵਕ੍ਸੇਨੋ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨੋ ਯੋਦ੍ਧਾ ਤੇषਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਾਜਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਣੀ ਮੁਮਕਿਨ ਨਹੀਂ।