ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਕ੍ਤ੍ਰਾਯ ਸਰ੍ਵਾਯ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਸ਼ਿਵਾਯ ਚ। ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਵਾਚਸ੍ਪਤਯੇ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਚੰਗੀਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯਾਯ ਕਾਮ੍ਯਾਯ ਸ੍ਤੁਤ੍ਯਾਯਾਰ੍ਯਾਯ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਦੇਵਦੇਵਾਯ ਮਹਾਭੂਤਧਰਾਯ ਚ। ਨਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਤਯੇ ਪਤ੍ਤੀਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਣ ਯੋਗ, ਚਾਹਣ ਯੋਗ, ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਤੇ ਉੱਚ ਆਦਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਤਯੇ ਮਹਤਾਂ ਪਤਯੇ ਨਮਃ। ਨਮਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਿਰਸੇ ਸਹਸ੍ਰਭੁਜਮृਤ੍ਯਵੇ।। ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਪਾਦਾਯ ਨਮੋऽਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਕਰ੍ਮਣੇ
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਣਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਕਵਚਾਯ ਚ। ਭਕ੍ਤਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਿਧ੍ਯਤਾਂ ਨੋ ਵਰਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਡੀ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਹਾਰ੍ਜੁਨਃ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਭਵਂ ਤਦਾ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੋਪਲਬ੍ਧਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਵ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਣ।
ਸੋऽਹਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਸੈਨ੍ਧਵਕੋ ਨृਪਃ। ਯਿਯਾਸੁਰ੍ਯਮਲੋਕਾਯ ਮਮ ਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਪਰਮਕਂ ਕृਤ੍ਯਂ ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਯ ਵਧੋ ਮਮ। ਤਥੈਵ ਸੁਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਮਦ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਾਜਾਨਂ ਪਰਿਪਾਲਯ। ਯਥੈਵ ਹਿ ਮਯਾ ਗੁਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਗੁਪ੍ਤੋ ਭਵੇਤ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂ।
ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਤਂ ਲੋਕੇ ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਰਾਜਯੇਤ੍। ਵਾਸੁਦੇਵਸਮਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ੍ਵਯਮਪ੍ਯਮਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਸਕੇ, ਇ’en ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਰਗਾ ਜੰਗੀ, ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਿ ਚਾਹਂ ਪਰਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਵਾ ਮਹਾਰਥੇ। ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਸੈਨ੍ਧਵਂ ਹਨ੍ਤੁਮਨਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਨਰਰ੍षਭ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਮਯ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਗੋਪ੍ਤਾऽਯਂ ਮਮ ਕੇਸ਼ਵਃ। ਰਾਜ੍ਞ ਏਵ ਪਰਾ ਗੁਪ੍ਤਿਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਮੇਰਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ਼ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਵ੍ਯਾਪਦ੍ਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਹਮਪਿ ਚ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਗਮਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੀ।
ਜ੍ਯਾਘੋषੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਘੋषਸ਼੍ਚ ਤੋਮਰਾਸਿਰਥਧ੍ਵਨਿਃ। ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਸੀਦਵਿਰਤੋ ਗृਹੇ ਤਂ ਨ ਸ਼ृਣੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਧਨੁ ਦਾ ਤਾਣ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧੁਨ, ਭਾਲੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ।
ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਸਮੁਤ੍ਥਾਨਾਂ ਗੀਤਾਨਾਂ ਯੋऽਭਵਤ੍ਸ੍ਵਨਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਾਦਿਤਾਨਾਂ ਚ ਸੋऽਦ੍ਯ ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਤੋਂ ਉਠੀ ਵੱਡੀ ਧੁਨ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਅੱਜ ਉਹ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਨਹੀਂ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ।
ਯਦਾਪ੍ਰਭृਤ੍ਯੁਪਪ੍ਲੁਵ੍ਯਾਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਞ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਆਗਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਨੁਕਮ੍ਪਾਰ੍ਥਮਚ੍ਯੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਉਲਝਣ ਆਈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਹਮਬ੍ਰੁਵਂ ਸੂਤ ਮਨ੍ਦਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਤਦਾ। ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਪੁਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਾਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ, ਸੂਤ ਜੀ, 이렇게 ਕਿਹਾ: 'ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਦਦ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਸੁਲਹ ਕਰ ਲੈ.'
ਕਾਲਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਤਿਗਾਃ। `ਸਂਸ਼ਾਮ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ਤੈਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨਭਿਪਾਲਯ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਜਾ। ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਸੁਲਹ ਕਰ ਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸ਼ਮਂ ਚੇਦ੍ਯਾਚਮਾਨਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਹਿਤਾਰ੍ਥਮਭਿਜਲ੍ਪਨ੍ਤਂ ਨ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਰਣੇ ਜਯਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਆ ਕੇ ਸਲਾਹ-ਸੁਲਹ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਠੁਕਰਾ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਚष੍ਟ ਸ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਮृषਭਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਅਨੁਨੇਯਾਨਿ ਜਲ੍ਪਨ੍ਤਮਨਯਾਨ੍ਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਦਾਸ਼ਾਰਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ-ਸੁਲਹ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੱਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ।
ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਮਤਃ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃਕੁਲਾਨ੍ਤਕਰਣੇਨ ਵੈ
ਕਰਣ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਲ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਯੈਵ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਚ ਮਤਂ ਦ੍ਵਯੋਃ। ਅਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ ਮਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਟਃ ਕਾਲੇਨ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਫਿਰ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਕਰਣ ਦੀ ਮੱਤ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ।
ਨ ਹ੍ਯਹਂ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਦੁਰੋ ਦ੍ਰੋਣ ਏਵ ਵਾ। ਬਾਹ੍ਲੀਕਃ ਸੋਮਦਤ੍ਤੋ ਵਾ ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੌਣਾਯਨਿਸ੍ਤਥਾ
ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਵਿਦੁਰ, ਨਾ ਦ੍ਰੋਣ, ਨਾ ਬਾਹਲਿਕ, ਨਾ ਸੋਮਦੱਤ, ਨਾ ਭੀਸ਼ਮ, ਨਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ — ਕੋਈ ਵੀ ਜੰਗ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਸ਼ਲੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰੋ ਵਿਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਜਯਃ ਕृਪੋ ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਮ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਸ਼ਲਯ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ, ਵਿਵਿੰਸਤੀ, ਜਯਦ੍ਰਥ, ਧਰਮਵਾਨ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—
ਏਤੇषਾਂ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਦਿ ਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕਃ। ਏਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਅਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਦ੍ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍
ਜੇ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮੱਤ ਮੰਨਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੀ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਮਧੁਰਸਮ੍ਭਾषਾ ਜ੍ਞਾਤਿਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਾਃ। ਕੁਲੀਨਾਃ ਸਮ੍ਮਤਾਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਃ ਸੁਖਂ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ, ਕੁਲਿਨ, ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ — ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਾਪੇਕ੍ਸ਼ੀ ਨਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਲਭਤੇ ਸੁਖਮ੍। ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਭਾਵੇ ਚ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੀ ਚੰਗਾ ਫਲ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਹਾਸ੍ਤੇ ਪृਥਿਵੀਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸਾਧਨੇऽਪਿ ਚ। ਤੇषਾਮਪਿ ਸਮੁਦ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੀ ਮਹੀ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭੋਗਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਮਰਥ ਹਨ; ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾਮਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਰਸ ਹੈ।
ਨ ਚ ਤ੍ਵਾऽਭਿਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਪृਥਾਤ੍ਮਜਾਃ। ਨਿਯੁਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਾਜਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ; ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੇ, ਪਾਂਡਵ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ।
ਸਨ੍ਤਿ ਮੇ ਜ੍ਞਾਤਯਸ੍ਤਾਤ ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਸ਼ਲ੍ਯਸ੍ਯ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੇਰੇ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹਨ, ਪਿਆਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਪਾਂਡਵ ਸੁਣਨਗੇ: ਸ਼ਲਯ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ।