ਸ ਤੁਙ੍ਗਂ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਚ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਵਨਮੇਵ ਚ। ਪੁਣ੍ਯਮਸ਼੍ਵਸ਼ਿਰਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਥਰ੍ਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਉੱਚਾ, ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਜੰਗਲ, ਅਸ਼ਵਸ਼ਿਰਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਅਤੇ ਅਥਰਵਣ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਵृषਦਂਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਮਨ੍ਦਰਮੇਵ ਚ। ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਦੰਸ਼ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਮੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ੈਲੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਕृष੍ਣਃ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਸ਼ੁਭੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾਂ ਹੇਮਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਙ੍ਗੀਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪੁਰਮਾਲਿਨੀਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਾਨਪਸ਼੍ਯਦ੍ਬਹੁਲਾਕਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਧਰਤੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖੇ।
ਵਿਯਦ੍ਦ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਵ੍ਰਜਨ੍। ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸਹ ਕृष੍ਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਬਾਣ ਇਵਾਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸੋਮਾਨਾਂ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਸਮਤ੍ਵਿषਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਥੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਪੋਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵॄषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯਾਣਾਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਸ਼ੂਲਿਨਂ ਜਟਿਲਂ ਗੌਰਂ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ, ਅਤੇ ਛਾਲ ਤੇ ਛਿੱਲੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਨਯਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਮਹੌਜਸਮ੍। ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਭੂਤਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਵਰੈਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸਨ੍ਨਾਦੈਰ੍ਹਾਸ੍ਯਲਾਸ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਵਗ੍ਲਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਮ੍
ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਨੱਚ, ਚੀਕਾਂ, ਤਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਸ੍ਤਵੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ऋषਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ। ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਰਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੁਭਾਵਿਕ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍। ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਗृਣਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਲੋਕਾਦਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮਜਮੀਸ਼ਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਮਨਸਃ ਪਰਮਂ ਯੋਨਿਂ ਖਂ ਵਾਯੁਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਨਿਧਿਮ੍
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਾਲਕ, ਅਟੱਲ, ਮਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਰੋਤ, ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਣਾਂ ਭੁਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪਰਾਮ੍। ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਸਕਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਹਾਕਮ ਹੈ।
ਯੋਗਾਨਾਂ ਚ ਪਰਂ ਧਾਮ ਦृष੍ਟਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਨਿਧਿਮ੍। ਚਾਰਚਰਸ੍ਯ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਯੋਗਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਖਜਾਨਾ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਾਲਕੋਪਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗੁਣੋਦਯਮ੍। ਵਵਨ੍ਦਤੁਸ੍ਤਦਾ ਕृष੍ਣੌ ਵਾਙ੍ਮਨੋਬੁਦ੍ਧਿਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਕਾਲ ਦਾ ਗੁੱਸਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਣੀ, ਮਨ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਯਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਪਦੈषਿਣਃ। ਤਮਜਂ ਕਾਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਸੁਖਮ ਆਤਮਕ ਅਵਸਥਾ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਜਨਮ ਰਹਿਤ, ਕਾਰਣ, ਆਤਮਾ—ਉਸ ਭਵਨੂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋऽਪ੍ਯਵਨ੍ਦਤ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਦਿਂ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਜਗਾਮ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਮਰ੍ਜੁਨਃ ਸਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜੋ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਕਮ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸਟਰ ਹੈ—ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਵਾਗਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੁਭੌ। ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਾਃ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ, ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵਾਂ ਨਰਸ਼੍ਚੇष੍ਠਾਵੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਤਾਂ ਗਤਕ੍ਲਮੌ। ਕਿਞ੍ਚ ਵਾਮੀਪ੍ਸਿਤਂ ਵੀਰੌ ਮਨਸਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਨਰਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠੋ। ਦੱਸੋ, ਸ਼ੀਘਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਯੁਵਾਂ ਤਤ੍ਸਾਧਯਾਮਿ ਕਿਮ੍। ਵ੍ਰਿਯਤਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਦਦਾਨਿ ਵਾਮ੍
ਜਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਲਈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਚੁਣੋ; ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲੀ। ਵਾਸੁਦੇਵਾਰ੍ਜੁਨੌ ਸ਼ਰ੍ਵਂ ਤੁष੍ਟੁਵਾਤੇ ਮਹਾਮਤੀ। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤਵੇਨ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਾਵਨਿਨ੍ਦਿਤੌ
ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸ਼ਰਵ ਦੀ, ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲੇ, ਭਕਤੀ ਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਭਜਨ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਵਰਦਾਯ ਚ। ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਨਿਤ੍ਯਮੁਗ੍ਰਾਯ ਚ ਕਪਰ੍ਦਿਨੇ
ਭਵ, ਸ਼ਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਦਾਤਾ, ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇ ਉਗਰ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਭੀਮਾਯ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕਾਯ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ। ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਮਖਘ੍ਨਾਯ ਨਮੋऽਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਧਕਘਾਤਿਨੇ
ਮਹਾਦੇਵ, ਭੀਮ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਈਸ਼ਾਨ, ਯਜਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਧਕ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕੁਮਾਰਗੁਰਵੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਾਯ ਵੇਧਸੇ। ਪਿਨਾਕਿਨੇ ਹਵਿष੍ਯਾਯ ਸਤ੍ਯਾਯ ਵਿਭਵੇ ਸਦਾ
ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਨੀਲਾ ਗਲਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਹਵਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ, ਸਦਾ ਵਧੀਆ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਲੋਹਿਤਾਯ ਧ੍ਰੂਮ੍ਰਾਯ ਵ੍ਯਾਧਾਯਾਨਪਰਾਜਿਤੇ। ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੀਲਸ਼ਿਖਣ੍ਡਾਯ ਸ਼ੂਲਿਨੇ ਦਿਵ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਅਜੈ, ਸਦਾ ਨੀਲਾ ਪੰਖ ਵਾਲਾ, ਭਾਲਾ ਧਾਰੀ, ਦਿਵਿਆ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ—ਨਮਸਕਾਰ।
ਹੋਤ੍ਰੇ ਪੋਤ੍ਰੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਯ ਵ੍ਯਾਧਾਯ ਵਸੁਰੇਤਸੇ। ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਯਾਮ੍ਬਿਕਾਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ੍ਤੁਤਾਯ ਚ
ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਧਨ ਦਾ ਬੀਜ, ਅਗੋਚਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ—ਨਮਸਕਾਰ।
ਵृषਧ੍ਵਜਾਯ ਮੁਣ੍ਡਾਯ ਜਟਿਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੇ। ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਯ ਸਲਿਲੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾਯਾਜਿਤਾਯ ਚ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਮੁੰਡਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤੇ। ਨਮੋਨਮਸ੍ਤੇ ਸੇਵ੍ਯਾਯ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੇ ਸਦਾ
ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।