ਤਤਃ ਕृष੍ਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਮ੍ਭੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਭੂਮਾਵਾਸੀਨ ਏਕਾਗ੍ਰੋ ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਭਵਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਵਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਰ੍ਜੁਨੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਗਨੇ ਸਹਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪਾਦਂ ਮਣਿਮਨ੍ਤਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰ ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਯੁਵੇਗਗਤਿਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਖਂ ਭੇਜੇ ਸਹਕੇਸ਼ਵਃ। ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਗृਹੀਤਃ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਿਭੁਨਾ ਭੁਜੇ
ਪਾਰਥ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਹੂਨ੍ਭਾਵਾਞ੍ਜਗਾਮਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਉਦੀਚ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੋਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛ੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਵਿਰਾਹੇ ਚ ਨਲਿਨੀਂ ਪਦ੍ਮਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਚ ਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਹੂਦਕਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਝੀਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਸਦਾ ਪੁष੍ਪਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰੁਪੇਤਾਂ ਸ੍ਫਟਿਕੋਪਲਾਮ੍। ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਨਾਨਾਮृਗਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ, ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਵਤੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਮਨੋਜ੍ਞਾਣ੍ਡਜਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗੀਤਨਾਦਿਤਾਨ੍
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਨਮੋਹਣ ਪੰਛੀ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹੇਮਰੂਪ੍ਯਮਯੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਨਾਨੌषਧਿਵਿਦੀਪਿਤਾਨ੍। ਤਥਾ ਮਨ੍ਦਾਰਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾਏ ਹੋਏ ਮੰਦਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਞ੍ਜਨਚਯਾਕਾਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੁਙ੍ਗਂ ਨਦੀਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਜਨਪਦਾਨਪਿ
ਉਹ ਕਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁਙ੍ਗਂ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਚ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਵਨਮੇਵ ਚ। ਪੁਣ੍ਯਮਸ਼੍ਵਸ਼ਿਰਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਥਰ੍ਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਉੱਚਾ, ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਜੰਗਲ, ਅਸ਼ਵਸ਼ਿਰਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਅਤੇ ਅਥਰਵਣ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਵृषਦਂਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਮਨ੍ਦਰਮੇਵ ਚ। ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਦੰਸ਼ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਮੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ੈਲੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਕृष੍ਣਃ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਸ਼ੁਭੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾਂ ਹੇਮਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਙ੍ਗੀਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪੁਰਮਾਲਿਨੀਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਾਨਪਸ਼੍ਯਦ੍ਬਹੁਲਾਕਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਧਰਤੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖੇ।
ਵਿਯਦ੍ਦ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਵ੍ਰਜਨ੍। ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸਹ ਕृष੍ਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਬਾਣ ਇਵਾਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸੋਮਾਨਾਂ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਸਮਤ੍ਵਿषਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਥੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਪੋਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵॄषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯਾਣਾਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਸ਼ੂਲਿਨਂ ਜਟਿਲਂ ਗੌਰਂ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ, ਅਤੇ ਛਾਲ ਤੇ ਛਿੱਲੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਨਯਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਮਹੌਜਸਮ੍। ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਭੂਤਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਵਰੈਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸਨ੍ਨਾਦੈਰ੍ਹਾਸ੍ਯਲਾਸ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਵਗ੍ਲਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਮ੍
ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਨੱਚ, ਚੀਕਾਂ, ਤਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਸ੍ਤਵੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ऋषਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ। ਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਰਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੁਭਾਵਿਕ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍। ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਗृਣਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਲੋਕਾਦਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮਜਮੀਸ਼ਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍। ਮਨਸਃ ਪਰਮਂ ਯੋਨਿਂ ਖਂ ਵਾਯੁਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਨਿਧਿਮ੍
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਾਲਕ, ਅਟੱਲ, ਮਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਰੋਤ, ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਵਾਰਿਧਾਰਾਣਾਂ ਭੁਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਪਰਾਮ੍। ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਸਕਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਾਨਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਹਾਕਮ ਹੈ।
ਯੋਗਾਨਾਂ ਚ ਪਰਂ ਧਾਮ ਦृष੍ਟਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦਾਂ ਨਿਧਿਮ੍। ਚਾਰਚਰਸ੍ਯ ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿਹਰ੍ਤਾਰਮੇਵ ਚ
ਯੋਗਾਂ ਦਾ ਉੱਚਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਖਜਾਨਾ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕਾਲਕੋਪਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸੂਰ੍ਯਗੁਣੋਦਯਮ੍। ਵਵਨ੍ਦਤੁਸ੍ਤਦਾ ਕृष੍ਣੌ ਵਾਙ੍ਮਨੋਬੁਦ੍ਧਿਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਕਾਲ ਦਾ ਗੁੱਸਾ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਣੀ, ਮਨ, ਬੁਧੀ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਯਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਪਦੈषਿਣਃ। ਤਮਜਂ ਕਾਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸ਼ਰਣਂ ਭਵਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਸੁਖਮ ਆਤਮਕ ਅਵਸਥਾ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਜਨਮ ਰਹਿਤ, ਕਾਰਣ, ਆਤਮਾ—ਉਸ ਭਵਨੂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਂ ਦੇਵਂ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋऽਪ੍ਯਵਨ੍ਦਤ। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਦਿਂ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵੋਦ੍ਭਵਮ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਜਗਾਮ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥਮਰ੍ਜੁਨਃ ਸਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜੋ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹਾਕਮ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਮਾਸਟਰ ਹੈ—ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਵਾਗਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵੁਭੌ। ਸੁਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਾਃ ਸ਼ਰ੍ਵਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ, ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।