ਮਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ ਕਿਲਾਚ੍ਯੁਤ। ਪृष੍ਠਤਃ ਸੈਨ੍ਧਵਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥੈਃ
ਅਚੂਤ, ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜ਼ਰੂਰ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਰੱਖਣਗੇ।
ਦਸ਼ ਚੈਕਾ ਚ ਤਾਃ ਕृष੍ਣ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਃ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਾਃ। ਹਤਾਵਸ਼ੇषਾਸ੍ਤਤ੍ਰੇਮਾ ਹਨ੍ਤ ਮਾਧਵ ਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੱਸ ਤੇ ਇਕ, ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਬਚੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਮਾਧਵ।
ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਰਥੈਃ। ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਸਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਕृष੍ਣ ਸੈਨ੍ਧਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਰਣਂ ਚਾਪਿ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯਾਂ ਚ ਹੀਨਾਯਾਂ ਕਥਂ ਜੀਵਤਿ ਮਦ੍ਵਿਧਃ
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੇ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕਸਮ ਤੋੜ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੁਃਖਾਪਾਯਸ੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ ਵਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਦ੍ਰੁਤਂ ਚ ਯਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਤਤ ਏਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੋਕਸ੍ਥਾਨਂ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਕੇਤਨਃ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਮ੍ਭਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ-ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭਾषੇ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਯ ਵਧੇ ਕृਤੀ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪਾਰ੍ਥ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਨਾਮ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮृਧੇ ਦੇਤ੍ਯਾਞ੍ਜਘ੍ਨੇ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਾਰਥ, ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਸੁਪਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਯਦਿ ਤਦ੍ਵਿਦਿਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵੋ ਹਨ੍ਤਾऽਸਿ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਅਥ ਜ੍ਞਾਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਅੱਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ; ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਤਂ ਦੇਵਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਜੋषਮਾਸ੍ਸ੍ਵ ਧਨਞ੍ਜਯ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤਨ੍ਮਹਤ੍
ਧਨੰਜਯ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰ ਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਮ੍ਭੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਭੂਮਾਵਾਸੀਨ ਏਕਾਗ੍ਰੋ ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਭਵਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਵਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਰ੍ਜੁਨੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਗਨੇ ਸਹਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪਾਦਂ ਮਣਿਮਨ੍ਤਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰ ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਯੁਵੇਗਗਤਿਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਖਂ ਭੇਜੇ ਸਹਕੇਸ਼ਵਃ। ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਗृਹੀਤਃ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਿਭੁਨਾ ਭੁਜੇ
ਪਾਰਥ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਹੂਨ੍ਭਾਵਾਞ੍ਜਗਾਮਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਉਦੀਚ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੋਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛ੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਵਿਰਾਹੇ ਚ ਨਲਿਨੀਂ ਪਦ੍ਮਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਚ ਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਹੂਦਕਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਝੀਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਸਦਾ ਪੁष੍ਪਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰੁਪੇਤਾਂ ਸ੍ਫਟਿਕੋਪਲਾਮ੍। ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਨਾਨਾਮृਗਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ, ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਵਤੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਮਨੋਜ੍ਞਾਣ੍ਡਜਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗੀਤਨਾਦਿਤਾਨ੍
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਨਮੋਹਣ ਪੰਛੀ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹੇਮਰੂਪ੍ਯਮਯੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਨਾਨੌषਧਿਵਿਦੀਪਿਤਾਨ੍। ਤਥਾ ਮਨ੍ਦਾਰਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾਏ ਹੋਏ ਮੰਦਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਞ੍ਜਨਚਯਾਕਾਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੁਙ੍ਗਂ ਨਦੀਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਜਨਪਦਾਨਪਿ
ਉਹ ਕਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁਙ੍ਗਂ ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਚ ਸ਼ਰ੍ਯਾਤਿਵਨਮੇਵ ਚ। ਪੁਣ੍ਯਮਸ਼੍ਵਸ਼ਿਰਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਥਾਨਮਾਥਰ੍ਵਣਸ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਉੱਚਾ, ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਜੰਗਲ, ਅਸ਼ਵਸ਼ਿਰਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਅਤੇ ਅਥਰਵਣ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਵृषਦਂਸ਼ਂ ਚ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਮਨ੍ਦਰਮੇਵ ਚ। ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਃ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਕਿਨ੍ਨਰੈਸ਼੍ਚੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਦੰਸ਼ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਮੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ੈਲੇ ਵ੍ਰਜਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਕृष੍ਣਃ ਸਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ। ਸ਼ੁਭੈਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਾਂ ਹੇਮਧਾਤੁਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਙ੍ਗੀਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪੁਰਮਾਲਿਨੀਮ੍। ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਾਨਪਸ਼੍ਯਦ੍ਬਹੁਲਾਕਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਧਰਤੀ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਵਿਅਪਕ ਤੇ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੇਖੇ।
ਵਿਯਦ੍ਦ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਚੈਵ ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੁਪਦਂ ਵ੍ਰਜਨ੍। ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸਹ ਕृष੍ਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਬਾਣ ਇਵਾਭ੍ਯਗਾਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ।
ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸੋਮਾਨਾਂ ਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਸਮਤ੍ਵਿषਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਿਵ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਉਥੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ।
ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰੇ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਤਪੋਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵॄषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੇਖਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯਾਣਾਂ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਸ਼ੂਲਿਨਂ ਜਟਿਲਂ ਗੌਰਂ ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਵਾਸਸਮ੍
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸ਼ੂਲ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਿੱਟਾ, ਅਤੇ ਛਾਲ ਤੇ ਛਿੱਲੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ।
ਨਯਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਂ ਮਹੌਜਸਮ੍। ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਦੇਵਂ ਭੂਤਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਵਰੈਃ
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਸਨ੍ਨਾਦੈਰ੍ਹਾਸ੍ਯਲਾਸ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਵਗ੍ਲਿਤਾਸ੍ਫੋਟਿਤੋਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਸੇਵਿਤਮ੍
ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਵਾਦਯਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਨੱਚ, ਚੀਕਾਂ, ਤਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।