ਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾऽਥ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਮੇ। ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਰਥਸ਼ੋਭਿਨਃ
ਫਿਰ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਗਾ।
ਛਤ੍ਰਂ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦੈਰ੍ਜਾਲੈਰਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਸਪ੍ਰਭੈਃ।। ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ਼੍ਵਾਨਪਿ ਵਿਭੂषਯ
ਰਥ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸਜਾ ਦੇ; ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜਾ।
ਬਲਾਹਕਂ ਮੇਘਪੁष੍ਪਂ ਸ਼ੈਬ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਵ ਚ। ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਵਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਵਚੀ ਤਿष੍ਠ ਦਾਰੁਕ
ਬਲਾਹਕ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ — ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਦਾਰੁਕਾ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਭੈਰਵਂ ਨਾਦਮੁਪੇਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਵੇਨ ਮਾਮ੍
ਜਦ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਬਦਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਸੁਣੀਏ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾ।
ਏਕਾਹ੍ਨਾऽਹਮਮਰ੍षਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਿ ਚੈਵ ਹ। ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੈਤृष੍ਵਸੇਯਸ੍ਯ ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਦਾਰੁਕ
ਦਾਰੁਕਾ, ਮੈਂ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰੇ ਲਈ ਹੋਈ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਰ੍ਯਤਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਹਵੇ। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਬੀਭਤਸੁ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਯਸ੍ਯਯਸ੍ਯ ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵਧੇ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਆਸ਼ਂਸੇऽਹਂ ਰਣੇ ਤਨ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਬੀਭਤਸੁ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਜਯ ਏਵ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਤ ਏਵ ਪਰਾਜਯਃ। ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਾਰਥ੍ਯਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਬਾਗ ਡੌਰ ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਚੈਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਮਾਮਨੁਭਾषਸੇ। ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾਮਿਮਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਜਯਾਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਹਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਓਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਰਾਤ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੰਘੇ, ਤਾਕਿ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ।
ਮਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮਹਤੀ ਜਯਦ੍ਰਥਵਧੇ ਕृਤਾ। ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਹਨ੍ਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰਘ੍ਨਮਿਤਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਸਮ ਖਾਈ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਸ ਮਾੜੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ ਕਿਲਾਚ੍ਯੁਤ। ਪृष੍ਠਤਃ ਸੈਨ੍ਧਵਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥੈਃ
ਅਚੂਤ, ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜ਼ਰੂਰ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਰੱਖਣਗੇ।
ਦਸ਼ ਚੈਕਾ ਚ ਤਾਃ ਕृष੍ਣ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਃ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਾਃ। ਹਤਾਵਸ਼ੇषਾਸ੍ਤਤ੍ਰੇਮਾ ਹਨ੍ਤ ਮਾਧਵ ਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੱਸ ਤੇ ਇਕ, ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਬਚੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਮਾਧਵ।
ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਰਥੈਃ। ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਸਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਕृष੍ਣ ਸੈਨ੍ਧਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਰਣਂ ਚਾਪਿ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯਾਂ ਚ ਹੀਨਾਯਾਂ ਕਥਂ ਜੀਵਤਿ ਮਦ੍ਵਿਧਃ
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੇ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕਸਮ ਤੋੜ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੁਃਖਾਪਾਯਸ੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ ਵਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਦ੍ਰੁਤਂ ਚ ਯਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਤਤ ਏਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੋਕਸ੍ਥਾਨਂ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਕੇਤਨਃ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਮ੍ਭਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ-ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭਾषੇ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਯ ਵਧੇ ਕृਤੀ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪਾਰ੍ਥ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਨਾਮ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮृਧੇ ਦੇਤ੍ਯਾਞ੍ਜਘ੍ਨੇ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਾਰਥ, ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਸੁਪਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਯਦਿ ਤਦ੍ਵਿਦਿਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵੋ ਹਨ੍ਤਾऽਸਿ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਅਥ ਜ੍ਞਾਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਅੱਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ; ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਤਂ ਦੇਵਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਜੋषਮਾਸ੍ਸ੍ਵ ਧਨਞ੍ਜਯ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤਨ੍ਮਹਤ੍
ਧਨੰਜਯ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰ ਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਮ੍ਭੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਭੂਮਾਵਾਸੀਨ ਏਕਾਗ੍ਰੋ ਜਗਾਮ ਮਨਸਾ ਭਵਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹਿਆ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਭਵਨ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਿਹਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਆਤ੍ਮਾਨਮਰ੍ਜੁਨੋऽਪਸ਼੍ਯਦ੍ਗਨੇ ਸਹਕੇਸ਼ਵਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਬ੍ਰਾਹਮ ਮੁਹੂਰਤ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪਾਦਂ ਮਣਿਮਨ੍ਤਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰ ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪਹਾੜ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਆ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਵਾਯੁਵੇਗਗਤਿਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਖਂ ਭੇਜੇ ਸਹਕੇਸ਼ਵਃ। ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਗृਹੀਤਃ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਵਿਭੁਨਾ ਭੁਜੇ
ਪਾਰਥ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਗਿਆ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਹੂਨ੍ਭਾਵਾਞ੍ਜਗਾਮਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍। ਉਦੀਚ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੋਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛ੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਧਰਮਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਕੁਬੇਰਸ੍ਯ ਵਿਰਾਹੇ ਚ ਨਲਿਨੀਂ ਪਦ੍ਮਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸਰਿਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਚ ਤਾਂ ਗਙ੍ਗਾਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਬਹੂਦਕਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਝੀਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗੰਗਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਨਿਹਾਰਿਆ।
ਸਦਾ ਪੁष੍ਪਫਲੈਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰੁਪੇਤਾਂ ਸ੍ਫਟਿਕੋਪਲਾਮ੍। ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਨਾਨਾਮृਗਸਮਾਕੁਲਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ, ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਬਾਘਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਗੁੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਵਤੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਮਨੋਜ੍ਞਾਣ੍ਡਜਸੇਵਿਤਾਮ੍। ਮਨ੍ਦਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰੋਦ੍ਗੀਤਨਾਦਿਤਾਨ੍
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਨਮੋਹਣ ਪੰਛੀ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਕਿਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਹੇਮਰੂਪ੍ਯਮਯੈਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੈਰ੍ਨਾਨੌषਧਿਵਿਦੀਪਿਤਾਨ੍। ਤਥਾ ਮਨ੍ਦਾਰਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਿਤੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲਾਏ ਹੋਏ ਮੰਦਰ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਞ੍ਜਨਚਯਾਕਾਰਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਕਾਲਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੁਙ੍ਗਂ ਨਦੀਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਜਨਪਦਾਨਪਿ
ਉਹ ਕਾਲਾ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਨਦੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।