ਨ ਹਿ ਦਾਰਾ ਨ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਕਸ਼੍ਚਿਦਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਮਾਰ੍ਜੁਨਾਤ੍
ਨਾ ਪਤਨੀਆਂ, ਨਾ ਦੋਸਤ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ — ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਅਨਰ੍ਜੁਨਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਦਾਰੁਕ। ਉਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਭਵਿਤਾ ਨ ਚ ਤਤ੍ਤਥਾ
ਦਾਰੁਕਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ; ਤੇ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਹਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਹਸਾ ਸਹਯਦ੍ਵਿਪਾਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਥੇ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਕਰ੍ਣਾਨ੍ਸਸੁਯੋਧਨਾਨ੍
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਵੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਮਹਾਹਵੇ। ਧਨਞ੍ਜਯਾਰ੍ਥੇ ਸਮਰੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਰੁਕ
ਕੱਲ੍ਹ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਧਨੰਜਯ ਲਈ ਲੜਾਂਗਾ, ਦਾਰੁਕਾ।
ਸ਼੍ਵੋ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਸਾਸ਼੍ਵਦ੍ਵਿਪਰਥਾਨ੍ਯਾਜੌ ਵਿਦ੍ਰਵਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਰੁਕ
ਕੱਲ੍ਹ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ, ਦਾਰੁਕਾ।
ਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਂ ਚਕ੍ਰਪ੍ਰਮਥਿਤਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਨृਪਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਮਯਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸਮਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾਮ੍
ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਦੇਖੇਗਾ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮੇਰੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢੇਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼੍ਵਃ ਸਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਂ ਸੁਹृਦਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਕੱਲ੍ਹ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਸਵਯਸਾਚੀ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸ ਮਾਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਸ੍ਤਂ ਚਾਨੁ ਸ ਮਾਮਨੁ। ਇਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼ਰੀਰਾਰ੍ਧਂ ਮਮਾਰ੍ਜੁਨਃ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ; ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ। ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲੈ: ਅਰਜੁਨ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਮਸ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਿ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵ੍ਰਜ ਸਂਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਵੇਂ।
ਗਦਾਂ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਕ੍ਰਂ ਧਨੁਃ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਆਰੋਪ੍ਯ ਵੈ ਰਥੇ ਸੂਤ ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣਾਨਿ ਚ
ਸੂਤ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ, ਦਿਵਿਆ ਭਾਲਾ, ਚਕਰ, ਧਨੁ, ਤੀਰ ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਮਾਨ ਚੜਾ ਦੇ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾऽਥ ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਮੇ। ਵੈਨਤੇਯਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਰਥਸ਼ੋਭਿਨਃ
ਫਿਰ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਗਰੁੜ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਗਾ।
ਛਤ੍ਰਂ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦੈਰ੍ਜਾਲੈਰਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਸਪ੍ਰਭੈਃ।। ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਕृਤੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰਸ਼੍ਵਾਨਪਿ ਵਿਭੂषਯ
ਰਥ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਵਾਲੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸਜਾ ਦੇ; ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜਾ।
ਬਲਾਹਕਂ ਮੇਘਪੁष੍ਪਂ ਸ਼ੈਬ੍ਯਂ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮੇਵ ਚ। ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਵਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਵਚੀ ਤਿष੍ਠ ਦਾਰੁਕ
ਬਲਾਹਕ, ਮੇਘਪੁਸ਼ਪ, ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ — ਇਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਕੇ, ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ, ਦਾਰੁਕਾ।
ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਨਿਨਦੋਪਮਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਭੈਰਵਂ ਨਾਦਮੁਪੇਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਵੇਨ ਮਾਮ੍
ਜਦ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਬਦਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਸੁਣੀਏ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾ।
ਏਕਾਹ੍ਨਾऽਹਮਮਰ੍षਂ ਚ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਨਿ ਚੈਵ ਹ। ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਪੈਤृष੍ਵਸੇਯਸ੍ਯ ਵ੍ਯਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਦਾਰੁਕ
ਦਾਰੁਕਾ, ਮੈਂ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰੇ ਲਈ ਹੋਈ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਰ੍ਯਤਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਹਵੇ। ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਬੀਭਤਸੁ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਯਸ੍ਯਯਸ੍ਯ ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵਧੇ ਯਤ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਆਸ਼ਂਸੇऽਹਂ ਰਣੇ ਤਨ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਬੀਭਤਸੁ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਓਥੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਜਯ ਏਵ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਤ ਏਵ ਪਰਾਜਯਃ। ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਾਰਥ੍ਯਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਬਾਗ ਡੌਰ ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਏਵਂ ਚੈਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਮਾਮਨੁਭਾषਸੇ। ਸੁਪ੍ਰਭਾਤਾਮਿਮਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਜਯਾਯ ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਹਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਓਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਰਾਤ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੰਘੇ, ਤਾਕਿ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ।
ਮਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਮਹਤੀ ਜਯਦ੍ਰਥਵਧੇ ਕृਤਾ। ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਹਨ੍ਤਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਤ੍ਰਘ੍ਨਮਿਤਿ ਕੇਸ਼ਵ
ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਸਮ ਖਾਈ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਸ ਮਾੜੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਾਤਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਵਿਘਾਤਾਰ੍ਥਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੈਃ ਕਿਲਾਚ੍ਯੁਤ। ਪृष੍ਠਤਃ ਸੈਨ੍ਧਵਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥੈਃ
ਅਚੂਤ, ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜ਼ਰੂਰ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਰੱਖਣਗੇ।
ਦਸ਼ ਚੈਕਾ ਚ ਤਾਃ ਕृष੍ਣ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯਃ ਸੁਦੁਰ੍ਜਯਾਃ। ਹਤਾਵਸ਼ੇषਾਸ੍ਤਤ੍ਰੇਮਾ ਹਨ੍ਤ ਮਾਧਵ ਸਙ੍ਖ੍ਯਯਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੱਸ ਤੇ ਇਕ, ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਓਥੇ ਬਚੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਹੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਮਾਧਵ।
ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹਾਰਥੈਃ। ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਯੇਤ ਸਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਕृष੍ਣ ਸੈਨ੍ਧਵਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਪਾਰਣਂ ਚਾਪਿ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵ। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯਾਂ ਚ ਹੀਨਾਯਾਂ ਕਥਂ ਜੀਵਤਿ ਮਦ੍ਵਿਧਃ
ਕੇਸ਼ਵ, ਜੇ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕਸਮ ਤੋੜ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਦੁਃਖਾਪਾਯਸ੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ ਵਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਦ੍ਰੁਤਂ ਚ ਯਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਤਤ ਏਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਦੁੱਖ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੋਕਸ੍ਥਾਨਂ ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਕੇਤਨਃ। ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਮ੍ਭਸ੍ਤਤਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋ-ਝੰਡੇ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਬਭਾषੇ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਯ ਵਧੇ ਕृਤੀ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਧ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪਾਰ੍ਥ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਨਾਮ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਯੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮृਧੇ ਦੇਤ੍ਯਾਞ੍ਜਘ੍ਨੇ ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਾਰਥ, ਇੱਕ ਉੱਚਾ ਹਥਿਆਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਸੁਪਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਯਦਿ ਤਦ੍ਵਿਦਿਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸ਼੍ਵੋ ਹਨ੍ਤਾऽਸਿ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਅਥ ਜ੍ਞਾਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨਸਾ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਹ ਅੱਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂਗਾ; ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਤਂ ਦੇਵਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਜੋषਮਾਸ੍ਸ੍ਵ ਧਨਞ੍ਜਯ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤਨ੍ਮਹਤ੍
ਧਨੰਜਯ, ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰ ਤੇ ਠੀਕ ਰਹਿ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ।