ਹੀਮਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾ ਜ੍ਞਾਨਤृਪ੍ਤਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਸਾਧਵੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਤੀਂ ਦੀਨਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਅਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਵੈਰਾਟਿਸਹਿਤਾਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਸੋਗ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਪ੍ਰਕਾਮਂ ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਲਪ੍ਯ ਚ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਤ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸਂਜ੍ਞਾ ਪਤਿਤਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਹ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਈ ਤੇ ਵਿਰਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸੋਪਚਾਰਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ। ਸਿਕ੍ਤ੍ਵਾਮ੍ਭਸਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਠੰਢ ਪਾਈ ਅਤੇ ਸੁਹਣੇ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਵਿਸਂਜ੍ਞਕਲ੍ਪਾਂ ਰੁਦਤੀਮਪਵਿਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਵੇਪਤੀਮ੍। ਭਗਿਨੀਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ, ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਲਗਭਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸਯੋਤ੍ਤਰਾਮ੍। ਗਤੋऽਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਥਿਤਾਂ ਗਤਿਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਸੁਭਦਰਾ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ; ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੀ ਪਤਰੀ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾ। ਅਭਿਮਨ्यु, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਕੁਲੇ ਸਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਨੋ ਵਰਾਨਨੇ। ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਤੇ ਗਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾऽਭਿਮਨ੍ਯੋਰ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜਿਹੇ ਵੀ ਮਰਦ ਹਨ, ਉਹ ਅਭਿਮਨ्यु ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ।
ਕੁਰ੍ਯਾਮ ਤਦ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਯੁਤ੍ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਨਃ। ਕृਤਵਾਨ੍ਯਾਦृਗਦ੍ਯੈਕਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਯੁੱਧ ਵਾਲੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਜ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਪਿ ਚੋਤ੍ਤਰਾਮ੍। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯੈਵ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਗਾਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਨृਪਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਬਨ੍ਧੂਂਸ੍ਤਥਾऽਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਚ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮਨृਤਾਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਵਿਜਯੇਨ ਹਿ। `ਮਹਦ੍ਧਿ ਸਾਹਸਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृਤਵਾਚ੍ਛੋਕਮੋਹਿਤਃ
ਜਿੱਤ ਲਈ ਵੀ, ਇਕ ਵਾਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਰਥ, ਸੋਗ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ ਕਥਂ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮृਤੇऽਰ੍ਜੁਨੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਿ ਵਿਜਯਃ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ? ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਸਾਰੀ ਜਿੱਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯਦਿ ਨੋऽਸ੍ਤਿ ਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਯਦਿ। ਫਲੇਨ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਜਯਤ੍ਵਰੀਨ੍
ਜੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਕੁਝ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਭ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇ।
ਏਵਂ ਕਥਯਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਜਯਮਾਸ਼ਂਸਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਮਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਰਜਨੀ ਵ੍ਯਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਰਾਤ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਲੰਘੀ।
ਤਸ੍ਯਾ ਰਜਨ੍ਯਾ ਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦਾਰੁਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਸ ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਨਾਰਦਨ ਜਾਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਾਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦਾਰੁਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਮਾਰ੍ਤੇਨ ਹਤਬਨ੍ਧੁਨਾ। ਜਯਦ੍ਰਥਂ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਵੋਭੂਤ ਇਤਿ ਦਾਰੁਕ
ਹੇ ਦਾਰੁਕਾ, ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਮਾਰਾਂਗਾ।'
ਤਤ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿष੍ਯਤਿ। ਯਥਾ ਜਯਦ੍ਰਥਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ ਹਨ੍ਯਾਦਿਤਿ ਸਂਯੁਗੇ
ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਇਹ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ।
ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣ੍ਯੋ ਹਿ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਸਹਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਿਪਾਰਗਃ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਗੀਆਂ; ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ।
ਏਕੋ ਵੀਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਦਰ੍ਪਹਾ। ਸੋऽਪਿ ਤਂ ਨੋਤ੍ਸਹੇਤਾਜੌ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵੀਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ।
ਸੋऽਹਂ ਸ਼੍ਵਸ੍ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇऽਸ੍ਤਂ ਦਿਨਕਰੇ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਨ ਹਿ ਦਾਰਾ ਨ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਜ੍ਞਾਤਯੋ ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਕਸ਼੍ਚਿਦਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਮਾਰ੍ਜੁਨਾਤ੍
ਨਾ ਪਤਨੀਆਂ, ਨਾ ਦੋਸਤ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ — ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।
ਅਨਰ੍ਜੁਨਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਦਾਰੁਕ। ਉਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤੋऽਹਂ ਭਵਿਤਾ ਨ ਚ ਤਤ੍ਤਥਾ
ਦਾਰੁਕਾ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦਾ; ਤੇ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਹਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਹਸਾ ਸਹਯਦ੍ਵਿਪਾਨ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਾਰ੍ਥੇ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸਕਰ੍ਣਾਨ੍ਸਸੁਯੋਧਨਾਨ੍
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਵੋ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਮਹਾਹਵੇ। ਧਨਞ੍ਜਯਾਰ੍ਥੇ ਸਮਰੇ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਦਾਰੁਕ
ਕੱਲ੍ਹ, ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਸ਼ੌਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਖਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਧਨੰਜਯ ਲਈ ਲੜਾਂਗਾ, ਦਾਰੁਕਾ।
ਸ਼੍ਵੋ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਸਾਸ਼੍ਵਦ੍ਵਿਪਰਥਾਨ੍ਯਾਜੌ ਵਿਦ੍ਰਵਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਰੁਕ
ਕੱਲ੍ਹ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਜਾਣਗੇ, ਦਾਰੁਕਾ।
ਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਂ ਚਕ੍ਰਪ੍ਰਮਥਿਤਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਨृਪਵਾਹਿਨੀਮ੍। ਮਯਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਸਮਰੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਨਿਪਾਤਿਤਾਮ੍
ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਦੇਖੇਗਾ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮੇਰੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਢੇਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸ਼੍ਵਃ ਸਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਂ ਸੁਹृਦਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ
ਕੱਲ੍ਹ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸਾਚ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਸਵਯਸਾਚੀ ਦਾ ਦੋਸਤ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸ ਮਾਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਯਸ੍ਤਂ ਚਾਨੁ ਸ ਮਾਮਨੁ। ਇਤਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪ੍ਯਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ਼ਰੀਰਾਰ੍ਧਂ ਮਮਾਰ੍ਜੁਨਃ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦਾ; ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ। ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲੈ: ਅਰਜੁਨ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਮਸ੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਿ ਰਥੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਵ੍ਰਜ ਸਂਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਕੇ, ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਵੇਂ।
ਗਦਾਂ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਕ੍ਰਂ ਧਨੁਃ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਆਰੋਪ੍ਯ ਵੈ ਰਥੇ ਸੂਤ ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣਾਨਿ ਚ
ਸੂਤ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ, ਦਿਵਿਆ ਭਾਲਾ, ਚਕਰ, ਧਨੁ, ਤੀਰ ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਾਮਾਨ ਚੜਾ ਦੇ।