ਅਨੁਯਾਤਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤृਪਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੋ ਰਿਪੂਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਹਤਃ ਸ਼ੂਰੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਸ ਬਹਾਦਰ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਆਪ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸੁਮਹਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਭਵ ਨਨ੍ਦਿਨਿ
ਮਹਾਰਾਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਪੂਤਣੀ ਹੈ, ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਲਈ ਇੰਨਾ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ। ਕੱਲ੍ਹ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਨੰਦਣੀ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂ।
ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਤਤ੍ਤਥਾ ਨ ਤਦਨ੍ਯਥਾ। ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਹਿ ਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨ ਭਵੇਜ੍ਜਾਤੁ ਨਿष੍ਫਲਮ੍
ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਯਦਿ ਚ ਮਨੁਜਪਨ੍ਨਗਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਰਜਨਿਚਚਾਰਾਃ ਪਤਗਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਸ਼੍ਚ। ਰਣਗਤਮਭਿਯਾਨ੍ਤਿ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਂ ਨ ਸ ਭਵਿਤਾ ਸਹ ਤੈਰਪਿ ਪ੍ਰਭਾਤੇ
ਜੇ ਮਨੁੱਖ, ਸੱਪ, ਭੂਤ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਪੰਛੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ—all ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।
ਅਹੋ ਹ੍ਯਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂ ਕृਤਵਾਨਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਵਿਹਾਯ ਫਲਕਾਲੇ ਮਾਂ ਸੁਗृਦ੍ਧਾਂ ਤਵ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਹਾਏ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਅਣਸਮੇਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਫਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਛੱਡ ਕੇ।
ਨੂਨਂ ਗਤਿਃ ਕृਤਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਰਪਿ ਸੁਦੁਰ੍ਵਿਦਾ। ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਕੇਸ਼ਵੇ ਨਾਥੇ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇऽਨਾਥਵਦ੍ਧਤਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੌਤ ਦਾ ਰਾਹ ਵਿਅਕਤੀ—even ਗਿਆਨੀ—ਲਈ ਵੀ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਵਨਾਂ ਦਾਨਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਕृਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਚਰਿਤਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਵਗਾਹਿਨਾਮ੍
ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਜੀਵਨ ਜੀਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤਜ੍ਞਾਨਾਂ ਵਦਾਨ੍ਯਾਨਾਂ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਣਾਮਪਿ। ਸਹਸ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਾਂ ਚ ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤਾਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਉਪਕਾਰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਨੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਹਤ੍ਵਾਰੀਨ੍ਨਿਹਤਾਨਾਂ ਚ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਤਾਂ ਗਤਿ ਵ੍ਰਜ
ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟ ਕੇ ਲੜਨ ਵਾਲੇ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪ ਮਾਰੇ ਗਏ ਯੋਧੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਦਾਤॄਣਾਂ ਕ੍ਰਤੁਦਾਨਾਂ ਚ ਯਾ ਗਤਿਃ। ਨੈਵੇਸ਼ਿਕਂ ਚਾਭਿਮਤਂ ਦਦਤਾਂ ਯਾ ਗਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ
ਤੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਰਣ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਨਿਧਿਂ ਨਿਦਧਤਾਂ ਚ ਯਾ। ਯਾ ਚਾਪਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਦਣ੍ਡਾਨਾਂ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖਜਾਨਾ ਸੌਂਪਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਟ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਯਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਏਕਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਾਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀ ਜੀਵਨ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਸੁਚਰਿਤੈਰ੍ਯਾ ਚ ਗਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ। ਚਰਮਾਸ਼੍ਰਮਿਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸੇਵਿਤਾਨਾਂ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤੈਃ
ਤੂੰ ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੀਨਾਨੁਕਮ੍ਪਿਨਾਂ ਯਾ ਚ ਸਤਤਂ ਸਂਵਿਭਾਗਿਨਾਮ੍। ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਾਚ੍ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਸਕੀਨ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਚੁਗਲੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤਿਨਾਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਿਣਾਮਪਿ। ਅਮੋਘਾਤਿਥਿਨਾਂ ਯਾ ਚ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇषੁ ਯਾ ਧਾਰਯਤਾਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਵ੍ਯਸਨੇषੁ ਚ। ਗਤਿਃ ਸ਼ੋਕਾਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾਨਾਂ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਗਮ ਦੀ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਤਾਪਿਤ੍ਰੋਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤੀਹ ਯੇ ਸਦਾ। ਸ੍ਵਦਾਰਨਿਰਤਾਨਾਂ ਚ ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤਾਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ऋਤੁਕਾਲੇ ਸ੍ਵਕਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਯਾ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍। ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭ੍ਯੋ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਤੂੰ ਉਹ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮ੍ਨਾ ਯੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਗਤਮਤ੍ਸਰਾਃ। ਨਾਰੁਨ੍ਤੁਦਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮਿਣਾਂ ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤਾਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਅਤੇ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਹਾਲਤ ਤੂੰ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਮਧੁਮਾਂਸਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਮਦਾਦ੍ਦृਮ੍ਭਾਤ੍ਤਥਾऽਨृਤਾਤ੍। ਪਰੋਪਤਾਪਾਦਨ੍ਯਾਯਾਤ੍ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਜੋ ਉਹ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਮਾਸ ਤੋਂ, ਨਸ਼ੇ, ਝੂਠ, ਧੋਖੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਅਤੇ ਅਨਿਆਇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਹੀਮਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾ ਜ੍ਞਾਨਤृਪ੍ਤਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਯਾਂ ਗਤਿਂ ਸਾਧਵੋ ਯਾਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਵ੍ਰਜ ਪੁਤ੍ਰਕ
ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪਤੀਂ ਦੀਨਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਅਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਵੈਰਾਟਿਸਹਿਤਾਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ, ਸੋਗ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਈ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ।
ਸਾ ਪ੍ਰਕਾਮਂ ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿਲਪ੍ਯ ਚ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਵਤ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਸਂਜ੍ਞਾ ਪਤਿਤਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਹ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਈ ਤੇ ਵਿਰਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਸੋਪਚਾਰਸ੍ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ। ਸਿਕ੍ਤ੍ਵਾਮ੍ਭਸਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਠੰਢ ਪਾਈ ਅਤੇ ਸੁਹਣੇ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਵਿਸਂਜ੍ਞਕਲ੍ਪਾਂ ਰੁਦਤੀਮਪਵਿਦ੍ਧਾਂ ਪ੍ਰਵੇਪਤੀਮ੍। ਭਗਿਨੀਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ, ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ, ਕੰਬਦੀ ਤੇ ਲਗਭਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾਸਯੋਤ੍ਤਰਾਮ੍। ਗਤੋऽਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਥਿਤਾਂ ਗਤਿਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਪੁਙ੍ਗਵਃ
ਸੁਭਦਰਾ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ; ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੀ ਪਤਰੀ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾ। ਅਭਿਮਨ्यु, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਕੁਲੇ ਸਨ੍ਤਿ ਪੁਰੁषਾ ਨੋ ਵਰਾਨਨੇ। ਸਰ੍ਵੇ ਨ ਤੇ ਗਤਿਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਯਾऽਭਿਮਨ੍ਯੋਰ੍ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਹੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜਿਹੇ ਵੀ ਮਰਦ ਹਨ, ਉਹ ਅਭਿਮਨ्यु ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ।
ਕੁਰ੍ਯਾਮ ਤਦ੍ਵਯਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਯੁਤ੍ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਨਃ। ਕृਤਵਾਨ੍ਯਾਦृਗਦ੍ਯੈਕਸ੍ਤਵ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਯੁੱਧ ਵਾਲੇ ਮਿੱਤਰ ਵੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਜ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਪਿ ਚੋਤ੍ਤਰਾਮ੍। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯੈਵ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮਾਗਾਦਰਿਨ੍ਦਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਅਤੇ ਉੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਨृਪਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਬਨ੍ਧੂਂਸ੍ਤਥਾऽਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਵਿਵੇਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇ ਚ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਾਲਯਮ੍
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।