ਕੁਰਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵृष੍ਣਯੋऽਨ੍ਯੇ ਚ ਮਾਨਵਾਃ। ਅਹਂ ਚ ਸਹਪੁਤ੍ਰੇਣ ਅਧ੍ਰੁਵਾ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਕੁਰੁ, ਪਾਂਡਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ—ਇਹ ਸਭ ਅਸਥਿਰ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ।
ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲੇਨ ਬਲਿਨਾ ਹਤਾਃ। ਪਰਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵੈਃਸ੍ਵੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਵੀਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਲੋਕ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਯੋਧਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਰਾਜਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਸੈਨ੍ਧਵਃ। ਅਪਾਨੁਦਦ੍ਭਯਂ ਪਾਰ੍ਥਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਚ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧ੍ਵਨਿਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਃ ਸਿਂਹਨਾਦਰਵੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਵਾਧੇ-ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।
ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਵਤਾਂ ਤਥਾਵੀਰ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍। ਯੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਹਵੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧੁਨ੍ਵਤੋ ਧਨੁਃ। ਕੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਗਾਂਡੀਵ ਚਲਾਉਂਦੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ—even ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਯੋਧਿਨਃ ਪੁਰਾ। ਪਦਾਤਿਨਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਿਰੌ ਹਿਮਵਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ ਵਜੋਂ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਵਾਸਿਨਾਮ੍। ਜਘਾਨੈਕਰਥੇਨੈਵ ਦੇਵਰਾਜਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਯਪੁਰ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਇਕਲੇ ਰਥ ਤੇ, ਦੇਵ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਬਾਸੁਦੇਵੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਸਾਮਰਾਨਪਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਹਨ੍ਯਾਦਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਮਝਦਾਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਹਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੁਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਸਹਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵੀਰੇਣ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਜਾਂ ਰੱਖਿਆ ਲਵਾਂ।
ਸ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸ੍ਵਯਮਾਚਾਰ੍ਯੋ ਭृਸ਼ਮਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨ। ਸਂਵਿਧਾਨਂ ਚ ਵਿਹਿਤਂ ਰਥਾਸ਼੍ਚ ਕਿਲ ਸਜ੍ਜਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਮੰਗਣ ਤੇ, ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਥ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਕਰ੍ਣੋ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਵृषਸੇਨਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਃ। ਕृਪਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਰਰਾਜਸ਼੍ਚ षਡੇਤੇऽਸ੍ਯ ਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਕਰਨ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਅਜੈਯ ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ—ਇਹ ਛੇ ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਹਨ।
ਸ਼ਕਟਃ ਪਦ੍ਮਕਸ਼੍ਚਾਰ੍ਧੋ ਵ੍ਯੂਹੋ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ। ਪਦ੍ਮਕਰ੍ਣਿਕਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਸੂਚੀ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਜਯਦ੍ਰਥਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਧੀ ਰਥ ਤੇ ਅਧੀ ਕਮਲ ਵਾਲੀ ਵਿਉਹ ਰਚੀ ਹੈ; ਜਯਦ੍ਰਥ ਕਮਲ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ, ਸੂਈ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੀ ਪਾਸੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਵੀਰੈਃ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਟ੍ ਸ ਸੁਦੁਰ੍ਮਦਃ। ਧਨੁष੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਵੀਰ੍ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਾਣੇ ਚੈਵ ਤਥੌਰਸੇ
ਸਿੰਧੂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਬੜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ, ਉਥੇ ਵਿਰੋਧੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਖੜਾ ਰਹੇਗਾ—ਧਨੁ, ਹਥਿਆਰ, ਜਾਨ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਵਿषਹ੍ਯਤਮਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥ षਡ੍ਰਥਾਃ। ਏਤਾਨਜਿਤ੍ਵਾ ਸਗਣਾਨ੍ਨੈਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੋ ਜਯਦ੍ਰਥਃ
ਪਾਰਥ, ਇਹ ਛੇ ਰਥੀ ਬਿਲਕੁਲ ਅਜੈਯ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰੇ ਬਿਨਾ, ਜਯਦ੍ਰਥ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਤੇषਾਮੇਕੈਕਸ਼ੋ ਵੀਰ੍ਯਂ षਣ੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਮਨੁਚਿਨ੍ਤਯ। ਸਹਿਤਾ ਹਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਜੇਤੁਮਞ੍ਜਸਾ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਲ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਭੂਯਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨੀਤਿਮਾਤ੍ਮਹਿਤਾਯ ਵੈ। ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੈਃ ਸਚਿਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਚਲਾਕ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹੋਰ ਵੀ ਸਲਾਹ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਗਵਨ੍ਕਿਂਨਾਵਾਪ੍ਤਂ ਰਣੇ ਮਮ। ਅਵਿषਹ੍ਯਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਕਿਂ ਜਾਨਨ੍ਮਾਂ ਵਿਗਰ੍ਹਸੇ
ਭਗਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ? ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਅਜੈਯ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਂਦਾ ਹੈਂ?
ਯਥਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਸ੍ਥਿਰਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਚ ਯਥਾ ਜਲਮ੍। ਏਵਮੇਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਸਤ੍ਯਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪਾਣੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਨੂੰ ਸੱਚ ਜਾਣ।
ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਮਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਗਾਣ੍ਡਿਵਮ੍। ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਬਲਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕ, ਗਾਂਡਿਵ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਬਲ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕ, ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੀ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਚ ਧਨੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਯੋਦ੍ਧਾ ਚਾਹਂ ਨਰਰ੍षਭ। ਤ੍ਵਂ ਚ ਯਨ੍ਤਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ ਕਿਨ੍ਨੁ ਸ੍ਯਾਦਜਿਤਂ ਮਯਾ
ਗਾਂਡਿਵ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁ ਹੈ, ਮੈਂ ਯੋਧਾ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ; ਤੂੰ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਹੈਂ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼—ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਯਥਾਭਿਯਾਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਮਂ ਨ ਜਿਤੋ ਵੈ ਜਯਾਮਿ ਚ। ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਹਤਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕਦੇ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਸੀ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਯਦ੍ਰਥ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਸਮਝ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਾਧਵ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧਾਸ੍ਯਸਿ। ਯਥਾ ਰਿਪੂਣਾਂ ਮਿषਤਾਂ ਪ੍ਰਮਥਿष੍ਯਾਮਿ ਸੈਨ੍ਧਵਮ੍
ਮਾਧਵ, ਤੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਵੈ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਸਤ੍ਯਂ ਧ੍ਰੁਵਾ ਸਾਧੁषੁ ਸਨ੍ਨਤਿਃ। ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਧ੍ਰੁਵਾऽਪਿ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਧ੍ਰੁਵੋ ਨਾਰਾਯਣੇ ਜਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿਚ ਸੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਨਿਮਰਤਾ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਮਿਹਨਤੀ ਵਿਚ ਲੱਖਮੀ ਪੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸ੍ਵਯਮਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਨ੍ਦਿਦੇਸ਼ਾਰ੍ਜੁਨੋ ਨਰ੍ਦਨ੍ਵਾਸਵਿਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਯਥਾ ਪ੍ਰਭਾਤਾਂ ਰਜਨੀਂ ਕਲ੍ਪਿਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਥੋਤ੍ਤਮਃ। ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾ ਧ੍ਰੁਵਾ
ਜਿਵੇਂ ਸਵੇਰ ਲਈ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੂੰ ਕੰਮ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਕਸਮ ਸਵੇਰ ਵਾਂਗ ਪੱਕੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਵਃ ਸ਼ਿਰਃ ਪਾਦਮੂਲਂ ਤੇ ਸੈਨ੍ਧਵਸ੍ਯਾਹृਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਪਦ੍ਧ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਮਥਿਤਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਭਵ ਮਾ ਰੁਦਃ
ਕੱਲ੍ਹ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਆਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਰਦੇ ਵੇਖੇਂਗਾ—ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਰੋ ਨਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗਤਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਤਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਵਯਂ ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮੇਹ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜੀਵਿਨਃ
ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਇਹੀ ਮਕਸਦ ਪਾਵਾਂ।
ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਨਿਵਰ੍ਤੀ ਰਿਪੁਵ੍ਰਜਾਤ੍। ਗਤਸ੍ਤਵ ਵਰਾਰੋਹੇ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜ੍ਵਰਂ ਜਹਿ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਹਜੂਮ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰੋ, ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ—ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ।