ਅਸੁਰਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵੋਰਗਾ ਵਾ ਪਿਤृਰਜਨਿਚਰਾ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਰ੍षਯੋ ਵਾ। ਚਰਮਚਰਮਪੀਦਂ ਯਤ੍ਪਰਂ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮਾ-- ਤ੍ਤਦਪਿ ਮਮ ਰਿਪੁਂ ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ
ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ—ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਯਦਿ ਵਿਸ਼ਤਿ ਰਸਾਤਲਂ ਤਦਗ੍ਰ੍ਯਂ ਵਿਯਦਪਿ ਦੇਵਪੁਰਂ ਦਿਤੇਃ ਪੁਰਂ ਵਾ। ਤਦਪਿ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰਹਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਭृਸ਼ਮਭਿਮਨ੍ਯੁਰਿਪੋਃ ਸ਼ਿਰੋऽਭਿਹਰ੍ਤਾ
ਜੇ ਉਹ ਰਸਾਤਲ, ਅਕਾਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਧਨੁਃਸ਼ਬ੍ਦੋऽਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਚ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਸ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯੋऽਚ੍ਯੁਤਵਕ੍ਤ੍ਰਵਾਯੁਨਾ ਭृਸ਼ਂ ਸੁਪੂਰ੍ਣੋਦਰਨਿਃਸृਤਧ੍ਵਨਿਃ। ਜਗਤ੍ਸਪਾਤਾਲਵਿਯਦ੍ਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਾਮਾਸ ਯੁਗਾਤ੍ਯਯੇ ਯਥਾ
ਉਹ ਪਾਂਚਜਨਯ, ਅਚੂਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ।
ਤਤੋ ਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਦਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਚਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰਨਾਦ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਦਿਵ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੂਣੀਗਤਾ ਮੁਦਾ। ਨਿਰਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨਿਵ ਤਦਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮृਧੈषਿਣਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਤੀਰ ਤੂਣੀ ਵਿਚੋਂ ਜੰਗ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਨਿਕਲਦੇ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਸਂਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਭਾਰਤ। ਧਨਞ੍ਜਯਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਭੀਮਸੇਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋਦ੍ਭਵਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕृष੍ਣਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਨਿਹਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਯਂ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਵਚਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਸਮਝੋ।
ਅਥ ਮृਦਿਤਤਮਾਗ੍ਰ੍ਯਦਾਮਮਾਲ੍ਯਂ ਤਵ ਸੁਤਸ਼ੋਕਮਯਂ ਚ ਰੋषਜਾਤਮ੍। ਵ੍ਯਪਨੁਦਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਸੇਨ-- ਨ੍ਨਰਵਰ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਮਹਾਰ੍ਥਮਿष੍ਟਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਚਾਹੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਥ ਸ਼ਙ੍ਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਭਿਃ ਪਣਵੈਃ ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਸੂਤਮਾਗਧਾ ਜਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਸੈਨਿਕ, ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੀਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮੋਹਿਤਮ੍। ਤਾਵਕਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਿषਣ੍ਣਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਦੂਰਪਾਤਿਤ੍ਵੇ ਲਘੁਤ੍ਵੇ ਦृਢਵੇਧਨੇ। ਮਮ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸ਼ੇषਂ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਬਤਾਵੋ ਕਿ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਕੀ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਤੇਜ਼ੀ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ੇषਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਜ੍ਞਾਤੁਮਾਚਾਰ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ
ਅਚਾਰਯ ਜੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ—ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਯਥਾਰਥ ਸਮਰਥਾ ਮੈਨੂੰ ਸਚ ਸਚ ਦੱਸੋ।
ਸਮਮਾਚਾਰ੍ਯਕਂ ਤਾਤ ਤਵ ਚੈਵਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ। ਯੋਗਾਦ੍ਦੁਃਖੋषਿਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਧਿਕੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਿਖਲਾਈ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਸਹੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਤੇ ਯੁਧਿ ਸਨ੍ਤ੍ਰਾਸਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਾਤ੍ਕਥਞ੍ਚਨ। ਅਹਂ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਾਤ ਭਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹਿ ਮਦ੍ਬਾਹੁਗੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤ੍ਯਮਰਾ ਅਪਿ। ਵ੍ਯੂਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਵ੍ਯੂਹਂ ਯਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ ਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਬਿਉਂਤ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਨੁਪਾਲਯ। ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਮਾਰ੍ਗਮਨੁਯਾਹਿ ਮਹਾਰਥ
ਇਸ ਲਈ, ਡਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ; ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਫੋਲ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ।
ਅਧੀਤਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੇਦਾ ਅਗ੍ਨਯਃ ਸੁਹੁਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਇष੍ਟਂ ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਨ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ—ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਮਨ੍ਦੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਮਵਾਪ੍ਯ ਤੁ। ਭੁਜਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜੋ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਕੁਰਵਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵृष੍ਣਯੋऽਨ੍ਯੇ ਚ ਮਾਨਵਾਃ। ਅਹਂ ਚ ਸਹਪੁਤ੍ਰੇਣ ਅਧ੍ਰੁਵਾ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਕੁਰੁ, ਪਾਂਡਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ—ਇਹ ਸਭ ਅਸਥਿਰ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ।
ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾਲੇਨ ਬਲਿਨਾ ਹਤਾਃ। ਪਰਲੋਕਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸ੍ਵੈਃਸ੍ਵੈਃ ਕਰ੍ਮਭਿਰਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਵੀਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਤਾਨ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਲੋਕ ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਯੋਧਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤੋ ਰਾਜਾ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਸੈਨ੍ਧਵਃ। ਅਪਾਨੁਦਦ੍ਭਯਂ ਪਾਰ੍ਥਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਚ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇੰਝ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਲਾ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਃ ਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧ੍ਵਨਿਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਃ ਸਿਂਹਨਾਦਰਵੈਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਫੌਜਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ; ਵਾਧੇ-ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਆਵਾਜ਼ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।
ਨੇਹ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਵਤਾਂ ਤਥਾਵੀਰ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍। ਯੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿਹਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਹਵੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਮੈਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਵਾਸੁਦੇਵਸਹਾਯਸ੍ਯ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧੁਨ੍ਵਤੋ ਧਨੁਃ। ਕੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤਸ੍ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦਪਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ ਗਾਂਡੀਵ ਚਲਾਉਂਦੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ—even ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਇੰਦਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋऽਪਿ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਯੋਧਿਨਃ ਪੁਰਾ। ਪਦਾਤਿਨਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਗਿਰੌ ਹਿਮਵਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਯੋਧਾ ਵਜੋਂ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਹਿਰਣ੍ਯਪੁਰਵਾਸਿਨਾਮ੍। ਜਘਾਨੈਕਰਥੇਨੈਵ ਦੇਵਰਾਜਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਿਰਣਯਪੁਰ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਇਕਲੇ ਰਥ ਤੇ, ਦੇਵ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਬਾਸੁਦੇਵੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਸਾਮਰਾਨਪਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਹਨ੍ਯਾਦਿਤਿ ਮਤਿਰ੍ਮਮ
ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਮਝਦਾਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।