ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਨਾਂ ਤੁ ਸਵ੍ਯੇਨ ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਚਾਪਿ ਖਾਦਤਾਮ੍। ਪਾਲਾਸ਼ਮਾਸਨਂ ਚੈਵ ਤਿਨ੍ਦੁਕੈਰ੍ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮ੍
ਜੋ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨ੍ਹਾ ਨੇ ਉਕੜੀ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਤਿੰਦੂਕ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਚਾਵਰ੍ਜਯਤਾਂ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਵਪਤਾਂ ਚ ਤਥੋषਸਿ। ਸ਼ੀਤਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਰਣਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਿਧ ਰੁਤੂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਠੰਡੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ—
ਏਕਕੂਪੋਦਕਗ੍ਰਾਮੇ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ। षਣ੍ਮਾਸਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸਤਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦਤਾਮ੍
ਜੋ ਇੱਕ ਕੁਆਂ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਦਿਵਾਮੈਥੁਨਿਨਾਂ ਚਾਪਿ ਦਿਵਸੇषੁ ਚ ਸ਼ੇਰਤੇ। ਅਗਾਰਦਾਹਿਨਾਂ ਚੈਵ ਗਰਦਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਮਤਾਃ
ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਦਿਨ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਨੇषੁ ਚ ਵਿਘ੍ਨਦਾਃ। ਰਜਸ੍ਵਲਾਂ ਸੇਵਯਨ੍ਤਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਲ੍ਕੇਨ ਦਾਯਿਨਃ
ਜੋ ਅੱਗ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਜਸਵਲਾ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦਾਮ ਲੈ ਕੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਯਾ ਚ ਵੈ ਬਹੁਯਾਜਿਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸ਼੍ਵਵृਤ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਆਸ੍ਯਮੈਥੁਨਿਕਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਦਿਵਾਮੈਥੁਨੇ ਰਤਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੰਗ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਯੋ ਵੈ ਲੋਭਾਦ੍ਦਦਾਤਿ ਨ। ਤੇषਾਂ ਗਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਵੋ ਨ ਹਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੱਚੀ ਦਾਤ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ।
ਧਰ੍ਮਾਦਪੇਤਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਯਾ ਨਾਤ੍ਰਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਯੇ ਚਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਗਤਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾ ਲਵਾਂ।
ਯਦਿ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਮਿਮਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਸ਼੍ਵੋ ਨ ਹਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਇਮਾਂ ਚਾਪ੍ਯਪਰਾਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਨਿਬੋਧਤ
ਜੇ ਇਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਚਨ ਸੁਣੋ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਹਤ੍ਤੇ ਪਾਪੇ ਸੂਰ੍ਯੋऽਸ੍ਤਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਇਹੈਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵੇष੍ਟਾऽਹਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਅਸੁਰਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵੋਰਗਾ ਵਾ ਪਿਤृਰਜਨਿਚਰਾ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਰ੍षਯੋ ਵਾ। ਚਰਮਚਰਮਪੀਦਂ ਯਤ੍ਪਰਂ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮਾ-- ਤ੍ਤਦਪਿ ਮਮ ਰਿਪੁਂ ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ
ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ—ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਯਦਿ ਵਿਸ਼ਤਿ ਰਸਾਤਲਂ ਤਦਗ੍ਰ੍ਯਂ ਵਿਯਦਪਿ ਦੇਵਪੁਰਂ ਦਿਤੇਃ ਪੁਰਂ ਵਾ। ਤਦਪਿ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰਹਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਭृਸ਼ਮਭਿਮਨ੍ਯੁਰਿਪੋਃ ਸ਼ਿਰੋऽਭਿਹਰ੍ਤਾ
ਜੇ ਉਹ ਰਸਾਤਲ, ਅਕਾਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਧਨੁਃਸ਼ਬ੍ਦੋऽਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਚ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਸ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯੋऽਚ੍ਯੁਤਵਕ੍ਤ੍ਰਵਾਯੁਨਾ ਭृਸ਼ਂ ਸੁਪੂਰ੍ਣੋਦਰਨਿਃਸृਤਧ੍ਵਨਿਃ। ਜਗਤ੍ਸਪਾਤਾਲਵਿਯਦ੍ਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਾਮਾਸ ਯੁਗਾਤ੍ਯਯੇ ਯਥਾ
ਉਹ ਪਾਂਚਜਨਯ, ਅਚੂਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ।
ਤਤੋ ਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਦਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਚਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰਨਾਦ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਦਿਵ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੂਣੀਗਤਾ ਮੁਦਾ। ਨਿਰਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨਿਵ ਤਦਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮृਧੈषਿਣਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਤੀਰ ਤੂਣੀ ਵਿਚੋਂ ਜੰਗ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਨਿਕਲਦੇ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਸਂਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਭਾਰਤ। ਧਨਞ੍ਜਯਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਭੀਮਸੇਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋਦ੍ਭਵਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕृष੍ਣਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਨਿਹਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਯਂ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਵਚਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਸਮਝੋ।
ਅਥ ਮृਦਿਤਤਮਾਗ੍ਰ੍ਯਦਾਮਮਾਲ੍ਯਂ ਤਵ ਸੁਤਸ਼ੋਕਮਯਂ ਚ ਰੋषਜਾਤਮ੍। ਵ੍ਯਪਨੁਦਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਸੇਨ-- ਨ੍ਨਰਵਰ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਮਹਾਰ੍ਥਮਿष੍ਟਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਚਾਹੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਥ ਸ਼ਙ੍ਖ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਭਿਃ ਪਣਵੈਃ ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤਥਾ। ਸਸੂਤਮਾਗਧਾ ਜਿष੍ਣੁਂ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਸਮਪੂਜਯਨ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਖ, ਭੇਰੀਆਂ, ਪਣਵਾ ਤੇ ਸੈਨਿਕ, ਸੂਤ ਤੇ ਮਾਗਧਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੀਸ਼ਨੁ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾ ਭੀਮਂ ਬਲਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮੋਹਿਤਮ੍। ਤਾਵਕਂ ਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਿषਣ੍ਣਂ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਭੀਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੇ ਦੂਰਪਾਤਿਤ੍ਵੇ ਲਘੁਤ੍ਵੇ ਦृਢਵੇਧਨੇ। ਮਮ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿਸ਼ੇषਂ ਫਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਬਤਾਵੋ ਕਿ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਕੀ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਤੇਜ਼ੀ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ੇषਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਜ੍ਞਾਤੁਮਾਚਾਰ੍ਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚੈਵ ਯਾਥਾਤਥ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੇ
ਅਚਾਰਯ ਜੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਵੇ—ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਮੇਰੀ ਯਥਾਰਥ ਸਮਰਥਾ ਮੈਨੂੰ ਸਚ ਸਚ ਦੱਸੋ।
ਸਮਮਾਚਾਰ੍ਯਕਂ ਤਾਤ ਤਵ ਚੈਵਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਚ। ਯੋਗਾਦ੍ਦੁਃਖੋषਿਤਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਧਿਕੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਿਖਲਾਈ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਕਠਿਨਾਈ ਸਹੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨ ਤੁ ਤੇ ਯੁਧਿ ਸਨ੍ਤ੍ਰਾਸਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਾਤ੍ਕਥਞ੍ਚਨ। ਅਹਂ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਾਤ ਭਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਡਰ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹਿ ਮਦ੍ਬਾਹੁਗੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤ੍ਯਮਰਾ ਅਪਿ। ਵ੍ਯੂਹਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਵ੍ਯੂਹਂ ਯਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ ਤਰਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਬਿਉਂਤ ਬਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਮਾਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਮਨੁਪਾਲਯ। ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਮਾਰ੍ਗਮਨੁਯਾਹਿ ਮਹਾਰਥ
ਇਸ ਲਈ, ਡਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਕਰ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ; ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਦਾ ਰਸਤਾ ਫੋਲ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ।
ਅਧੀਤਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵੇਦਾ ਅਗ੍ਨਯਃ ਸੁਹੁਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਇष੍ਟਂ ਚ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਨ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਿਆ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਵਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਬਹੁਤ ਯਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ—ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਨਹੀਂ।
ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਮਾਨੁषੈਰ੍ਮਨ੍ਦੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗ੍ਯਮਵਾਪ੍ਯ ਤੁ। ਭੁਜਵੀਰ੍ਯਾਰ੍ਜਿਤਾਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਜੋ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਵੇਂਗਾ।