ਭੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯੇ ਚ ਨਿਨ੍ਦਤਾਮਘਸ਼ਂਸਿਨਾਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਲੋਕਾ ਯੇ ਚ ਗੋਘਾਤਿਨਾਮਪਿ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਤੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ—
ਪਾਯਸਂ ਵਾ ਯਵਾਨ੍ਨਂ ਵਾ ਸ਼ਾਕਂ ਕृਸਰਮੇਵ ਵਾ। ਸਂਯਾਵਾਪੂਪਮਾਂਸਾਨਿ ਯੇ ਚ ਲੋਕਾ ਵृਥਾਸ਼੍ਨਤਾਮ੍। ਤਾਨਨ੍ਹਾਯਾਧਿਗਚ੍ਛੇਯਂ ਨ ਚੇਦ੍ਧਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੂਧ, ਜੌ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਖੀਰ, ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ ਜੇ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।
ਵੇਦਾਧ੍ਯਾਯਿਨਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਂਸ਼ਿਤਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਵਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਯਾਨ੍ਯਾਤਿ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਸਾਧੂਨ੍ਗੁਰੂਂਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਵਧੀਆ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ੍ਪृਸ਼ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਗਾਂ ਚ ਪਾਦੇਨਾਗ੍ਨਿਂ ਚ ਯਾ ਭਵੇਤ੍। ਯਾऽਪ੍ਸੁ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮ ਪੁਰੀषਂ ਚ ਮੂਤ੍ਰਂ ਵਾ ਮੁਞ੍ਚਤਾਂ ਗਤਿਃ। ਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗਤਿਂ ਕष੍ਟਾਂ ਨ ਚੇਦ੍ਧਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਫ, ਗੰਦ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਠਿਨ ਮੌਤ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ ਜੇ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।
ਨਗ੍ਨਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਯਾ ਚ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾऽਤਿਥੇਰ੍ਗਤਿਃ। ਉਤ੍ਕੋਚਿਨਾਂ ਮृषੋਕ੍ਤੀਨਾਂ ਵਞ੍ਚਕਾਨਾਂ ਚ ਯਾ ਗਤਿਃ
ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਾਂਝ ਔਰਤ, ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਚੋਰ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—
ਆਤ੍ਮਾਪਹਾਰਿਣਾਂ ਯਾ ਚ ਯਾ ਚ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਂਸਿਨਾਮ੍। ਭृਤ੍ਯੈਃ ਸਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਸ਼੍ਰਿਤੈਸ੍ਤਥਾ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਅਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨਤਾਮ੍। ਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗਤਿਂ ਘੋਰਾਂ ਨ ਚੇਦ੍ਧਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਗਰੀਬਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਨਾ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ ਜੇ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।
ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਂ ਚਾਪਿ ਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁਂ ਤਦ੍ਵਚਨੇ ਰਤਮ੍। ਨ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਨृਸਂਸਾਤ੍ਮਾ ਨਿਨ੍ਦਤੇ ਚੋਪਕਾਰਿਣਮ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰੂੜ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਉਪਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਅਰ੍ਹਤੇ ਪ੍ਰਾਤਿਵੇਸ਼੍ਯਾਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯੋ ਨ ਦਦਾਤਿ ਚ। ਅਨਰ੍ਹੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵृषਲੀਪਤਯੇ ਤਥਾ
ਜੋ ਲਾਇਕ ਪੜੋਸੀ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਣਲਾਇਕ ਨੂੰ ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਮਦ੍ਯਪੋ ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਃ ਕृਤਘ੍ਨੋ ਭਰ੍ਤृਨਿਨ੍ਦਕਃ। ਤੇषਾਂ ਗਤਿਮਿਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨ ਚੇਦ੍ਧਾਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਹੱਦਾਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਉਪਕਾਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ ਜੇ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।
ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਨਾਂ ਤੁ ਸਵ੍ਯੇਨ ਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਚਾਪਿ ਖਾਦਤਾਮ੍। ਪਾਲਾਸ਼ਮਾਸਨਂ ਚੈਵ ਤਿਨ੍ਦੁਕੈਰ੍ਦਨ੍ਤਧਾਵਨਮ੍
ਜੋ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨ੍ਹਾ ਨੇ ਉਕੜੀ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਲਾਸ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਤਿੰਦੂਕ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਦੰਦ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਯੇ ਚਾਵਰ੍ਜਯਤਾਂ ਲੋਕਾਃ ਸ੍ਵਪਤਾਂ ਚ ਤਥੋषਸਿ। ਸ਼ੀਤਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰਾ ਰਣਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਿਧ ਰੁਤੂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਠੰਡੀ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ—
ਏਕਕੂਪੋਦਕਗ੍ਰਾਮੇ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ। षਣ੍ਮਾਸਂ ਤਤ੍ਰ ਵਸਤਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਨਿਨ੍ਦਤਾਮ੍
ਜੋ ਇੱਕ ਕੁਆਂ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੇਦ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਦਿਵਾਮੈਥੁਨਿਨਾਂ ਚਾਪਿ ਦਿਵਸੇषੁ ਚ ਸ਼ੇਰਤੇ। ਅਗਾਰਦਾਹਿਨਾਂ ਚੈਵ ਗਰਦਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਮਤਾਃ
ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਦਿਨ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਤਿਥ੍ਯਵਿਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਗੋਪਾਨੇषੁ ਚ ਵਿਘ੍ਨਦਾਃ। ਰਜਸ੍ਵਲਾਂ ਸੇਵਯਨ੍ਤਃ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਲ੍ਕੇਨ ਦਾਯਿਨਃ
ਜੋ ਅੱਗ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਜਸਵਲਾ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦਾਮ ਲੈ ਕੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਯਾ ਚ ਵੈ ਬਹੁਯਾਜਿਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਸ਼੍ਵਵृਤ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਆਸ੍ਯਮੈਥੁਨਿਕਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਦਿਵਾਮੈਥੁਨੇ ਰਤਾਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਯਜਨ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੰਗ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਯੋ ਵੈ ਲੋਭਾਦ੍ਦਦਾਤਿ ਨ। ਤੇषਾਂ ਗਤਿਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਵੋ ਨ ਹਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਲੋਭ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੱਚੀ ਦਾਤ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ।
ਧਰ੍ਮਾਦਪੇਤਾ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਯਾ ਨਾਤ੍ਰਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਯੇ ਚਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਗਤਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਮ੍
ਜੋ ਹੋਰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾ ਲਵਾਂ।
ਯਦਿ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਮਿਮਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਸ਼੍ਵੋ ਨ ਹਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਇਮਾਂ ਚਾਪ੍ਯਪਰਾਂ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਮੇ ਨਿਬੋਧਤ
ਜੇ ਇਹ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੇ ਮੈਂ ਕੱਲ੍ਹ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਚਨ ਸੁਣੋ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਹਤ੍ਤੇ ਪਾਪੇ ਸੂਰ੍ਯੋऽਸ੍ਤਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਇਹੈਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵੇष੍ਟਾऽਹਂ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਪਾਪੀ ਜਿਉਂਦਾ ਰਹੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਅਸੁਰਸੁਰਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵੋਰਗਾ ਵਾ ਪਿਤृਰਜਨਿਚਰਾ ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦੇਵਰ੍षਯੋ ਵਾ। ਚਰਮਚਰਮਪੀਦਂ ਯਤ੍ਪਰਂ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮਾ-- ਤ੍ਤਦਪਿ ਮਮ ਰਿਪੁਂ ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨੈਵ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ
ਦੇਵਤਾ, ਅਸੁਰ, ਮਨੁੱਖ, ਪੰਛੀ, ਸੱਪ, ਪਿਤਰ, ਭੂਤ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ—ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਯਦਿ ਵਿਸ਼ਤਿ ਰਸਾਤਲਂ ਤਦਗ੍ਰ੍ਯਂ ਵਿਯਦਪਿ ਦੇਵਪੁਰਂ ਦਿਤੇਃ ਪੁਰਂ ਵਾ। ਤਦਪਿ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰਹਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਭृਸ਼ਮਭਿਮਨ੍ਯੁਰਿਪੋਃ ਸ਼ਿਰੋऽਭਿਹਰ੍ਤਾ
ਜੇ ਉਹ ਰਸਾਤਲ, ਅਕਾਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚਲਾ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਸਿਰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਡਾ ਦਿਆਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਧਨੁਃਸ਼ਬ੍ਦੋऽਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਦਿਵਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਡੀਵ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤਂ ਚ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਦੇਵਦੱਤ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਸ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯੋऽਚ੍ਯੁਤਵਕ੍ਤ੍ਰਵਾਯੁਨਾ ਭृਸ਼ਂ ਸੁਪੂਰ੍ਣੋਦਰਨਿਃਸृਤਧ੍ਵਨਿਃ। ਜਗਤ੍ਸਪਾਤਾਲਵਿਯਦ੍ਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪ੍ਰਕਮ੍ਪਯਾਮਾਸ ਯੁਗਾਤ੍ਯਯੇ ਯਥਾ
ਉਹ ਪਾਂਚਜਨਯ, ਅਚੂਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ, ਪਾਤਾਲ, ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ।
ਤਤੋ ਵਾਦਿਤ੍ਰਘੋषਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਦਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਚਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰਨਾਦ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਦਿਵ ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਸ਼ਰਾਸ੍ਤੂਣੀਗਤਾ ਮੁਦਾ। ਨਿਰਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨਿਵ ਤਦਾ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਮृਧੈषਿਣਃ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚਦਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਤੀਰ ਤੂਣੀ ਵਿਚੋਂ ਜੰਗ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਨਿਕਲਦੇ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਭੀਮਸੇਨਃ ਸੁਸਂਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਭਾਰਤ। ਧਨਞ੍ਜਯਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰ੍षਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਭੀਮਸੇਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞੋਦ੍ਭਵਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਕृष੍ਣਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਨਿਹਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਯਂ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਵਚਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸ਼ੰਖ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਸਮਝੋ।
ਅਥ ਮृਦਿਤਤਮਾਗ੍ਰ੍ਯਦਾਮਮਾਲ੍ਯਂ ਤਵ ਸੁਤਸ਼ੋਕਮਯਂ ਚ ਰੋषਜਾਤਮ੍। ਵ੍ਯਪਨੁਦਤਿ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਸੇਨ-- ਨ੍ਨਰਵਰ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਮਹਾਰ੍ਥਮਿष੍ਟਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਇਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਚਾਹੀ ਗੱਲ ਕਹੀ।