ਯਦ੍ਯੇਵਮਹਮਜ੍ਞਾਸ੍ਯਮਸ਼ਕ੍ਤਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮਮ। ਸੂਨੋਃ ਪਾਣ੍ਡਵਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਗੋਪ੍ਸ੍ਯਂ ਤਂ ਮਹਾਰਣੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾ ਕਰਦਾ।
ਕਥਂ ਚ ਵੋ ਰਥਸ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਮੁਞ੍ਚਤਾਮ੍। ਨੀਤੋऽਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨਿਧਨਂ ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਵਃ ਪਰੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ?
ਅਹੋ ਵਃ ਪੌਰੁषਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਵੋऽਸ੍ਤਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਯਤ੍ਰਾਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸਮਰੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਹਾਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਹੌਸਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਭਿਮਨਯੂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਗਰ੍ਹੇਯਂ ਯਦਹਂ ਵੈ ਸੁਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍। ਯੁष੍ਮਾਨਾਜ੍ਞਾਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤੋ ਭੀਰੂਨਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਡਰ ਤੇ ਅਣਡਿੱਠੇ ਫੈਸਲੇ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣੇ ਹੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ।
ਆਹੋਸ੍ਵਿਦ੍ਭੂषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਰ੍ਮਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਯੁਧਾਨਿ ਵਃ। ਵਾਚਸ੍ਤੁ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਮਰਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡਾ ਹਥਿਆਰ, ਬਕਤਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਜਾਵਟ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਲਈ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਤਿष੍ਠਦ੍ਵੈ ਵਰਾਸਿਮਾਨ੍। ਨ ਸ੍ਮਾਸ਼ਕ੍ਯਤ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕੇਨਚਿਤ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਕੋਈ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਮਨ੍ਤਕਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। `ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਮਹਾਭੁਜਮ੍'। ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ, ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਨ ਭਾषਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾ ਸੁਹृਦੋऽਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦ੍ਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਦ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਸਕਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਾਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਵਸ੍ਥਾਸੁ ਹਿਤਾਵਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਮਨੋਨੁਗੌ। ਬਹੁਮਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤਾਵੇਨਂ ਵਕ੍ਤਮਰ੍ਹਤਃ
ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਚੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੇ ਆਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਪੀਡਿਤਮਾਨਸਮ੍। ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਜਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰ੍ਦੀਨਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸਭ ਨੇ, ਉੱਦੇਸ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਝਪਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਵਾਸਵਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਕਮ੍ਪਮਾਨੋ ਜ੍ਵਰੇਣੇਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਂਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਾਸਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੁਖਾਰ ਵਾਂਗ ਕੰਪਦਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ।
ਪਾਣਿਂ ਪਾਣੌ ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਕਟਕਟਾਯ੍ਯ ਚ। `ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ'। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੋੜਿਆ, ਦੰਦ ਕਟਕਟਾਏ, ਭੌਂਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਂ ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਹਨ੍ਤਾऽਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਨ ਚੇਦ੍ਵਧਭਯਾਦ੍ਭੀਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਜੇ ਜਯਦਰਥ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਞ੍ਸ਼ਰਣਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਵਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਭਵਨ੍ਤਂ ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਹਨ੍ਤਾ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ, ਮਹਾਰਾਜ, ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਜਯਦਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪ੍ਰਿਯਕਰਂ ਮਯਿ ਵਿਸ੍ਮृਤਸੌਹृਦਮ੍। ਪਾਪਂ ਬਾਲਵਧੇ ਹੇਤੁਂ ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਹਨ੍ਤਾ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੋ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ—ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਜਯਦਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯੇ ਮਾਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਨ। ਅਪਿ ਦ੍ਰੋਣਕृਪੌ ਰਾਜਞ੍ਛਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਞ੍ਛਰੈਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜੇ, ਭਾਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋਣ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਦ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਮਾ ਸ੍ਮ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਸ਼ੂਰਸਮ੍ਮਤਾਨ੍
ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੀ ਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।
ਯੇ ਲੋਕਾ ਮਾਤृਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਯੇ ਚਾਪਿ ਪਿਤृਘਾਤਿਨਾਮ੍। ਗੁਰੁਦਾਰਗਤਾਨਾਂ ਯੇ ਪਿਸ਼ੁਨਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਸਦਾ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਗਲੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—
ਸਾਧੂਨਸੂਯਤਾਂ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚਾਪਿ ਪਰਿਵਾਦਿਨਾਮ੍। ਯੇ ਚ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਯੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ amanat ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦੇ ਹਨ—
ਭੁਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯੇ ਚ ਨਿਨ੍ਦਤਾਮਘਸ਼ਂਸਿਨਾਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਘ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਲੋਕਾ ਯੇ ਚ ਗੋਘਾਤਿਨਾਮਪਿ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਤੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੁਰਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ—
ਪਾਯਸਂ ਵਾ ਯਵਾਨ੍ਨਂ ਵਾ ਸ਼ਾਕਂ ਕृਸਰਮੇਵ ਵਾ। ਸਂਯਾਵਾਪੂਪਮਾਂਸਾਨਿ ਯੇ ਚ ਲੋਕਾ ਵृਥਾਸ਼੍ਨਤਾਮ੍। ਤਾਨਨ੍ਹਾਯਾਧਿਗਚ੍ਛੇਯਂ ਨ ਚੇਦ੍ਧਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਦੂਧ, ਜੌ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਖੀਰ, ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ ਜੇ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।
ਵੇਦਾਧ੍ਯਾਯਿਨਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਂਸ਼ਿਤਂ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਵਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਯਾਨ੍ਯਾਤਿ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ਸਾਧੂਨ੍ਗੁਰੂਂਸ੍ਤਥਾ
ਜੋ ਵਧੀਆ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੱਡਿਆਂ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸ੍ਪृਸ਼ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਗਾਂ ਚ ਪਾਦੇਨਾਗ੍ਨਿਂ ਚ ਯਾ ਭਵੇਤ੍। ਯਾऽਪ੍ਸੁ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮ ਪੁਰੀषਂ ਚ ਮੂਤ੍ਰਂ ਵਾ ਮੁਞ੍ਚਤਾਂ ਗਤਿਃ। ਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗਤਿਂ ਕष੍ਟਾਂ ਨ ਚੇਦ੍ਧਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਛੁਹਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਫ, ਗੰਦ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਬ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਠਿਨ ਮੌਤ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ ਜੇ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।
ਨਗ੍ਨਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਯਮਾਨਸ੍ਯ ਯਾ ਚ ਵਨ੍ਧ੍ਯਾऽਤਿਥੇਰ੍ਗਤਿਃ। ਉਤ੍ਕੋਚਿਨਾਂ ਮृषੋਕ੍ਤੀਨਾਂ ਵਞ੍ਚਕਾਨਾਂ ਚ ਯਾ ਗਤਿਃ
ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਾਂਝ ਔਰਤ, ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਚੋਰ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਧੋਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—
ਆਤ੍ਮਾਪਹਾਰਿਣਾਂ ਯਾ ਚ ਯਾ ਚ ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਸ਼ਂਸਿਨਾਮ੍। ਭृਤ੍ਯੈਃ ਸਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਸ਼੍ਰਿਤੈਸ੍ਤਥਾ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਅਸਂਵਿਭਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਮਿष੍ਟਮਸ਼੍ਨਤਾਮ੍। ਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਗਤਿਂ ਘੋਰਾਂ ਨ ਚੇਦ੍ਧਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਗਰੀਬਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਨਾ ਕਰਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੌਤ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ ਜੇ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।
ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਂ ਚਾਪਿ ਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁਂ ਤਦ੍ਵਚਨੇ ਰਤਮ੍। ਨ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਨृਸਂਸਾਤ੍ਮਾ ਨਿਨ੍ਦਤੇ ਚੋਪਕਾਰਿਣਮ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਕਰੂੜ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਉਪਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਅਰ੍ਹਤੇ ਪ੍ਰਾਤਿਵੇਸ਼੍ਯਾਯ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯੋ ਨ ਦਦਾਤਿ ਚ। ਅਨਰ੍ਹੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵृषਲੀਪਤਯੇ ਤਥਾ
ਜੋ ਲਾਇਕ ਪੜੋਸੀ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਅਣਲਾਇਕ ਨੂੰ ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਮਦ੍ਯਪੋ ਭਿਨ੍ਨਮਰ੍ਯਾਦਃ ਕृਤਘ੍ਨੋ ਭਰ੍ਤृਨਿਨ੍ਦਕਃ। ਤੇषਾਂ ਗਤਿਮਿਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਨ ਚੇਦ੍ਧਾਨ੍ਯਾਂ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਹੱਦਾਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਉਪਕਾਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ ਜੇ ਜੈਦਰਥ ਨੂੰ ਨਾ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।