ਧ੍ਰੁਵਂ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਰਣਂ ਸ਼ੂਰਾਮਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਣਾਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇऽਭਿਮੁਖਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮੇਤਿ ਮਾਨਦ
ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ: ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਤ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸ ਚ ਵੀਰਾਨ੍ਰਣੇ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਵੀਰੈਰਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਭਿਮੁਖਂ ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਵੀਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ।
ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੈਰੇष ਸਨਾਤਨਃ। ਧਰ੍ਮਕृਦ੍ਭਿਃ ਕृਤੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਰਣੇ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ; ਇਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ: ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ।
ਇਮੇ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਨਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਤ੍ਵਯਿ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟੇ ਨृਪਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਵ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਿਤਰ ਵੀ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਚਸਾ ਸਾਮ੍ਨਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਮਾਨਦ। ਵਿਦਿਤਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਹੇ ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਲਤ-ਗਲਤ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਸ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਃ ਪृਥ੍ਵਂਸੋ ਦੀਰ੍ਘਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ, ਚੌੜੇ ਕੰਧੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਭਿਮਨ्यु—ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੱਸੋ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਰਿਆ।
ਸਨਾਗਸ੍ਯਨ੍ਦਨਹਯਾਨ੍ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਨਿਹਤਾਨ੍ਮਯਾ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨੂਨਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਵੈ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਣਗੇ।
ਕਥਂ ਚ ਵਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਨਾਮ੍। ਸੌਭਦ੍ਰੋ ਨਿਧਨਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਜ੍ਰਿਣਾਪਿ ਸਮਾਗਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਤੋੜੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਫਿਰ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਮੌਤ ਪਾਈ?
ਯਦ੍ਯੇਵਮਹਮਜ੍ਞਾਸ੍ਯਮਸ਼ਕ੍ਤਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮਮ। ਸੂਨੋਃ ਪਾਣ੍ਡਵਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਗੋਪ੍ਸ੍ਯਂ ਤਂ ਮਹਾਰਣੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾ ਕਰਦਾ।
ਕਥਂ ਚ ਵੋ ਰਥਸ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਮੁਞ੍ਚਤਾਮ੍। ਨੀਤੋऽਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨਿਧਨਂ ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਵਃ ਪਰੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ?
ਅਹੋ ਵਃ ਪੌਰੁषਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਵੋऽਸ੍ਤਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਯਤ੍ਰਾਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸਮਰੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਹਾਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਹੌਸਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਭਿਮਨਯੂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਗਰ੍ਹੇਯਂ ਯਦਹਂ ਵੈ ਸੁਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍। ਯੁष੍ਮਾਨਾਜ੍ਞਾਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤੋ ਭੀਰੂਨਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਡਰ ਤੇ ਅਣਡਿੱਠੇ ਫੈਸਲੇ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣੇ ਹੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ।
ਆਹੋਸ੍ਵਿਦ੍ਭੂषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਰ੍ਮਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਯੁਧਾਨਿ ਵਃ। ਵਾਚਸ੍ਤੁ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਮਰਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡਾ ਹਥਿਆਰ, ਬਕਤਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਜਾਵਟ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਲਈ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਤਿष੍ਠਦ੍ਵੈ ਵਰਾਸਿਮਾਨ੍। ਨ ਸ੍ਮਾਸ਼ਕ੍ਯਤ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕੇਨਚਿਤ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਕੋਈ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਮਨ੍ਤਕਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। `ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਮਹਾਭੁਜਮ੍'। ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ, ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਨ ਭਾषਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾ ਸੁਹृਦੋऽਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦ੍ਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਦ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਸਕਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਾਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਵਸ੍ਥਾਸੁ ਹਿਤਾਵਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਮਨੋਨੁਗੌ। ਬਹੁਮਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤਾਵੇਨਂ ਵਕ੍ਤਮਰ੍ਹਤਃ
ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਚੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੇ ਆਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਪੀਡਿਤਮਾਨਸਮ੍। ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਜਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰ੍ਦੀਨਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਸਭ ਨੇ, ਉੱਦੇਸ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਝਪਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਤਤਃ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਵਾਸਵਿਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਕਮ੍ਪਮਾਨੋ ਜ੍ਵਰੇਣੇਵ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਂਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਵਾਸਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੁਖਾਰ ਵਾਂਗ ਕੰਪਦਾ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ।
ਪਾਣਿਂ ਪਾਣੌ ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਯ ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਕਟਕਟਾਯ੍ਯ ਚ। `ਤ੍ਰਿਸ਼ਿਖਾਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ'। ਉਨ੍ਮਤ੍ਤ ਇਵ ਵਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੋੜਿਆ, ਦੰਦ ਕਟਕਟਾਏ, ਭੌਂਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ, ਪਾਗਲ ਵਾਂਗ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਂ ਵਃ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਹਨ੍ਤਾऽਜਯਦ੍ਰਥਮ੍। ਨ ਚੇਦ੍ਵਧਭਯਾਦ੍ਭੀਤੋ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਹਾਸ੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਜੇ ਜਯਦਰਥ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨ ਚਾਸ੍ਮਾਞ੍ਸ਼ਰਣਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਵਾ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਭਵਨ੍ਤਂ ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਹਨ੍ਤਾ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ, ਮਹਾਰਾਜ, ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਜਯਦਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਪ੍ਰਿਯਕਰਂ ਮਯਿ ਵਿਸ੍ਮृਤਸੌਹृਦਮ੍। ਪਾਪਂ ਬਾਲਵਧੇ ਹੇਤੁਂ ਸ਼੍ਵੋऽਸ੍ਮਿ ਹਨ੍ਤਾ ਜਯਦ੍ਰਥਮ੍
ਜੋ ਧਾਰਤਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ—ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਜਯਦਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯੇ ਮਾਂ ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਨ। ਅਪਿ ਦ੍ਰੋਣਕृਪੌ ਰਾਜਞ੍ਛਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਞ੍ਛਰੈਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜੇ, ਭਾਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋਣ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਦ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਮਾ ਸ੍ਮ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਸ਼ੂਰਸਮ੍ਮਤਾਨ੍
ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਹੀ ਵੀਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।
ਯੇ ਲੋਕਾ ਮਾਤृਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਯੇ ਚਾਪਿ ਪਿਤृਘਾਤਿਨਾਮ੍। ਗੁਰੁਦਾਰਗਤਾਨਾਂ ਯੇ ਪਿਸ਼ੁਨਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਸਦਾ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਗਲੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—
ਸਾਧੂਨਸੂਯਤਾਂ ਯੇ ਚ ਯੇ ਚਾਪਿ ਪਰਿਵਾਦਿਨਾਮ੍। ਯੇ ਚ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਹਨ੍ਤॄਣਾਂ ਯੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝਗੜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ amanat ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦੇ ਹਨ—