ਵਜ੍ਰਸਾਰਮਯਂ ਨੂਨਂ ਹृਦਯਂ ਯਨ੍ਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਵਧੂਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਧੂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ।
ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦੋ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕृष੍ਣੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਵੀਰਾਨੁਪਾਲਭਨ੍
ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਯੁਯੁਤਸੂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਬਾਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਕਿਂ ਨ ਲਜ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਬਲਮ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ।
ਕਿਂ ਤਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਨਯੋਰ੍ਮृਧੇ। ਸਿਂਹਵਨ੍ਨਦਥ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ਼ੋਕਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋਗੇ?
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਕृਤਸ੍ਤੀਵ੍ਰਃ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦਫਲਸ਼੍ਚਿਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਭਾਰੀ ਅਧਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ।
ਇਤਿ ਤਾਨ੍ਪਰਿਭਾषਨ੍ਵੈ ਵੈਸ਼੍ਯਾਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਅਪਾਯਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕੋਪਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮੇਤਨ੍ਨਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣ ਰਣੇ ਮਮ। ਅਧਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਾਨਹਂ ਕ੍ਰੂਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ? ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕਰੂ ਰਾਜਾ-ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਦਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਮ੍। ਨਿਗृਹ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਧਿਭਿਰਭਿਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਤੀਵ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਗਨ, ਰੋਕਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਹੋਵੋ।'
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇष ਵੈ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਯੇषਾਂ ਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜੀਵਿਕਾ
ਇਹੀ ਰਾਹ ਹੈ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।
ਏषਾ ਵੈ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਵਿਹਿਤਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੈਰ੍ਗਤਿਰ੍ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰ
ਇਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਰਣਂ ਸ਼ੂਰਾਮਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਣਾਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇऽਭਿਮੁਖਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮੇਤਿ ਮਾਨਦ
ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ: ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਤ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸ ਚ ਵੀਰਾਨ੍ਰਣੇ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਵੀਰੈਰਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਭਿਮੁਖਂ ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਵੀਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ।
ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੈਰੇष ਸਨਾਤਨਃ। ਧਰ੍ਮਕृਦ੍ਭਿਃ ਕृਤੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਰਣੇ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ; ਇਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ: ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ।
ਇਮੇ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਨਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਤ੍ਵਯਿ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟੇ ਨृਪਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਵ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਿਤਰ ਵੀ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਚਸਾ ਸਾਮ੍ਨਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਮਾਨਦ। ਵਿਦਿਤਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਹੇ ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਲਤ-ਗਲਤ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਸ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਃ ਪृਥ੍ਵਂਸੋ ਦੀਰ੍ਘਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ, ਚੌੜੇ ਕੰਧੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਭਿਮਨ्यु—ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੱਸੋ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਰਿਆ।
ਸਨਾਗਸ੍ਯਨ੍ਦਨਹਯਾਨ੍ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਨਿਹਤਾਨ੍ਮਯਾ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨੂਨਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਵੈ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਣਗੇ।
ਕਥਂ ਚ ਵਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਨਾਮ੍। ਸੌਭਦ੍ਰੋ ਨਿਧਨਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਜ੍ਰਿਣਾਪਿ ਸਮਾਗਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਤੋੜੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਫਿਰ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਮੌਤ ਪਾਈ?
ਯਦ੍ਯੇਵਮਹਮਜ੍ਞਾਸ੍ਯਮਸ਼ਕ੍ਤਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮਮ। ਸੂਨੋਃ ਪਾਣ੍ਡਵਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਗੋਪ੍ਸ੍ਯਂ ਤਂ ਮਹਾਰਣੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾ ਕਰਦਾ।
ਕਥਂ ਚ ਵੋ ਰਥਸ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਮੁਞ੍ਚਤਾਮ੍। ਨੀਤੋऽਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨਿਧਨਂ ਕਦਰ੍ਥੀਕृਤ੍ਯ ਵਃ ਪਰੈਃ
ਤੁਸੀਂ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ?
ਅਹੋ ਵਃ ਪੌਰੁषਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਵੋऽਸ੍ਤਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਯਤ੍ਰਾਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸਮਰੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਵੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ
ਹਾਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ ਹੌਸਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਭਿਮਨਯੂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮੇਵ ਗਰ੍ਹੇਯਂ ਯਦਹਂ ਵੈ ਸੁਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍। ਯੁष੍ਮਾਨਾਜ੍ਞਾਯ ਨਿਰ੍ਯਾਤੋ ਭੀਰੂਨਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਨ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਡਰ ਤੇ ਅਣਡਿੱਠੇ ਫੈਸਲੇ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣੇ ਹੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ।
ਆਹੋਸ੍ਵਿਦ੍ਭੂषਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਰ੍ਮਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਯੁਧਾਨਿ ਵਃ। ਵਾਚਸ੍ਤੁ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਮਰਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍
ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡਾ ਹਥਿਆਰ, ਬਕਤਰ ਤੇ ਆਸਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਜਾਵਟ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਲਈ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਤਿष੍ਠਦ੍ਵੈ ਵਰਾਸਿਮਾਨ੍। ਨ ਸ੍ਮਾਸ਼ਕ੍ਯਤ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕੇਨਚਿਤ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ; ਕੋਈ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਮਨ੍ਤਕਮਿਵ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। `ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰੋਦ੍ਯਤਮਹਾਭੁਜਮ੍'। ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਭਿਸਨ੍ਤਪ੍ਤਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਮੁਖਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ, ਮਹਿੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ, ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਨ ਭਾषਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਵਾ ਸੁਹृਦੋऽਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵਾਦ੍ਵਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਦ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕ ਸਕਦੇ, ਸਿਵਾਏ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਾਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਵਸ੍ਥਾਸੁ ਹਿਤਾਵਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਮਨੋਨੁਗੌ। ਬਹੁਮਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਚ੍ਚ ਤਾਵੇਨਂ ਵਕ੍ਤਮਰ੍ਹਤਃ
ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਚੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੇ ਆਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਪੀਡਿਤਮਾਨਸਮ੍। ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਰਾਜਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।