ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸ ਕਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੇषਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੋऽਭਿਮੁਖਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਰ੍षਭੈਃ
ਕੀ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਜੰਗ 'ਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਦਿਆਂ-ਲੜਦਿਆਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਸ ਨੂਨਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਤ੍ਤੈਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਰ੍षਭੈਃ। ਅਸਹਾਯਃ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥੀ ਮਾਮਨੁਧ੍ਯਾਤਵਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਾਲਸ੍ਤਾਤ ਸਾਧ੍ਵਭਿਧਾਵ ਮਾਮ੍। ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰਲਪਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਨृਸ਼ਂਸੈਰ੍ਭੁਵਿ ਪਾਤਿਤਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, 'ਪਿਤਾ, ਜਲਦੀ ਆ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੁਣ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥਵਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਃ ਸ ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯੋ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਚ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਂ ਚ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਨ ਚੈਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਮਾਧਵ ਦਾ ਭਾਨਜਾ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਜਣਿਆ, ਐਸਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਵਜ੍ਰਸਾਰਮਯਂ ਨੂਨਂ ਹृਦਯਂ ਸੁਦृਢਂ ਮਮ। ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਯਨ੍ਨ ਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ।
ਕਥਂ ਬਾਲੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਨृਸ਼ਂਸਾ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇऽਕ੍ਸ਼ਿਪਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਦਈ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਮਰਮ ਬਿੰਦੂ ਵੱਜਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ—ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਭਾਨਜਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ—'ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ?
ਯੋ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ। ਉਪਯਾਨ੍ਤਂ ਰਿਪੂਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸੋऽਦ੍ਯ ਮਾਂ ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ—ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ?
ਨੂਨਂ ਸ ਪਾਤਿਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਗਾਤ੍ਰੈਰਾਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਪਾਤਿਤਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਨੁਸ਼ੋਚਾਮਿ ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਮਪਲਾਯਿਨਮ੍। ਰਣੇ ਵਿਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਵੈ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਮੈਂ ਸੁਭਦਰਾ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਦ ਸੁਣੇਗੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ 'ਚ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਖ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਂ ਮਾਮਬਿਮਨ੍ਯੁਮਪਸ਼੍ਯਤੀ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚੈਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਕਿਂ ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਮਹਮ੍
ਸੁਭਦਰਾ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹੇਗੀ, ਜਦ ਉਹ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗੀ? ਤੇ ਦੁਖੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂਗਾ?
ਵਜ੍ਰਸਾਰਮਯਂ ਨੂਨਂ ਹृਦਯਂ ਯਨ੍ਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਵਧੂਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਧੂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ।
ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦੋ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕृष੍ਣੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਵੀਰਾਨੁਪਾਲਭਨ੍
ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਯੁਯੁਤਸੂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਬਾਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਕਿਂ ਨ ਲਜ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਬਲਮ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ।
ਕਿਂ ਤਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਨਯੋਰ੍ਮृਧੇ। ਸਿਂਹਵਨ੍ਨਦਥ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ਼ੋਕਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋਗੇ?
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਕृਤਸ੍ਤੀਵ੍ਰਃ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦਫਲਸ਼੍ਚਿਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਭਾਰੀ ਅਧਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ।
ਇਤਿ ਤਾਨ੍ਪਰਿਭਾषਨ੍ਵੈ ਵੈਸ਼੍ਯਾਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਅਪਾਯਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕੋਪਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮੇਤਨ੍ਨਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣ ਰਣੇ ਮਮ। ਅਧਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਾਨਹਂ ਕ੍ਰੂਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ? ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕਰੂ ਰਾਜਾ-ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਦਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਮ੍। ਨਿਗृਹ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਧਿਭਿਰਭਿਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਤੀਵ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਗਨ, ਰੋਕਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਹੋਵੋ।'
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇष ਵੈ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਯੇषਾਂ ਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜੀਵਿਕਾ
ਇਹੀ ਰਾਹ ਹੈ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।
ਏषਾ ਵੈ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਵਿਹਿਤਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੈਰ੍ਗਤਿਰ੍ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰ
ਇਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਹਿ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਰਣਂ ਸ਼ੂਰਾਮਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਬਹਾਦਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ। ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਣਾਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇऽਭਿਮੁਖਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮੇਤਿ ਮਾਨਦ
ਇਹੀ ਸਾਰੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ: ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਤ ਮਿਲੇ, ਹੇ ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸ ਚ ਵੀਰਾਨ੍ਰਣੇ ਹਤ੍ਵਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍। ਵੀਰੈਰਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਭਿਮੁਖਂ ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮੌਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਵੀਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ।
ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੈਰੇष ਸਨਾਤਨਃ। ਧਰ੍ਮਕृਦ੍ਭਿਃ ਕृਤੋ ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਰਣੇ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ; ਇਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਧਰਮ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ: ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ।
ਇਮੇ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੀਨਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਤ੍ਵਯਿ ਸ਼ੋਕਸਮਾਵਿष੍ਟੇ ਨृਪਾਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦਸ੍ਤਵ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਿਤਰ ਵੀ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚ ਵਚਸਾ ਸਾਮ੍ਨਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਮਾਨਦ। ਵਿਦਿਤਂ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਨ ਸ਼ੋਕਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਹੇ ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਤੂੰ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮਾਸ਼੍ਵਾਸਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृष੍ਣੇਨਾਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਾ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਦਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਲਤ-ਗਲਤ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ।
ਸ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਃ ਪृਥ੍ਵਂਸੋ ਦੀਰ੍ਘਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ, ਚੌੜੇ ਕੰਧੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਭਿਮਨ्यु—ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੱਸੋ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਮਰਿਆ।
ਸਨਾਗਸ੍ਯਨ੍ਦਨਹਯਾਨ੍ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਨਿਹਤਾਨ੍ਮਯਾ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਨੂਨਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਵੈ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਰਥ ਅਤੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਣਗੇ।
ਕਥਂ ਚ ਵਃ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਨਾਮ੍। ਸੌਭਦ੍ਰੋ ਨਿਧਨਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਜ੍ਰਿਣਾਪਿ ਸਮਾਗਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਤੋੜੀ ਵਾਲਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਫਿਰ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਮੌਤ ਪਾਈ?