ਅਭਿਵਾਦਨਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਚਨੇ ਰਤਮ੍। ਨਾਦ੍ਯਾਹਂ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੁਕੁਮਾਰਃ ਸਦਾ ਵੀਰੋ ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨੋਚਿਤਃ। ਭੂਮਾਵਨਾਥਵਚ੍ਛੇਤੇ ਨੂਨਂ ਨਾਥਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਨਰਮ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਸੇਜਾਂ 'ਤੇ ਸੌਣ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਜ਼ਰੂਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ, ਰਾਖਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ਯਾਨਂ ਸਮੁਪਾਸਨ੍ਤਿ ਯਂ ਪੁਰਾ ਪਰਮਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਤਮਦ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗਮੁਪਾਸਨ੍ਤ੍ਯਸ਼ਿਵਾਃ ਸ਼ਿਵਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸੌਣ ਸਮੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸ਼ੁਭ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ।
ਯਃ ਪੁਰਾ ਬੋਧ੍ਯਤੇ ਸੁਪ੍ਤਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ। ਬੋਧਯਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਤਂ ਨੂਨਂ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾ ਵਿਕृਤੈਃ ਸ੍ਵਨੈਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਤ, ਮਾਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਗਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਚ੍ਛਾਯਾਸਮੁਚਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਦਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਨੂਨਮਦ੍ਯ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਰਣਰੇਣੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਛਤਰੀ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਜੰਗ ਦੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਹਾ ਪੁਤ੍ਰਕਾਵਿਤृਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਸ੍ਯ ਕਾਲੇਨ ਯਥਾ ਮੇ ਨੀਯਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਚੋਂ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਬੜੀ ਬੇਰਹਮੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਚ ਸਂਯਮਨੀ ਨੂਨਂ ਸਦਾ ਸੁਕृਤਿਨਾਂ ਗਤਿਃ। ਸ੍ਵਭਾਭਿਰ੍ਮੋਹਿਤਾ ਰਮ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਹ ਯਮ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਖਿੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਮੋਹੀ ਹੋਈ।
ਨੂਨਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਮ੍। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰ੍ਧਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਭੀਰੁਕਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਵੈਵਸਵਤ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਇਆ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਨਰਮ ਦਿਲ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਭਿਨ੍ਨਪੋਤੋ ਵਗਿਗ੍ਯਥਾ। ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾऽਵਿष੍ਟੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਪृਚ੍ਛਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਕਿਸ਼ਤੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ 'ਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਿ ਚ ਭੀਮੇ ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਚ ਜੀਵਤਿ। ਸਾਤ੍ਯਕੇ ਸ਼ਕ੍ਰਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸੌਭਦ੍ਰੋ ਨਿਹਤਃ ਪਰੈਃ
ਕਿਵੇਂ, ਜਦ ਤੂੰ, ਭੀਮ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ—ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ—ਜੀਵਦੇ ਹੋ, ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸ ਕਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੇषਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੋऽਭਿਮੁਖਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਰ੍षਭੈਃ
ਕੀ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਜੰਗ 'ਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਦਿਆਂ-ਲੜਦਿਆਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਸ ਨੂਨਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਤ੍ਤੈਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਰ੍षਭੈਃ। ਅਸਹਾਯਃ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥੀ ਮਾਮਨੁਧ੍ਯਾਤਵਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਾਲਸ੍ਤਾਤ ਸਾਧ੍ਵਭਿਧਾਵ ਮਾਮ੍। ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰਲਪਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਨृਸ਼ਂਸੈਰ੍ਭੁਵਿ ਪਾਤਿਤਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, 'ਪਿਤਾ, ਜਲਦੀ ਆ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੁਣ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥਵਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਃ ਸ ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯੋ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਚ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਂ ਚ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਨ ਚੈਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਮਾਧਵ ਦਾ ਭਾਨਜਾ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਜਣਿਆ, ਐਸਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਵਜ੍ਰਸਾਰਮਯਂ ਨੂਨਂ ਹृਦਯਂ ਸੁਦृਢਂ ਮਮ। ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਯਨ੍ਨ ਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ।
ਕਥਂ ਬਾਲੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਨृਸ਼ਂਸਾ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇऽਕ੍ਸ਼ਿਪਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਦਈ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਮਰਮ ਬਿੰਦੂ ਵੱਜਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ—ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਭਾਨਜਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ—'ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ?
ਯੋ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ। ਉਪਯਾਨ੍ਤਂ ਰਿਪੂਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸੋऽਦ੍ਯ ਮਾਂ ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ—ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ?
ਨੂਨਂ ਸ ਪਾਤਿਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਗਾਤ੍ਰੈਰਾਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਪਾਤਿਤਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਨੁਸ਼ੋਚਾਮਿ ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਮਪਲਾਯਿਨਮ੍। ਰਣੇ ਵਿਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਵੈ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਮੈਂ ਸੁਭਦਰਾ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਦ ਸੁਣੇਗੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ 'ਚ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਖ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਂ ਮਾਮਬਿਮਨ੍ਯੁਮਪਸ਼੍ਯਤੀ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚੈਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਕਿਂ ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਮਹਮ੍
ਸੁਭਦਰਾ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹੇਗੀ, ਜਦ ਉਹ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗੀ? ਤੇ ਦੁਖੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂਗਾ?
ਵਜ੍ਰਸਾਰਮਯਂ ਨੂਨਂ ਹृਦਯਂ ਯਨ੍ਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ। ਸਹਸ੍ਰਧਾ ਵਧੂਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੁਦਤੀਂ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਧੂ ਨੂੰ ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਘਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ।
ਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦੋ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕृष੍ਣੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਵੀਰਾਨੁਪਾਲਭਨ੍
ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਸਿੰਘ-ਗਰਜ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਯੁਯੁਤਸੂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਬਾਲਂ ਹਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਕਿਂ ਨ ਲਜ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਬਲਮ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ, ਕੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ? ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀ ਜਾਵੇ।
ਕਿਂ ਤਯੋਰ੍ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਵਾਰ੍ਜੁਨਯੋਰ੍ਮृਧੇ। ਸਿਂਹਵਨ੍ਨਦਥ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸ਼ੋਕਕਾਲ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਕੇਸ਼ਵ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋਗੇ?
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਫਲਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਃ। ਅਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਕृਤਸ੍ਤੀਵ੍ਰਃ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦਫਲਸ਼੍ਚਿਰਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਦਾ ਫਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਭਾਰੀ ਅਧਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਲੰਮਾ ਨਹੀਂ ਰੁਕ ਸਕਦਾ।
ਇਤਿ ਤਾਨ੍ਪਰਿਭਾषਨ੍ਵੈ ਵੈਸ਼੍ਯਾਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਅਪਾਯਾਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕੋਪਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮੇਤਨ੍ਨਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕृष੍ਣ ਰਣੇ ਮਮ। ਅਧਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਾਨਹਂ ਕ੍ਰੂਰਾਂਸ੍ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ? ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਕਰੂ ਰਾਜਾ-ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਦਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਲੋਚਨਮ੍। ਨਿਗृਹ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਾਧਿਭਿਰਭਿਪ੍ਲੁਤਮ੍। ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਤੀਵ੍ਰਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੁੱਤ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਮਗਨ, ਰੋਕਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਭਾਰੀ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਹੋਵੋ।'
ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇष ਵੈ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਯੇषਾਂ ਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜੀਵਿਕਾ
ਇਹੀ ਰਾਹ ਹੈ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਲਈ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ।
ਏषਾ ਵੈ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨਾਂ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਨਿਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਵਿਹਿਤਾ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੈਰ੍ਗਤਿਰ੍ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰ
ਇਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।