ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸ਼ਤੈਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪਤਾਕਾਸ਼ਤਮਾਲਿਨੀਮ੍। ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਰਣ੍ਯੈਃ ਪਸ਼ੁਗਣੈਃ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਚ ਮਹੀਮਿਮਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਸੈਂਕੜਾਂ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘਰੇਲੂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਕਸ਼੍ਯਪਃ। ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦ੍ਵਿਪੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਹੇਮਭੂषਣਾਨ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਜਾਮਦਗਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਤੋਂ ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ।
ਨਿਰ੍ਦਸ੍ਯੁਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਟੇष੍ਟਜਨਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍। ਕਸ਼੍ਯਪਾਯ ਦਦੌ ਰਾਮੋ ਹਯਮੇਧੇ ਮਹਾਮਖੇ
ਰਾਮ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਡਾਕੂਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ 'ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਰਿਃਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਇष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰ੍ਵੀਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਮਨ੍ਯਤ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਇਕੀਹ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕੀਤਾ, ਸੈਂਕੜਾਂ ਯਜਨ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਬੰਧੀ ਮੰਨਿਆ।
ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾਂ ਵਸੁਮਤੀਂ ਮਾਰੀਚੋऽਗृਹ੍ਣਤ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਰਾਮਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛ ਵਸੁਧਾਤੋ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਾਰੀਚੀ ਨੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾ।'
ਸ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਰ੍ਯ ਸਰਿਤਾਮ੍ਪਤਿਮ੍। ਇषੁਪਾਤੇ ਯੁਧਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਧ੍ਯਾਵਸਦ੍ਗਿਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਏਵਂ ਗੁਣਸ਼ਤੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਭृਗੂਣਾਂ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਆਪਣੇ ਸੈਂਕੜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੋ ਹ੍ਯਤਿਯਸ਼ਾ ਮਰਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਤ੍ਵਯਾ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਃ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਰਸ੍ਤਵ
ਜਾਮਦਗਨ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਰ ਤੂੰ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਹਨ।
ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਏਤੇ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰਸ਼ਤਾਧਿਕਾਃ। ਮृਤਾ ਨਰਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਸृਞ੍ਜਯ
ਜੋ ਪੁੱਤ ਨਾ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਨਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ। ਇਹ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਣਗੇ, ਹੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ।
ਰੂਪਂ ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਹਿ ਵੀਰਸ੍ਯ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮੇ
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਰਲਾ। ਐਸਾ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਅਭਿਵਾਦਨਦਕ੍ਸ਼ਂ ਤਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਵਚਨੇ ਰਤਮ੍। ਨਾਦ੍ਯਾਹਂ ਯਦਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰ੍ਹृਦਯਸ੍ਯ ਮੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਡਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੈਨ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸੁਕੁਮਾਰਃ ਸਦਾ ਵੀਰੋ ਮਹਾਰ੍ਹਸ਼ਯਨੋਚਿਤਃ। ਭੂਮਾਵਨਾਥਵਚ੍ਛੇਤੇ ਨੂਨਂ ਨਾਥਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਉਹ ਨਰਮ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਸੇਜਾਂ 'ਤੇ ਸੌਣ ਦਾ ਆਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਜ਼ਰੂਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਿਨਾ ਰਾਖੇ, ਰਾਖਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ਯਾਨਂ ਸਮੁਪਾਸਨ੍ਤਿ ਯਂ ਪੁਰਾ ਪਰਮਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਤਮਦ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧਾਙ੍ਗਮੁਪਾਸਨ੍ਤ੍ਯਸ਼ਿਵਾਃ ਸ਼ਿਵਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸੌਣ ਸਮੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸ਼ੁਭ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਸੀ।
ਯਃ ਪੁਰਾ ਬੋਧ੍ਯਤੇ ਸੁਪ੍ਤਃ ਸੂਤਮਾਗਧਬਨ੍ਦਿਭਿਃ। ਬੋਧਯਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਯ ਤਂ ਨੂਨਂ ਸ਼੍ਵਾਪਦਾ ਵਿਕृਤੈਃ ਸ੍ਵਨੈਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੂਤ, ਮਾਗਧ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਗਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਛਤ੍ਰਚ੍ਛਾਯਾਸਮੁਚਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਦਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਨੂਨਮਦ੍ਯ ਰਜੋਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਰਣਰੇਣੁਃ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਛਤਰੀ ਦੀ ਛਾਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਜੰਗ ਦੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਹਾ ਪੁਤ੍ਰਕਾਵਿਤृਪ੍ਤਸ੍ਯ ਸਤਤਂ ਪੁਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਭਾਗ੍ਯਹੀਨਸ੍ਯ ਕਾਲੇਨ ਯਥਾ ਮੇ ਨੀਯਸੇ ਬਲਾਤ੍
ਹਾਏ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਕਦੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਚੋਂ ਭਾਗ ਨਹੀਂ, ਬੜੀ ਬੇਰਹਮੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਚ ਸਂਯਮਨੀ ਨੂਨਂ ਸਦਾ ਸੁਕृਤਿਨਾਂ ਗਤਿਃ। ਸ੍ਵਭਾਭਿਰ੍ਮੋਹਿਤਾ ਰਮ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਉਹ ਯਮ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਖਿੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਮੋਹੀ ਹੋਈ।
ਨੂਨਂ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਮ੍। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਰ੍ਧਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਭੀਰੁਕਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਵੈਵਸਵਤ, ਵਰੁਣ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਇਆ, ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਨਰਮ ਦਿਲ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਲਪ੍ਯ ਬਹੁਧਾ ਭਿਨ੍ਨਪੋਤੋ ਵਗਿਗ੍ਯਥਾ। ਦੁਃਖੇਨ ਮਹਤਾऽਵਿष੍ਟੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਪृਚ੍ਛਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਕਿਸ਼ਤੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ 'ਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਯਿ ਚ ਭੀਮੇ ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਚ ਜੀਵਤਿ। ਸਾਤ੍ਯਕੇ ਸ਼ਕ੍ਰਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸੌਭਦ੍ਰੋ ਨਿਹਤਃ ਪਰੈਃ
ਕਿਵੇਂ, ਜਦ ਤੂੰ, ਭੀਮ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ—ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ—ਜੀਵਦੇ ਹੋ, ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸ ਕਦਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੇषਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੋऽਭਿਮੁਖਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਰ੍षਭੈਃ
ਕੀ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਗੌਰਵ, ਜੰਗ 'ਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਦਿਆਂ-ਲੜਦਿਆਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਸ ਨੂਨਂ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਤ੍ਤੈਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਨਰਰ੍षਭੈਃ। ਅਸਹਾਯਃ ਸਹਾਯਾਰ੍ਥੀ ਮਾਮਨੁਧ੍ਯਾਤਵਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਜਦ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਹਾਇਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਬਾਲਸ੍ਤਾਤ ਸਾਧ੍ਵਭਿਧਾਵ ਮਾਮ੍। ਇਤਿ ਵਿਪ੍ਰਲਪਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਨृਸ਼ਂਸੈਰ੍ਭੁਵਿ ਪਾਤਿਤਃ
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, 'ਪਿਤਾ, ਜਲਦੀ ਆ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੁਣ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥਵਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਃ ਸ ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯੋ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਚ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਂ ਚ ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਨ ਚੈਵਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ, ਮਾਧਵ ਦਾ ਭਾਨਜਾ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਜਣਿਆ, ਐਸਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਵਜ੍ਰਸਾਰਮਯਂ ਨੂਨਂ ਹृਦਯਂ ਸੁਦृਢਂ ਮਮ। ਅਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਂ ਯਨ੍ਨ ਦੀਰ੍ਯਤੇ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਬਾਹਾਂ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ।
ਕਥਂ ਬਾਲੇ ਮਹੇष੍ਵਾਸਾ ਨृਸ਼ਂਸਾ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਃ। ਸ੍ਵਸ੍ਰੀਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੇऽਕ੍ਸ਼ਿਪਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਦਈ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਮਰਮ ਬਿੰਦੂ ਵੱਜਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ—ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਭਾਨਜਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ—'ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ?
ਯੋ ਮਾਂ ਨਿਤ੍ਯਮਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ। ਉਪਯਾਨ੍ਤਂ ਰਿਪੂਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਸੋऽਦ੍ਯ ਮਾਂ ਕਿਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਹ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਉਦਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ—ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ?
ਨੂਨਂ ਸ ਪਾਤਿਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਮੇਦਿਨੀਂ ਗਾਤ੍ਰੈਰਾਦਿਤ੍ਯ ਇਵ ਪਾਤਿਤਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਨੁਸ਼ੋਚਾਮਿ ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਮਪਲਾਯਿਨਮ੍। ਰਣੇ ਵਿਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਵੈ ਵਿਨਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਮੈਂ ਸੁਭਦਰਾ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਦ ਸੁਣੇਗੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਜੰਗ 'ਚ ਕਦੇ ਪਿੱਠ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਖ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਂ ਮਾਮਬਿਮਨ੍ਯੁਮਪਸ਼੍ਯਤੀ। ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਚੈਵ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਕਿਂ ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਮਹਮ੍
ਸੁਭਦਰਾ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹੇਗੀ, ਜਦ ਉਹ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗੀ? ਤੇ ਦੁਖੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂਗਾ?