ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਭਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ਯ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇ ਚ ਮਾਂ ਵੀਰ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਹੀ ਦਿਆਂਗੀ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਮਝ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਥੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਾਨਮਕਰੋਦ੍ਵਸ਼ੀ। ਤਤੋ ਭੂਤਨਿਕਾਯਾਸ੍ਤਾਂ ਵਸੁਧਾਂ ਦੁਦੁਹੁਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ।
ਤਾਂ ਵਨਸ੍ਪਤਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੁਧੁਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਸਾऽਤਿष੍ਠਦ੍ਵਤ੍ਸਲਾ ਵਤ੍ਸਂ ਦੋਗ੍ਧृਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚੇਚ੍ਛਤੀ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁੱਖ ਉੱਠੇ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ; ਧਰਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੱਛੜਾ ਤੇ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਮੰਗਿਆ।
ਵਤ੍ਸੋऽਭੂਤ੍ਪੁष੍ਪਿਤਃ ਸਾਲਃ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੋ ਦੋਗ੍ਧਾऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਛਿਨ੍ਨਪ੍ਰਰੋਹਣਂ ਦੁਗ੍ਧਂ ਪਾਤ੍ਰਮੌਦੁਮ੍ਬਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਪਲੱਖ ਰੁੱਖ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦਾ ਰਸ ਦੁੱਧ ਸੀ, ਤੇ ਭਾਂਡਾ ਸੋਹਣਾ ਉੱਡਾ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਉਦਯਃ ਪਰ੍ਵਤੋ ਵਤ੍ਸੋ ਮੇਰੁਰ੍ਦੋਗ੍ਧਾ ਮਹਾਗਿਰਿਃ। ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯੋषਧਯੋ ਦੁਗ੍ਧਂ ਪਾਤ੍ਰਮਸ੍ਤਮਯਂ ਤਥਾ
ਉਦਯ ਪਹਾੜ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਮੇਰੂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਰਤਨ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੁੱਧ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਭਾਂਡਾ ਅਸਤਮਯਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਤ੍ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭੂਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਦਾਰੁਮਯਂ ਤਥਾ'। ਦੋਗ੍ਧਾ ਚ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵੋ ਦੁਗ੍ਧਮੂਰ੍ਜਸ੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਭਾਂਡਾ ਲੱਕੜ ਦਾ ਸੀ; ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸਵੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਅਸੁਰਾ ਦੁਦੁਹੁਰ੍ਮਾਯਾਮਯਃਪਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਾਂ ਤਦਾ। ਦੋਗ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਮੂਰ੍ਧਾ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਵਤ੍ਸਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਵਿਰੋਚਨਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ; ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੋ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਬੱਛੜਾ ਸੀ।
ਕृषਿਂ ਚ ਸਸ੍ਯਂ ਚ ਨਰਾ ਦੁਦੁਹੁਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ। ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋ ਮਨੁਰ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੋਗ੍ਧਾऽਭਵਤ੍ਪृਥੁਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖੇਤੀ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਲਾਬੁਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਤਥਾ ਵਿषਂ ਦੁਗ੍ਧਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਦੋਗ੍ਧਾ ਤੇषਾਂ ਵਤ੍ਸਸ੍ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਲੌਕੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਵੱਛਾ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦੁਗ੍ਧਾ ਤਥਾ ਚਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਦੋਗ੍ਧਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਛਨ੍ਦੋ ਵਤ੍ਸਸ਼੍ਚ ਸੋਮਰਾਟ੍
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਕੱਢਿਆ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਛੰਦ ਪਾਤ੍ਰ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਛਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਾਮਪਾਤ੍ਰੇ ਦੁਗ੍ਧਾ ਪੁਣ੍ਯਜਨੈਰ੍ਵਿਰਾਟ੍। ਦੋਗ੍ਧਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਤ੍ਸਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਲੁਕਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੱਢੀ; ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਵੱਛਾ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨ੍ਪਦ੍ਮਪਾਤ੍ਰੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋऽਦੁਹਨ੍। ਵਤ੍ਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੋਗ੍ਧਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੁਚਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਕੱਢਿਆ; ਚਿਤਰਰਥ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਰੁਚਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਧਾਂ ਰਜਤਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਦੁਦੁਹੁਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍। ਵਤ੍ਸੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਯਮੋ ਦੋਗ੍ਧਾਨ੍ਤਕਸ੍ਤਦਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਵਧਾ ਦੀ ਭੇਟ ਕੱਢੀ; ਵੈਵਸਵਤ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੇ ਯਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਤਕ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਨਿਕਾਯੈਸ੍ਤੈਰ੍ਦੁਗ੍ਧਾ ਪਯੋऽਭੀष੍ਟਂ ਹਿ ਸਾ ਵਿਰਾਟ੍। ਯੈਰ੍ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੈਰ੍ਵਤ੍ਸੈਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹਨਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਦੁੱਧ ਕੱਢੀ; ਜੋ ਲੋਕ ਅੱਜ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸਨ੍ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਾਮੈਰ੍ਮਨਃਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਪ੍ਰਿਥੂ, ਵੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਹੈਰਣ੍ਯਾਨਕਰੋਦ੍ਰਾਜਾ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਭੁਵਿ। ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਦਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਮਹਾਮਖੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ षष੍ਟਿਂ ਗੋਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਂ ਨਾਗਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਸੌਵਰ੍ਣਾਨਕਰੋਦ੍ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਦਦੌ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਤੇ ਸਠ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਇਮਾਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸੌਵਰ੍ਣੀਮਕਰੋਦ੍ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚੇਨ੍ਮਮਾਰ ਸृਞ੍ਜਯ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਭਿ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯੇਤ੍ਯੁਦਾਹਰਤ੍
ਜੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਨਸੀਬ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਸਫੈਦ' (ਅਸ਼ੁੱਧ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਮੁਸਲੇਨਾਹਨ੍ਸਹਸ੍ਰਮਸਿਨਾऽਵਧੀਤ੍। ਉਦ੍ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਮੁਦਕੇ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁਬੋ ਕੇ ਮਾਰੇ।
ਦਨ੍ਤਾਨ੍ਭਙ੍ਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਭਿਨ੍ਨਕਰ੍ਣਾਂਸ੍ਤਥਾऽਕਰੋਤ੍। ਤਤਃ ਸਪ੍ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਕੁਟੁਧृਪਮਪਾਯਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਦੰਦ ਤੋੜੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਗਦਾ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿष੍ਟਾਨ੍ਵਧ੍ਵਾ ਚ ਹਤ੍ਵਾ ਵੈ ਤੇषਾਂ ਮृਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਭਿਦ੍ਯ ਚ। ਗੁਣਾਵਤੀਮੁਤ੍ਤਰੇਣ ਖਾਣ੍ਡਵਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਚ। ਗਿਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਾ ਹੈਹਯਾਃ ਸਮਰੇ ਹਤਾਃ
ਜੋ ਬਚ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ; ਗੁਣਾਵਤੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੇ ਖੰਡਵ ਦੇ ਦੱਖਣ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਲੱਖ ਹੈਹਯਾ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸਰਥਾਸ਼੍ਵਗਜਾ ਵੀਰਾ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੇਰਤੇ। ਪਿਤੁਰ੍ਵਧਾਮਰ੍षਿਤੇਨ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਾਲੇ ਵੀਰ ਉਥੇ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ, ਜਾਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਜਘ੍ਨੇ ਦਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਾਨ੍ਰਾਮਃ ਪਰਸ਼ੁਨਾ ਤਦਾ। ਨ ਹ੍ਯਮृष੍ਯਤ ਤਾ ਵਾਚੋ ਯਾਸ੍ਤੈਰ੍ਭृਸ਼ਮੁਦੀਰਿਤਾਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਪਰਸ਼ੂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ; ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਬਾਤਾਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਭृਗੌ ਰਾਮਾਭਿਧਾਵੇਤਿ ਯਦਾਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਤਤਃ ਕਾਸ਼੍ਮੀਰਦਰਦਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤਿਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕਮਾਲਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਚੀਕਿਆ, 'ਭਰਗਵ, ਰਾਮ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ!' ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼ਮੀਰ, ਦਰਦ, ਕੁੰਤੀ, ਸ਼ੁਦਰਕ ਤੇ ਮਾਲਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਅਙ੍ਗਵਙ੍ਗਕਲਿਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਦੇਹਾਂਸ੍ਤਾਮ੍ਰਲਿਪ੍ਤਕਾਨ੍। ਰਕ੍ਸ਼ੋਵਾਹਾਨ੍ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਗਰ੍ਤਾਨ੍ਮਾਰ੍ਤਿਕਾਵਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੰਗ, ਵੰਗ, ਕਲਿੰਗ, ਵਿਦੇਹ, ਤਾਮਰਲਿਪਤਕ, ਰਾਖਸ਼ ਵਾਹ, ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਤੇ ਮਾਰਤਿਕਾਵਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਸ਼ਿਬੀਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਰਾਜਨ੍ਯਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਨਿਜਘਾਨ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਜਾਮਦਗਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਬੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਵਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੋਟੀਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਕਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧੁਜੀਵਨਿਭਸ੍ਯ ਚ
ਕ੍ਰਿਤਰੀਆਂ ਦੀ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਦੀ ਸੰਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਇੰਦਰਗੋਪ ਕੀੜੇ ਅਤੇ ਬੰਧੁਜੀਵ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਸੀ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਰੁਧਿਰਸ੍ਯ ਪਰੀਵਾਹੈਃ ਪੂਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਾਨष੍ਟਾਦਸ਼ ਦ੍ਵੀਪਾਨ੍ਵਸ਼ਮਾਨੀਯ ਭਾਰ੍ਗਵਃ
ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਝੀਲਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਅਠਾਰਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ।
ਈਜੇ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸਮਾਪ੍ਤਵਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਵੇਦੀਮष੍ਟਨਲੋਤ੍ਸੇਧਾਂ ਸੌਵਰ੍ਣਾਂ ਵਿਧਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਅੱਠ ਹਿੱਸਿਆਂ ਉੱਚੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਵੇਦੀ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਰਾਸ਼ੀਆਂ, ਪੂਰੀਆਂ ਦਾਨ-ਦੱਖਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੀਤੀਆਂ।