ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਂ ਚ ਮੇ ਗਚ੍ਛ ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਸ਼ਰਮ੍। ਨਿਯਚ੍ਛੇਯਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਾਯ ਉਦ੍ਯਤਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧੀ ਬਣ ਜਾ, ਏ ਵੱਡੇ ਬਾਣੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਸਿ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਵਤ੍ਸਂ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਰੇਯਂ ਯੇਨ ਵਤ੍ਸਲਾ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਏਂਗਾ; ਵੇਖ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਬੱਛੜਾ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂ ਤੁ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਮਾਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ। ਯਥਾ ਵਿष੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਂ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯੇ
ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਵਾਂ।
ਤਤ ਉਤ੍ਸਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਲਾਜਾਲਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇਨ ਸ਼ੈਲਾ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਵਧ ਗਏ।
ਨ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਨਿਸਰ੍ਗੇ ਵੈ ਵਿषਮੇ ਵਸੁਧਾਤਲੇ। ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਃ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਵਾ ਮਹੀਪਤੇ
ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਚ-ਨੀਚ ਸੀ, ਨਾਂ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਸੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ।
ਨ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਨ ਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਕृषਿਰ੍ਨ ਵਣਿਕ੍ਪਥਃ। ਵੈਨ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦਰ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਃ
ਉਦੋਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਫਸਲਾਂ ਸਨ, ਨਾਂ ਗਾਂ-ਭੈਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਖੇਤੀ ਜਾਂ ਵਪਾਰ ਦੇ ਰਾਹ; ਰਾਜਾ ਵੈਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਿਥੂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਚ ਸਾਮ੍ਯਂ ਤੁ ਭੂਮਾਵਾਸੀਤ੍ਕਿਲਾਨਘ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾਤ ਨਿਵਾਸਮਭਿਰੋਚਯਨ੍। ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਇਤ੍ਯੇਵਮਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਧਰਤੀ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਲੋਕ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵੈਨ੍ਯੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽऽਜਗਵਂ ਧਨੁਃ। ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਾਨ੍ਘੋਰਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਿਥੂ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਗੂੰਜਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੀਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਵਸੁਧੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਰੈਭ੍ਯਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪਯਃ। ਮਚ੍ਛਸਨਾਤਿਗਾਂ ਵੈ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਮਥਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ ਧਰਤੀਏ, ਜਲਦ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਸਾऽਤ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪृਥੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਸੋਚ ਕੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਭਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਯਸ੍ਯ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍। ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵੇ ਚ ਮਾਂ ਵੀਰ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਹੀ ਦਿਆਂਗੀ ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਮਝ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਥੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਾਨਮਕਰੋਦ੍ਵਸ਼ੀ। ਤਤੋ ਭੂਤਨਿਕਾਯਾਸ੍ਤਾਂ ਵਸੁਧਾਂ ਦੁਦੁਹੁਸ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ।
ਤਾਂ ਵਨਸ੍ਪਤਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦੁਧੁਕ੍ਸ਼ਵਃ। ਸਾऽਤਿष੍ਠਦ੍ਵਤ੍ਸਲਾ ਵਤ੍ਸਂ ਦੋਗ੍ਧृਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚੇਚ੍ਛਤੀ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁੱਖ ਉੱਠੇ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ; ਧਰਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੱਛੜਾ ਤੇ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਭਾਂਡਾ ਮੰਗਿਆ।
ਵਤ੍ਸੋऽਭੂਤ੍ਪੁष੍ਪਿਤਃ ਸਾਲਃ ਪ੍ਲਕ੍ਸ਼ੋ ਦੋਗ੍ਧਾऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਛਿਨ੍ਨਪ੍ਰਰੋਹਣਂ ਦੁਗ੍ਧਂ ਪਾਤ੍ਰਮੌਦੁਮ੍ਬਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਲ ਰੁੱਖ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਪਲੱਖ ਰੁੱਖ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ; ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਟਾਹਣੀਆਂ ਦਾ ਰਸ ਦੁੱਧ ਸੀ, ਤੇ ਭਾਂਡਾ ਸੋਹਣਾ ਉੱਡਾ ਰੁੱਖ ਸੀ।
ਉਦਯਃ ਪਰ੍ਵਤੋ ਵਤ੍ਸੋ ਮੇਰੁਰ੍ਦੋਗ੍ਧਾ ਮਹਾਗਿਰਿਃ। ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯੋषਧਯੋ ਦੁਗ੍ਧਂ ਪਾਤ੍ਰਮਸ੍ਤਮਯਂ ਤਥਾ
ਉਦਯ ਪਹਾੜ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਮੇਰੂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਰਤਨ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੁੱਧ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਭਾਂਡਾ ਅਸਤਮਯਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਤ੍ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭੂਤ੍ਪਾਤ੍ਰਂ ਦਾਰੁਮਯਂ ਤਥਾ'। ਦੋਗ੍ਧਾ ਚ ਸਵਿਤਾ ਦੇਵੋ ਦੁਗ੍ਧਮੂਰ੍ਜਸ੍ਕਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਬੱਛੜਾ ਬਣਿਆ, ਭਾਂਡਾ ਲੱਕੜ ਦਾ ਸੀ; ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸਵੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਸੀ।
ਅਸੁਰਾ ਦੁਦੁਹੁਰ੍ਮਾਯਾਮਯਃਪਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਾਂ ਤਦਾ। ਦੋਗ੍ਧਾ ਦ੍ਵਿਮੂਰ੍ਧਾ ਤਤ੍ਰਾਸੀਦ੍ਵਤ੍ਸਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਵਿਰੋਚਨਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ; ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੋ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਬੱਛੜਾ ਸੀ।
ਕृषਿਂ ਚ ਸਸ੍ਯਂ ਚ ਨਰਾ ਦੁਦੁਹੁਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ। ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋ ਮਨੁਰ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੋਗ੍ਧਾऽਭਵਤ੍ਪृਥੁਃ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖੇਤੀ ਤੇ ਫਸਲਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੂ ਬੱਛੜਾ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਦੁੱਧ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਅਲਾਬੁਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਤਥਾ ਵਿषਂ ਦੁਗ੍ਧਾ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਦੋਗ੍ਧਾ ਤੇषਾਂ ਵਤ੍ਸਸ੍ਤੁ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਲੌਕੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਕੱਢਿਆ ਗਿਆ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਤਕਸ਼ਕ ਵੱਛਾ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षਿਭਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦੁਗ੍ਧਾ ਤਥਾ ਚਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਭਿਃ। ਦੋਗ੍ਧਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਛਨ੍ਦੋ ਵਤ੍ਸਸ਼੍ਚ ਸੋਮਰਾਟ੍
ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਕੱਢਿਆ; ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਛੰਦ ਪਾਤ੍ਰ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੱਛਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਾਮਪਾਤ੍ਰੇ ਦੁਗ੍ਧਾ ਪੁਣ੍ਯਜਨੈਰ੍ਵਿਰਾਟ੍। ਦੋਗ੍ਧਾ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਤ੍ਸਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਲੁਕਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੱਢੀ; ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਧਵਜ ਵੱਛਾ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਗਨ੍ਧਾਨ੍ਪਦ੍ਮਪਾਤ੍ਰੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸੋऽਦੁਹਨ੍। ਵਤ੍ਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਰਥਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੋਗ੍ਧਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੁਚਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰ ਵਿਚ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਕੱਢਿਆ; ਚਿਤਰਰਥ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਰੁਚਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਸ੍ਵਧਾਂ ਰਜਤਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਦੁਦੁਹੁਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍। ਵਤ੍ਸੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਤੇषਾਂ ਯਮੋ ਦੋਗ੍ਧਾਨ੍ਤਕਸ੍ਤਦਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਸਵਧਾ ਦੀ ਭੇਟ ਕੱਢੀ; ਵੈਵਸਵਤ ਵੱਛਾ ਸੀ, ਤੇ ਯਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਤਕ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਕੱਢਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਨਿਕਾਯੈਸ੍ਤੈਰ੍ਦੁਗ੍ਧਾ ਪਯੋऽਭੀष੍ਟਂ ਹਿ ਸਾ ਵਿਰਾਟ੍। ਯੈਰ੍ਵਰ੍ਤਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪਾਤ੍ਰੈਰ੍ਵਤ੍ਸੈਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹਨਾਂ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਦੁੱਧ ਕੱਢੀ; ਜੋ ਲੋਕ ਅੱਜ ਵੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਸਨ੍ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਕਾਮੈਰ੍ਮਨਃਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਪ੍ਰਿਥੂ, ਵੇਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਹੈਰਣ੍ਯਾਨਕਰੋਦ੍ਰਾਜਾ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਾ ਭੁਵਿ। ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਦਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਮਹਾਮਖੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ षष੍ਟਿਂ ਗੋਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਂ ਨਾਗਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਸੌਵਰ੍ਣਾਨਕਰੋਦ੍ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਦਦੌ
ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਤੇ ਸਠ ਸੌ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਇਮਾਂ ਚ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍। ਸੌਵਰ੍ਣੀਮਕਰੋਦ੍ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਮਣੀਆਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚੇਨ੍ਮਮਾਰ ਸृਞ੍ਜਯ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਭਿ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯੇਤ੍ਯੁਦਾਹਰਤ੍
ਜੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਨਸੀਬ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਯਜਨ ਜਾਂ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਸਫੈਦ' (ਅਸ਼ੁੱਧ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਂ ਮੁਸਲੇਨਾਹਨ੍ਸਹਸ੍ਰਮਸਿਨਾऽਵਧੀਤ੍। ਉਦ੍ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਮੁਦਕੇ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵਧੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁਬੋ ਕੇ ਮਾਰੇ।