ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸਨ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਪਦਾ। ਗਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯ ਇਤਿ ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਯਜਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਗਯਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਹੀਂ।'
षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਾਯਾਮਾ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਮਾਯਤਾ। ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਵੇਦੀ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯੀ
ਛੱਤੀ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਚੌਵੀ ਯੋਜਨ—ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਯਸ੍ਯ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾਵਜ੍ਰਮਣਿਸ੍ਤृਤਾ। ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਥ ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਗਯਾ ਨੇ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਯਥੋਕ੍ਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਯਤ੍ਰ ਭੋਜਨਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਦਰਿਆਦਿਲੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਇਨਾਮ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਚੀਵੀ ਪਰਬਤਾਂ ਵਰਗਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ।
ਕੁਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਾਹਿਨ੍ਯੋ ਰਸਾਨਾਂ ਚਾਪਭਵਂਸ੍ਤਦਾ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਗਨ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ਾਰਯਸ਼੍ਚ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ
ਉਥੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਰਸਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੌਦ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੱਪੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਗਯਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਵਟਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਕਰਣਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਗਯਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ; ਅਖੁੱਟਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਟ ਵਰਖ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਉਸ ਕਰਕੇ ਹਨ।
ਸ ਚੇਨ੍ਮਮਾਰ ਸ़ਞ੍ਜਯ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਭਿ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯੇਤ੍ਯੁਦਾਹਰਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਸੰਜਯਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਨਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਨਾਂ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕ 'ਫਿੱਕਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਮਤਲਬ ਅਯੋਗ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਸ੍ਵੋਕਸਾਰੇਯਮਿਤ੍ਯੁਚੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਸਾਙ੍ਕृਤੇ ਰਨ੍ਤਿਦੇਵਸ੍ਯ ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮਤਿਥਿਰ੍ਵਸੇਤ੍
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।' ਜਦ ਰੰਤਿਦੇਵ ਕੋਲ ਮਹਿਮਾਨ ਰਾਤ ਵੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਲਭ੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਗਾਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਸੂਦਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸੁਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਉਥੇ ਰਸੋਈਏ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ ਸਨ।
ਸੂਪਂ ਭੂਯਿष੍ਠਮਸ਼੍ਨੀਧ੍ਵਂ ਨਾਦ੍ਯ ਮਾਂਸਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਰਨ੍ਤਿਦੇਵਸ੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸੌਵਰ੍ਣਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਸਾਗ ਖਾਓ, ਅੱਜ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਂਗ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ; ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਨਾ ਰੰਤਿਦੇਵ ਕੋਲ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਤਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਮਨ੍ਯਤ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਆਪ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਿੱਧਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਕਵ੍ਯਾਨਿ ਪਿਤਰਃ ਕਾਲੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸ ਚੇਨ੍ਮਮਾਰ ਸृਞ੍ਜਯ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਿਰ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਇੱਛਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪੁਣ੍ਡਤਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਭਿ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯੇਤ੍ਯੁਦਾਹਰਤ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਨਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਨਾਂ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕ 'ਫਿੱਕਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਮਤਲਬ ਅਯੋਗ।
ਅਲਭਨ੍ਤੀ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਵੈਨ੍ਯਮੇਵਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਰਾਜਨ੍ਪੂਜ੍ਯਂ ਲੋਕੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਵੈਨਿਆ ਕੋਲ ਆ ਗਈ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਨਾਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਕਥਂ ਧਾਰਯਿਤਾ ਚਾਸਿ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਵਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਔਰਤ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਸਕੇਂਗਾ?'
ਏਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਯ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨੋ ਵਾ ਪਰਸ੍ਯ ਵਾ। ਏਕਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਂ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਮਕਸਦ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ, ਇਕ ਜਾਂ ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਬਹਵਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਤ੍ਵਧਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਂ ਨੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਕਿਸੇ ਇਕ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਸ ਮਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ।
ਸੋऽਹਂ ਪਾਲਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਬਧਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸੁਂਧਰੇ। ਯਦਿ ਚੇਦ੍ਵਚਨਾਦਦ੍ਯ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਧਰਤੀਏ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਮਚ੍ਛਾਸਨਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਥਯਿਤ੍ਵਾऽਹਂ ਪ੍ਰਜਾ ਧਾਰਯਿਤਾ ਸ੍ਵਯਂ
ਤੈਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਚਲਾਵਾਂਗਾ।
ਸੁਖਂ ਵਚਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਮ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰੇ। ਸ़ਞ੍ਜੀਵਯ ਪ੍ਰਜਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਸਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਜੋਗ, ਧਰਤੀਏ।
ਦੁਹਿਤृਤ੍ਵਂ ਚ ਮੇ ਗਚ੍ਛ ਏਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਸ਼ਰਮ੍। ਨਿਯਚ੍ਛੇਯਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਾਯ ਉਦ੍ਯਤਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧੀ ਬਣ ਜਾ, ਏ ਵੱਡੇ ਬਾਣੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਸਿ ਪਰਨ੍ਤਪ। ਵਤ੍ਸਂ ਤ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਰੇਯਂ ਯੇਨ ਵਤ੍ਸਲਾ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਏਂਗਾ; ਵੇਖ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਬੱਛੜਾ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਂ ਤੁ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਮਾਂ ਤੁ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰ। ਯਥਾ ਵਿष੍ਯਨ੍ਦਮਾਨਂ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯੇ
ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਵਾਂ।
ਤਤ ਉਤ੍ਸਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਿਲਾਜਾਲਾਨਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪृਥੁਰ੍ਵੈਨ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇਨ ਸ਼ੈਲਾ ਵਿਵਰ੍ਧਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸ ਕਰਕੇ ਪਹਾੜ ਵਧ ਗਏ।
ਨ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਨਿਸਰ੍ਗੇ ਵੈ ਵਿषਮੇ ਵਸੁਧਾਤਲੇ। ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਃ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਾ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਂ ਵਾ ਮਹੀਪਤੇ
ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਚ-ਨੀਚ ਸੀ, ਨਾਂ ਤਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਸੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ।
ਨ ਸਸ੍ਯਾਨਿ ਨ ਗੋਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਕृषਿਰ੍ਨ ਵਣਿਕ੍ਪਥਃ। ਵੈਨ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦਰ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯੈਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭਵਃ
ਉਦੋਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਫਸਲਾਂ ਸਨ, ਨਾਂ ਗਾਂ-ਭੈਸਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਖੇਤੀ ਜਾਂ ਵਪਾਰ ਦੇ ਰਾਹ; ਰਾਜਾ ਵੈਨ ਦੇ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਿਥੂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ।
ਯਤ੍ਰਯਤ੍ਰ ਚ ਸਾਮ੍ਯਂ ਤੁ ਭੂਮਾਵਾਸੀਤ੍ਕਿਲਾਨਘ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਾਤ ਨਿਵਾਸਮਭਿਰੋਚਯਨ੍। ਕृਚ੍ਛ੍ਰੇਣ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਇਤ੍ਯੇਵਮਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਜਿਥੇ-ਜਿਥੇ ਧਰਤੀ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਲੋਕ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ਵੈਨ੍ਯੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽऽਜਗਵਂ ਧਨੁਃ। ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਤਿਮਾਨ੍ਘੋਰਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪ੍ਰਿਥੂ ਮੁੜ ਆਪਣਾ ਗੂੰਜਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੀਰਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਏਹ੍ਯੇਹਿ ਵਸੁਧੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ਰੈਭ੍ਯਃ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪਯਃ। ਮਚ੍ਛਸਨਾਤਿਗਾਂ ਵੈ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਮਥਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਆ ਜਾ, ਆ ਜਾ ਧਰਤੀਏ, ਜਲਦ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦਾ ਦੁੱਧ ਦੇ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਸਾऽਤ੍ਮਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪृਥੁਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਸੋਚ ਕੇ ਪ੍ਰਿਥੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।