ਤੇषੁ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵਮ੍ਬਰੀषੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਤ੍ਯਕਾਲਯਤ੍। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਪ੍ਰਯੁਤਯਾਜਿਨਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਲੱਖਾਂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਵਚਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕਾਨ੍। ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਰੂਢਾਨ੍ਸਾਨੁਯਾਤ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਾਦਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜ਼ਿਰਹ ਪਹਿਨੇ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ।
ਈਜਾਨੋ ਵਿਤਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਤ੍ਯਕਾਲਯਤ੍। ਮੂਰ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨृਪਾਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਤਾਜਪੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ।
ਸ ਦਣ੍ਡਕੋਸ਼ਨਿਚਯਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਮਨ੍ਯਤ। ਨੈਵਂ ਪੂਰ੍ਵੇ ਜਨਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦੰਡ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸਮਝੇ; ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕਰਨਗੇ।
ਯਦਮ੍ਬਰੀषੋ ਨृਪਤਿਃ ਕਰੋਤ੍ਯਮਿਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਮਨੁਮੋਦਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਯਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਰਾਜਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਦਾ, ਬੇਹੱਦ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ—ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਸ ਚੇਨ੍ਮਮਾਰ ਸृਞ੍ਜਯ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਭਿ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯੇਤ੍ਯੁਦਾਹਰਤ੍
ਜੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚਾਰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ—ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਯਜਨ ਨਾ ਕਰੇ, ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਚਿੱਟਾ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਤਲਬ ਅਯੋਗ।
ਸੌਵਰ੍ਣਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯ ਇਮਾਂ ਪ੍ਰਮਿਸ਼ਰ੍ਕਰਾਮ੍। ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਦਦਦ੍ਰਾਜਾ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਮਹਾਮਖੇ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਨੀ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਾ ਯੂਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ। ਗਯਸ੍ਯਾਸਨ੍ਸਮृਦ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਹਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਥੰਭ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਗਯਾ ਦੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਂ ਚ ਪ੍ਰਾਦਾਦਨ੍ਨਂ ਗਯਸ੍ਤਦਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਯਾ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਖੁਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਸਮੁਦ੍ਰਵਨਦ੍ਵੀਪਨਦੀਨਦਵਨੇषੁ ਚ। ਨਗਰੇषੁ ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਦਿਵਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਚ ਯੇऽਵਸਨ੍
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਰਾਜਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ।
ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸਨ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਪਦਾ। ਗਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯ ਇਤਿ ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਯਜਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਗਯਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਹੀਂ।'
षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਾਯਾਮਾ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਮਾਯਤਾ। ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਵੇਦੀ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯੀ
ਛੱਤੀ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਚੌਵੀ ਯੋਜਨ—ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਯਸ੍ਯ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾਵਜ੍ਰਮਣਿਸ੍ਤृਤਾ। ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਥ ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਗਯਾ ਨੇ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਯਥੋਕ੍ਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਯਤ੍ਰ ਭੋਜਨਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਦਰਿਆਦਿਲੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਇਨਾਮ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਚੀਵੀ ਪਰਬਤਾਂ ਵਰਗਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ।
ਕੁਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਾਹਿਨ੍ਯੋ ਰਸਾਨਾਂ ਚਾਪਭਵਂਸ੍ਤਦਾ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਗਨ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ਾਰਯਸ਼੍ਚ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ
ਉਥੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਰਸਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੌਦ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੱਪੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਗਯਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਵਟਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਕਰਣਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਗਯਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ; ਅਖੁੱਟਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਟ ਵਰਖ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਉਸ ਕਰਕੇ ਹਨ।
ਸ ਚੇਨ੍ਮਮਾਰ ਸ़ਞ੍ਜਯ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਭਿ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯੇਤ੍ਯੁਦਾਹਰਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਸੰਜਯਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਨਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਨਾਂ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕ 'ਫਿੱਕਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਮਤਲਬ ਅਯੋਗ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਸ੍ਵੋਕਸਾਰੇਯਮਿਤ੍ਯੁਚੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਸਾਙ੍ਕृਤੇ ਰਨ੍ਤਿਦੇਵਸ੍ਯ ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮਤਿਥਿਰ੍ਵਸੇਤ੍
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।' ਜਦ ਰੰਤਿਦੇਵ ਕੋਲ ਮਹਿਮਾਨ ਰਾਤ ਵੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਲਭ੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਗਾਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਸੂਦਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸੁਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਉਥੇ ਰਸੋਈਏ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ ਸਨ।
ਸੂਪਂ ਭੂਯਿष੍ਠਮਸ਼੍ਨੀਧ੍ਵਂ ਨਾਦ੍ਯ ਮਾਂਸਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਰਨ੍ਤਿਦੇਵਸ੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸੌਵਰ੍ਣਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਸਾਗ ਖਾਓ, ਅੱਜ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਂਗ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ; ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਨਾ ਰੰਤਿਦੇਵ ਕੋਲ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਤਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਮਨ੍ਯਤ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਸ੍ਯ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਆਪ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਿੱਧਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਕਵ੍ਯਾਨਿ ਪਿਤਰਃ ਕਾਲੇ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਸ ਚੇਨ੍ਮਮਾਰ ਸृਞ੍ਜਯ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਿਰ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਇੱਛਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪੁਣ੍ਡਤਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਭਿ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯੇਤ੍ਯੁਦਾਹਰਤ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਨਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਨਾਂ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕ 'ਫਿੱਕਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਮਤਲਬ ਅਯੋਗ।
ਅਲਭਨ੍ਤੀ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਵੈਨ੍ਯਮੇਵਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਤ। ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾ ਰਾਜਨ੍ਪੂਜ੍ਯਂ ਲੋਕੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਵੈਨਿਆ ਕੋਲ ਆ ਗਈ; ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਈ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਨਾਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਕਥਂ ਧਾਰਯਿਤਾ ਚਾਸਿ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਵਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਔਰਤ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ। ਮੇਰੇ ਬਿਨਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚਲਾ ਸਕੇਂਗਾ?'
ਏਕਸ੍ਯਾਰ੍ਥਾਯ ਯੋ ਹਨ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨੋ ਵਾ ਪਰਸ੍ਯ ਵਾ। ਏਕਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਂ
ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਮਕਸਦ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ, ਇਕ ਜਾਂ ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਨਿਹਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਬਹਵਃ ਸੁਖਮੇਧਤੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਤ੍ਵਧਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਤਕਂ ਨੋਪਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਜਦ ਕਿਸੇ ਇਕ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉਸ ਮਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਦਾ।
ਸੋऽਹਂ ਪਾਲਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਬਧਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸੁਂਧਰੇ। ਯਦਿ ਚੇਦ੍ਵਚਨਾਦਦ੍ਯ ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਧਰਤੀਏ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤੁ ਬਾਣੇਨ ਮਚ੍ਛਾਸਨਪਰਾਙ੍ਮੁਖੀਮ੍। ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਥਯਿਤ੍ਵਾऽਹਂ ਪ੍ਰਜਾ ਧਾਰਯਿਤਾ ਸ੍ਵਯਂ
ਤੈਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਚਲਾਵਾਂਗਾ।
ਸੁਖਂ ਵਚਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਮਮ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰੇ। ਸ़ਞ੍ਜੀਵਯ ਪ੍ਰਜਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਸਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰੇ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਜੋਗ, ਧਰਤੀਏ।