ਜਿਗੀषਮਾਣਾਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵੈਰਿਣੋऽਭ੍ਯਯੁਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਯੁਦ੍ਧਵਿਦੋ ਘੋਰਾਃ ਸृਜਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਸ਼ਿਵਾ ਗਿਰਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਭਿਆਨਕ ਵੈਰੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਬਲਲਾਘਵਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਭਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੋऽਸ੍ਤ੍ਰਬਲੇਨ ਚ। ਛਤ੍ਰਾਯੁਧਧ੍ਵਜਰਥਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਸਾਨ੍ਗਤਵ੍ਯਥਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ, ਡਰ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਛਤਰੇ, ਹਥਿਆਰ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਰਥ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤ ਏਨਂ ਮੁਕ੍ਤਸਨ੍ਨਾਹਾਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਞ੍ਜੀਵਿਤੈषਿਣਃ। ਸ਼ਰਣ੍ਯਮੀਯੁਃ ਸ਼ਰਣਂ ਤਵ ਸ੍ਮ ਇਤਿ ਵਾਦਿਨਃ
ਉਹ ਯੋਧੇ, ਜਿੰਦ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।'
ਸ ਤੁ ਤਾਨ੍ਵਸ਼ਗਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਜਿਤ੍ਵਾ ਚੇਮਾਂ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਈਜੇ ਯਜ੍ਞਸ਼ਤੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਥਾऽਨਘਃ
ਉਹ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ।
ਬੁਭੁਜੁਃ ਸਰ੍ਵਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮਨ੍ਨਮਨ੍ਯੇ ਜਨਾਃ ਸਦਾ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਨ੍ਤृਪ੍ਤਾਃ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਾਃ
ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨੈਮਤਾਂ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਯਜਨ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਮੋਦਕਾਨ੍ਪੂਰਿਕਾਪੂਪਾਨ੍ਸ੍ਵਾਦੁਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ष੍ਕੁਲੀਃ। ਕਰਮ੍ਭਾਨ੍ਪृਥੁਮृਦ੍ਵੀਕਾ ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਸੁਕृਤਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਮਿੱਠੇ ਲੱਡੂ, ਪੂੜੀਆਂ, ਪੂਪੇ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਭਰੀਆਂ ਸ਼ਸ਼ਕੁਲੀਆਂ, ਕਰੰਬ, ਵਾਫ਼ਰ ਮਿਟ्ठੀਆਂ ਮੰਜ਼, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਸੀ।
ਸੂਪਾਨ੍ਮੈਰੇਯਕਾਪੂਪਾਨ੍ਰਾਗषਾਡਵਪਾਨਕਾਨ੍। ਮृष੍ਟਾਨ੍ਨਾਨਿ ਸੁਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਮृਦੂਨਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ
ਉੱਥੇ ਦਾਲਾਂ, ਮਦਿਰਾ ਵਾਲੀਆਂ ਪੂੜੀਆਂ, ਮਸਾਲਿਆਂ ਤੇ ਖੱਟੇ-ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਵਾਲੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸੁਧਰੇ ਹੋਏ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਭੋਜਨ ਮਿਲਦੇ ਸਨ।
ਘृਤਂ ਮਧੁ ਪਯਸ੍ਤੋਯਂ ਦਧੀਨਿ ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਫਲਂ ਮੂਲਂ ਸੁਸ੍ਵਾਦੁ ਦ੍ਵਿਜਾਸ੍ਤਤ੍ਰੋਪਭੁਞ੍ਜਤੇ
ਘਿਉ, ਸ਼ਹਦ, ਦੁੱਧ, ਪਾਣੀ, ਮਿੱਠੜੇ ਦਹੀਂ, ਫਲ ਤੇ ਮੂਲ—all ਸੁਆਦਲੇ—ਇਹ ਸਭ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਖਾਧੇ।
ਮਦਨੀਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨਿ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਮ੍। ਅਪਿਬਨ੍ਤ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪਾਨਪਾ ਗੀਤਵਾਦਿਤੈਃ
ਨਸ਼ੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀਣੀਆਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਉਹ ਮਨਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੀਦੇ ਰਹੇ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਿਚ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਗਾਥਾ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ੀਬਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਪਠਨ੍ਤਿ ਚ। ਨਾਭਾਗਸ੍ਤੁਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉੱਥੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਨਾਚਦੇ, ਨਾਭਾਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ।
ਤੇषੁ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵਮ੍ਬਰੀषੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਤ੍ਯਕਾਲਯਤ੍। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਪ੍ਰਯੁਤਯਾਜਿਨਾਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਲੱਖਾਂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਥੇ ਸਨ।
ਹਿਰਣ੍ਯਕਵਚਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕਾਨ੍। ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਰੂਢਾਨ੍ਸਾਨੁਯਾਤ੍ਰਪਰਿਚ੍ਛਾਦਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜੰਗੀ ਜ਼ਿਰਹ ਪਹਿਨੇ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ।
ਈਜਾਨੋ ਵਿਤਤੇ ਯਜ੍ਞੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਤ੍ਯਕਾਲਯਤ੍। ਮੂਰ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਨृਪਾਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਤਾਜਪੋਸ਼ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ।
ਸ ਦਣ੍ਡਕੋਸ਼ਨਿਚਯਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਹ੍ਯਮਨ੍ਯਤ। ਨੈਵਂ ਪੂਰ੍ਵੇ ਜਨਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦੰਡ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਸਮਝੇ; ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕਰਨਗੇ।
ਯਦਮ੍ਬਰੀषੋ ਨृਪਤਿਃ ਕਰੋਤ੍ਯਮਿਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਮਨੁਮੋਦਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਾ ਯਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਅੰਬਰੀਸ਼ ਰਾਜਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਦਾ, ਬੇਹੱਦ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ—ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰਿਆ।
ਸ ਚੇਨ੍ਮਮਾਰ ਸृਞ੍ਜਯ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਭਿ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯੇਤ੍ਯੁਦਾਹਰਤ੍
ਜੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਚਾਰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ—ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਯਜਨ ਨਾ ਕਰੇ, ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਚਿੱਟਾ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਤਲਬ ਅਯੋਗ।
ਸੌਵਰ੍ਣਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯ ਇਮਾਂ ਪ੍ਰਮਿਸ਼ਰ੍ਕਰਾਮ੍। ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਦਦਦ੍ਰਾਜਾ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਮਹਾਮਖੇ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਧਰਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੀਨੀ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਾ ਯੂਪਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਤ੍ਨਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ। ਗਯਸ੍ਯਾਸਨ੍ਸਮृਦ੍ਧਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨੋਹਰਾਃ
ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਥੰਭ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਗਯਾ ਦੇ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਂ ਚ ਪ੍ਰਾਦਾਦਨ੍ਨਂ ਗਯਸ੍ਤਦਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਮੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਗਯਾ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ, ਖੁਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਸਮੁਦ੍ਰਵਨਦ੍ਵੀਪਨਦੀਨਦਵਨੇषੁ ਚ। ਨਗਰੇषੁ ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਦਿਵਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਚ ਯੇऽਵਸਨ੍
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਟਾਪੂਆਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ, ਰੇਤਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਰਾਜਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ।
ਭੂਤਗ੍ਰਾਮਾਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਸਨ੍ਤृਪ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਸਮ੍ਪਦਾ। ਗਯਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਯਜ੍ਞੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯ ਇਤਿ ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਯਜਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, 'ਗਯਾ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਹੀਂ।'
षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਾਯਾਮਾ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਮਾਯਤਾ। ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਦ੍ਵੇਦੀ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਧਿਰਣ੍ਮਯੀ
ਛੱਤੀ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ, ਤੀਹ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਚੌਵੀ ਯੋਜਨ—ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗਯਸ੍ਯ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਮੁਕ੍ਤਾਵਜ੍ਰਮਣਿਸ੍ਤृਤਾ। ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਥ ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਗਯਾ ਨੇ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਯਥੋਕ੍ਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਯਤ੍ਰ ਭੋਜਨਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਦਰਿਆਦਿਲੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਲੋੜੀਂਦੇ ਇਨਾਮ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਚੀਵੀ ਪਰਬਤਾਂ ਵਰਗਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ।
ਕੁਲ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵਾਹਿਨ੍ਯੋ ਰਸਾਨਾਂ ਚਾਪਭਵਂਸ੍ਤਦਾ। ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭਰਣਗਨ੍ਧਾਨਾਂ ਸ਼ਾਰਯਸ਼੍ਚ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਾਃ
ਉਥੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਰਸਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੌਦ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੱਪੜਿਆਂ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਢੇਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਗਯਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਵਟਸ਼੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਕਰਣਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ ਗਯਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ; ਅਖੁੱਟਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵਟ ਵਰਖ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਉਸ ਕਰਕੇ ਹਨ।
ਸ ਚੇਨ੍ਮਮਾਰ ਸ़ਞ੍ਜਯ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਭਿ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯੇਤ੍ਯੁਦਾਹਰਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਸੰਜਯਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਕੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਨਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਨਾਂ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕ 'ਫਿੱਕਾ' ਆਖਦੇ ਹਨ, ਮਤਲਬ ਅਯੋਗ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵਸ੍ਵੋਕਸਾਰੇਯਮਿਤ੍ਯੁਚੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ। ਸਾਙ੍ਕृਤੇ ਰਨ੍ਤਿਦੇਵਸ੍ਯ ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਮਤਿਥਿਰ੍ਵਸੇਤ੍
ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵਸੂਆਂ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।' ਜਦ ਰੰਤਿਦੇਵ ਕੋਲ ਮਹਿਮਾਨ ਰਾਤ ਵੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਲਭ੍ਯਨ੍ਤ ਤਦਾ ਗਾਵਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਸੂਦਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਿ ਸੁਮृष੍ਟਮਣਿਕੁਣ੍ਡਲਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਕਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਲਿਆਈਆਂ ਗਈਆਂ; ਉਥੇ ਰਸੋਈਏ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਜਵੇਹਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ ਸਨ।
ਸੂਪਂ ਭੂਯਿष੍ਠਮਸ਼੍ਨੀਧ੍ਵਂ ਨਾਦ੍ਯ ਮਾਂਸਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ। ਰਨ੍ਤਿਦੇਵਸ੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਸੌਵਰ੍ਣਮਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਸਾਗ ਖਾਓ, ਅੱਜ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਂਗ ਮਾਸ ਨਾ ਖਾਓ; ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਨਾ ਰੰਤਿਦੇਵ ਕੋਲ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।