ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਸਙ੍ਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿ-- ਰੇषਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਦੇਵਦਿष੍ਟਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਸਂਹਰਨ੍ਤੀ ਯਥਾਵ-- ਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਾ ਪ੍ਰਾਣਹਰਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍
ਉਹ ਦੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੌਤ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨष੍ਟਾਚ੍ਛੋਕਮਾਸ਼ੁ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ
ਆਪਣੇ ਗੁਆਚੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਦੁਖ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਰ੍ਥਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਰਦੇਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍। ਉਵਾਚਾਕਮ੍ਪਨੋ ਰਾਜਾ ਸਖਾਯਂ ਨਾਰਦਂ ਤਥਾ
ਨਾਰਦ ਵੱਲੋਂ ਕਹੇ ਹੋਏ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਵ੍ਯਪੇਤਸ਼ੋਕਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ਨृषਿਸਤ੍ਤਮ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿਹਾਸਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮ੍ਯਭਿਵਾਦਯੇ
ਮੈਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਜਗਾਮ ਨਨ੍ਦਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸ਼ੋਕਵਨਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਨਾਰਦ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੁਖੀ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਚ ਧਨ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਮੇਵ ਚ। ਅਸ੍ਯੇਤਿਹਾਸਸ੍ਯ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਸ਼੍ਰਾਵਣਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਨ ਤੇ ਸੁਣਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਇਜ਼ਤ, ਸਵਰਗ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦਰ੍ਥਪਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਇਹ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਵਿਰਿਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਸਮਝ ਲਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਪਰਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਹਤਃ ਸੋऽਭਿਮੁਖੋ ਰਣੇ
ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰਿਆ, ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਸਿਨਾ ਗਦਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧਨੁषਾ ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਰਜਾਃ ਸੋਮਸੂਨੁਃ ਸ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ
ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ, ਭਾਲਾ ਤੇ ਧਨੁ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ, ਆਖਰਕਾਰ ਉਥੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਾਂ ਧृਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਪਾਕ੍ਰਮ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਜੋੜ, ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੈਰੀਜਂ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯਗ ਕਰੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪਨਃ। `ਸਰ੍ਵਦ੍ਵੀਪਾਨਵष੍ਟਭ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ।
ਸ ਨਿਰ੍ਗਲਂ ਮੁਖ੍ਯਤਮਮਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਜਹਾਰ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਹਵਿषਾ ਮੁਦਮਾਹਰਨ੍। ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰੀਜੇ ਬਹੁਗੁਣੈਰ੍ਨृਪਃ
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਉੱਤਮ ਯਗ ਕਰੇ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇऽਜਯਦ੍ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਰੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਸਤਤਂ ਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਤਿਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਬਭੌ। ऋषੀਣਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਹ ਵਾਸੋऽਭੂਦ੍ਰਾਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ — ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ — ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਇਕਠੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਨਾਹੀਯਤ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨ ਤਦਾ ਵ੍ਯਥਾ। ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਸਮਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਰਾਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਘਟਾਅ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਰਾਮ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਸਨ।
ਪਰ੍ਯਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇਜਾਂਸਿ ਤਦਾऽਨਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਨਾਭਵਨ੍। ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯੁਵਾ ਨ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੋਈ ਜਵਾਨ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ ਸੀ।
ਵੇਦੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਨਿष੍ਪੂਰ੍ਤਂ ਹੁਤਮੇਵ ਚ
ਦੇਵਤਾ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਅਦਂਸ਼ਮਸ਼ਕਾ ਦੇਸ਼ਾ ਨष੍ਟਵ੍ਯਾਲਸਰੀਸृਪਾਃ। ਨਾਪ੍ਯੁ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਕਾਲੇ ਜ੍ਵਲਨੋऽਦਹਤ੍
ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਤੇ ਮੱਛਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਸੱਪ ਤੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆਪਣੀ ਵਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਸੜਦੀ ਸੀ।
ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਲੁਬ੍ਧਾ ਮੂਰ੍ਖਾ ਵਾ ਨਾਭਵਂਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਿष੍ਟੇष੍ਟਪ੍ਰਾਜ੍ਞਕਰ੍ਮਾਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਦਾऽਭਵਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਧਰਮ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਵਰਗ ਚੰਗੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚਲਦੇ ਸਨ।
ਸ੍ਵਧਾਂ ਪੂਜਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਜਨਸ੍ਥਾਨੇ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਤਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਦਾਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪਿਤृਦੇਵੇਭ੍ਯ ਈਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਪੂਜਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸਹਸ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪੁਰੁषਾ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਯੁषਃ। ਨ ਚ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਃ ਕਨਿष੍ਠੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਮਰਦ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਛੋਟਿਆਂ ਲਈ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਯੁਵਾ ਲੋਹਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਮਤ੍ਤਮਾਤਙ੍ਗਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਆਜਾਨੁਬਾਹੁਃ ਸੁਭੁਜਃ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਕਾਲਾ, ਜਵਾਨ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਰ, ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਮੋਢਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਮਨਃਕਾਨ੍ਤੋ ਰਾਮੋ ਰਾਜ੍ਯਮਕਾਰਯਤ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਾਮੋ ਰਾਮੋ ਰਾਮ ਇਤਿ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਭਵਤ੍ਕਥਾ। ਰਾਮਭੂਤਂ ਜਗਦਭੂਦ੍ਰਾਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਰਾਮ' ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਮ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਰਾਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਗਤਃ। ਆਤ੍ਮੇਚ੍ਛਯਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪ੍ਯ ਰਾਜਵਂਸ਼ਮਿਹਾष੍ਟਧਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਅਠ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰਾਜ-ਵੰਸ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ।
ਸ ਚੇਨ੍ਮਮਾਰ ਸृਞ੍ਜਯ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਭਿ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯੇਤ੍ਯੁਦਾਹਰਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਉਹ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਲੋਕ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਵਰਗਾ ਹੈ।'
ਰਾਜਾऽਪਿ ਵਿਵਿਧੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਵਿਧਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ'। ਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸਾ ਦਿਸ਼ਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ।
ਸ ਚੇਨ੍ਮਮਾਰ ਸृਞ੍ਜਯ ਚਤੁਰ੍ਭਦ੍ਰਤਰਸ੍ਤ੍ਵਯਾ। ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਤਰਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਤਪ੍ਯਥਾਃ। ਅਯਜ੍ਵਾਨਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਮਭਿ ਸ਼੍ਵੈਤ੍ਯੇਤ੍ਯੁਦਾਹਰਤ੍
ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਉਹ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਯਜਨ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਲੋਕ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਉਹ ਕੁੱਤੇ ਵਰਗਾ ਹੈ।'
ਨਾਭਾਗਮਮ੍ਬਰੀषਂ ਚ ਮृਤਂ ਸृਞ੍ਜਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ। ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚੈਕਸ੍ਤ੍ਵਯੋਧਯਤ੍
ਸ੍ਰੰਜਯਾ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਨਾਭਾਗ ਤੇ ਅੰਬਰੀਸ਼ ਮਰ ਗਏ—ਉਹ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।