ਤਥਾ ਭਵਿष੍ਯਤੇ ਮृਤ੍ਯੋ ਸਾਧੁ ਸਂਹਰ ਭੋਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਅਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਨ ਭਵਿਤਾ ਨਾਪਧ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੌਤ; ਜਾ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ। ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਨ।
ਯਾਨ੍ਯਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੂਨਿ ਕਰੇ ਮਮਾਸਂ-- ਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਾਤ੍ਮਜਾਤਾਃ। ਤੇ ਮਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਨ੍ਗਤਾਸੂ-- ਨ੍ਨਾਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਮਾ ਸ੍ਮ ਭੈषੀਃ
ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਰੋਗ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਜਾਂਦੀ ਸਮੇਂ ਮਾਰ ਦੇਣਗੀਆਂ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ।
ਨਾਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਵੈ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚੇਸ਼ਾ। ਧਰ੍ਮ੍ਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਾ ਧਰਿਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਥੇਮਾਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛ
ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਲਕ ਵੀ। ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਰੋਕ ਲੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਾਰਯਿष੍ਯਤ੍ਯਧਰ੍ਮਃ
ਝੂਠੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਵਯਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪੇऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਮਜ੍ਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਸਤ੍ਯਾਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਮਂ ਰੋषਮਪ੍ਯਾਗਤਂ ਤ੍ਵਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਸਂਹਰਸ੍ਵੇਤਿ ਜੀਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਰੀਏ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ; ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਝੂਠ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਆ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਛੱਡ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ।
ਸਾ ਵੈ ਭੀਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਜ੍ਞੋਪਦੇਸ਼ਾ-- ਚ੍ਛਾਪਾਦ੍ਭੀਤਾ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਮ੍। ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਾਣਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਨ੍ਤਕਾਲੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਰਤ੍ਯਸਕ੍ਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੌਤ ਨਾਮ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸਿੱਖਿਆ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵੇषਾਂ ਵ੍ਯਾਧਯਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਵ੍ਯਾਧੀ ਰੋਗੋ ਰੁਜ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਜਨ੍ਤੁਃ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਰਾਯਣਾਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕਂ ਮਾਕृਥਾ ਨਿष੍ਫਲਂ ਤ੍ਵਮ੍
ਮੌਤ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਰੋਗ, ਉਹ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵ ਪੀੜਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ, ਇਸ ਲਈ, ਵਿਅਰਥ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਪ੍ਰਾਯਣਾਨ੍ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤਥੈਵ। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਤਾ ਦੇਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਵਦ੍ਰਾਜਸਿਂਹ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ, ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਾਂਗ।
ਵਾਯੁਰ੍ਭੀਮੋ ਭੀਮਨਾਦੋ ਮਹੌਜਾ ਭੇਤ੍ਤਾ ਦੇਹਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਰ੍ਵਗੋऽਸੌ। ਨੋ ਵਾ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕਦਾਚਿ-- ਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋऽਨਨ੍ਤਤੇਜੋਵਿਸ਼ਿष੍ਟਃ
ਭੀਮ ਹਵਾ ਵਾਂਗੂ ਤਾਕਤਵਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ, ਬੜੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਨਸਾ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਬੜਾ ਤੀਬਰ, ਅਣਗਣ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸਂਜ੍ਞਾਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ-- ਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਾਸ਼ੁਚੋ ਰਾਜਸਿਂਹ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੋਦਤੇ ਤੇ ਤਨੂਜੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਵੀਰਲੋਕਾਨਵਾਪ੍ਯ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਤਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਸਙ੍ਗਤਃ ਪੁਣ੍ਯਕृਦ੍ਭਿ-- ਰੇषਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਦੇਵਦਿष੍ਟਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਸਂਹਰਨ੍ਤੀ ਯਥਾਵ-- ਤ੍ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਾ ਪ੍ਰਾਣਹਰਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍
ਉਹ ਦੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੌਤ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨष੍ਟਾਚ੍ਛੋਕਮਾਸ਼ੁ ਤ੍ਯਜਸ੍ਵ
ਆਪਣੇ ਗੁਆਚੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਦੁਖ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਰ੍ਥਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਰਦੇਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਮ੍। ਉਵਾਚਾਕਮ੍ਪਨੋ ਰਾਜਾ ਸਖਾਯਂ ਨਾਰਦਂ ਤਥਾ
ਨਾਰਦ ਵੱਲੋਂ ਕਹੇ ਹੋਏ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਕੰਪਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਵ੍ਯਪੇਤਸ਼ੋਕਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ਨृषਿਸਤ੍ਤਮ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿਹਾਸਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮ੍ਯਭਿਵਾਦਯੇ
ਮੈਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਨਾਰਦਸ੍ਤੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਃ। ਜਗਾਮ ਨਨ੍ਦਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸ਼ੋਕਵਨਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਨਾਰਦ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੁਖੀ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਚ ਧਨ੍ਯਮਾਯੁष੍ਯਮੇਵ ਚ। ਅਸ੍ਯੇਤਿਹਾਸਸ੍ਯ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਸ਼੍ਰਾਵਣਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਣਨ ਤੇ ਸੁਣਾਉਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਇਜ਼ਤ, ਸਵਰਗ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦਰ੍ਥਪਦਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਮਹਾਰਥਃ
ਇਹ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਤੇ ਵਿਰਿਆਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਸਮਝ ਲਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਪਰਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਹਤਃ ਸੋऽਭਿਮੁਖੋ ਰਣੇ
ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਮਾਰਿਆ, ਬੜੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਸਿਨਾ ਗਦਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਧਨੁषਾ ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਰਜਾਃ ਸੋਮਸੂਨੁਃ ਸ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਲੀਯਤੇ
ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ, ਭਾਲਾ ਤੇ ਧਨੁ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ, ਆਖਰਕਾਰ ਉਥੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਾਂ ਧृਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਸੁਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਪਾਕ੍ਰਮ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਜੋੜ, ਸਾਵਧਾਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤੈਰੀਜਂ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਰ੍ਵਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯਗ ਕਰੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਧਿਵਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨੁਕਮ੍ਪਨਃ। `ਸਰ੍ਵਦ੍ਵੀਪਾਨਵष੍ਟਭ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਲਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆ ਦਿਖਾਈ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਰੇ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ।
ਸ ਨਿਰ੍ਗਲਂ ਮੁਖ੍ਯਤਮਮਸ਼੍ਵਮੇਧਸ਼ਤਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਜਹਾਰ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਹਵਿषਾ ਮੁਦਮਾਹਰਨ੍। ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰੀਜੇ ਬਹੁਗੁਣੈਰ੍ਨृਪਃ
ਉਹ ਸਰਵੋਤਮ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਉੱਤਮ ਯਗ ਕਰੇ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇऽਜਯਦ੍ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਰੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍। ਸਤਤਂ ਗੁਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੋਗ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਤਿਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਬਭੌ। ऋषੀਣਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਚ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਹ ਵਾਸੋऽਭੂਦ੍ਰਾਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ — ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ — ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਮ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਇਕਠੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਨਾਹੀਯਤ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਨ ਤਦਾ ਵ੍ਯਥਾ। ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਸਮਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਰਾਮੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਤਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਘਟਾਅ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਜਦ ਰਾਮ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਸਨ।
ਪਰ੍ਯਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇਜਾਂਸਿ ਤਦਾऽਨਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਨਾਭਵਨ੍। ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯੁਵਾ ਨ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੋਈ ਜਵਾਨ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ ਸੀ।
ਵੇਦੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਵਿਵਿਧਂ ਨਿष੍ਪੂਰ੍ਤਂ ਹੁਤਮੇਵ ਚ
ਦੇਵਤਾ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।
ਅਦਂਸ਼ਮਸ਼ਕਾ ਦੇਸ਼ਾ ਨष੍ਟਵ੍ਯਾਲਸਰੀਸृਪਾਃ। ਨਾਪ੍ਯੁ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਕਾਲੇ ਜ੍ਵਲਨੋऽਦਹਤ੍
ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਤੇ ਮੱਛਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਸੱਪ ਤੇ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੰਤੂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆਪਣੀ ਵਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਗਲਤ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਸੜਦੀ ਸੀ।
ਅਧਰ੍ਮਰੁਚਯੋ ਲੁਬ੍ਧਾ ਮੂਰ੍ਖਾ ਵਾ ਨਾਭਵਂਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼ਿष੍ਟੇष੍ਟਪ੍ਰਾਜ੍ਞਕਰ੍ਮਾਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਦਾऽਭਵਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਧਰਮ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਵਰਗ ਚੰਗੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਿਆਣਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚਲਦੇ ਸਨ।