ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਹਾਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾऽਥ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਰੁषੋ ਮਮ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਹਰ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਜਡਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਪਜੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਖਤਮ ਕਰ।'
ਅਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚੈਵ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਹਰ ਭਾਮਿਨਿ। ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਿਯੋਗੇਨ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹ੍ਯਵਾਪ੍ਸ੍ਯਾਸਿ
'ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਕਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ; ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਮਲਲੋਚਨਾ। ਪ੍ਰਾਰੁਦਦ੍ਭृਸ਼ਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮੌਤ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਰੋਈ, ਡੂੰਘੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣਿ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਾਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਨਯਤ੍ਤਦਾ
ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹੰਝੂ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਨਾਇਆ।
ਸਪ੍ਤਗਙ੍ਗਾਸੁ ਸਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵੇਤਸਕੇषੁ ਚ। ਤਪੋਵਿਸ਼ੇषੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕਰ੍षਯਦ੍ਦੇਹਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੱਤ ਗੰਗਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਵੇਤਸਕਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਈ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਮਹਾਮੇਰੁਂ ਚ ਕੇਵਲਮ੍। ਤਸ੍ਥੌ ਚਾਸ਼੍ਮੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਾਣ-ਸਾਧਨਾ ਵਿਚ ਲਗੀ।
ਪੁਨਰ੍ਹਿਮਵਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਪੁਰਾऽਯਜਨ੍। ਤਤ੍ਰਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਸਾ ਤਸ੍ਥੌ ਨਿਖਰ੍ਵਂਲ ਪਰਮਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਫਿਰ, ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅੰਗੂਠੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ।
ਪੁष੍ਕਰੇष੍ਵਥ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਨੈਮਿषੇ ਮਲਯੇ ਤਥਾ। ਅਕਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਨਿਯਮੈਰ੍ਮਾਨਸਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਗੋਕਰਨ, ਨੈਮਿਸ਼ ਤੇ ਮਲਯਾ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਅਨਨ੍ਯਦੇਵਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦृਢਭਕ੍ਤਾ ਪਿਤਾਮਹੇ। ਤਸ੍ਥੌ ਪਿਤਾਮਹਂ ਚੈਵ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਮਨ, ਪਿਤਾਮਹ ਲਈ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋऽਵ੍ਯਯਃ। ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਮ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੋ ਕਿਮਿਦਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਪਾਂਸਿ ਚਰਸੀਤਿ ਹ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਮੌਤ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮੌਤ ਨੇ ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾऽਹਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇਵ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰੋਸ਼ਤੀਸ੍ਤਥਾ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਰਮਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ; ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣ। ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਧਰ੍ਮਭਯਭੀਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤਤੋऽਹਂ ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਾ। ਭੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਭਯਮਵ੍ਯਯ
ਮੈਂ ਅਧਰਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਅਪਣਾਈ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿਓ।
ਆਰ੍ਤਾ ਚਾਨਾਗਸੀ ਨਾਰੀ ਯਾਚਾਮਿ ਭਵ ਮੇ ਗਤਿਃ। ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਵਿਤ੍
ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਔਰਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਓ। ਫਿਰ ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੋ ਸਂਹਰਨ੍ਤ੍ਯਾ ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਮृषਾ ਭਦ੍ਰੇ ਭਵਿਤਾ ਨ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਮੌਤ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਨ, ਉਹ ਝੂਠ ਸੀ; ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਹਰ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ। ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪਾਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਚਾਰਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ। ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਗਾ।
ਲੋਕਪਾਲੋ ਯਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਾਯਾ ਵ੍ਯਾਧਯਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਅਹਂ ਚ ਵਿਬੁਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਵਰਮ੍
ਯਮ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਤੇ ਰੋਗ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋਣਗੇ। ਮੈਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗੇ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੇਨਸਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਰਜਾਃ ਖ੍ਯਾਤਿਮੇष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗੀ।
ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਦਾ। ਯਦ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਤੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤੋ ਭਯਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਤਵਾਜ੍ਞਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਯਤ੍ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ। ਲੋਭਃ ਕ੍ਰੋਧੋऽਭ੍ਯਸੂਯੇਰ੍ष੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਹੋ ਮੋਹਸ਼੍ਚ ਦੇਹਿਨਾਂ
ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੈ; ਹੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿਣੀ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ: ਲਾਲਚ, ਗੁੱਸਾ, ਈਰਖਾ, ਜਲਨ, ਵੈਰ ਤੇ ਭਟਕਣਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਭਵਿष੍ਯਤੇ ਮृਤ੍ਯੋ ਸਾਧੁ ਸਂਹਰ ਭੋਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਅਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਨ ਭਵਿਤਾ ਨਾਪਧ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੌਤ; ਜਾ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ। ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਨ।
ਯਾਨ੍ਯਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੂਨਿ ਕਰੇ ਮਮਾਸਂ-- ਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਾਤ੍ਮਜਾਤਾਃ। ਤੇ ਮਾਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾਨ੍ਗਤਾਸੂ-- ਨ੍ਨਾਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਮਾ ਸ੍ਮ ਭੈषੀਃ
ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਰੋਗ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਜਾਂਦੀ ਸਮੇਂ ਮਾਰ ਦੇਣਗੀਆਂ; ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ।
ਨਾਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਵੈ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਚੇਸ਼ਾ। ਧਰ੍ਮ੍ਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਾ ਧਰਿਤ੍ਰੀ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਥੇਮਾਨ੍ਨਿਯਚ੍ਛ
ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਮਾਲਕ ਵੀ। ਧਰਮਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਰੋਕ ਲੈ।
ਮਿਥ੍ਯਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਾਰਯਿष੍ਯਤ੍ਯਧਰ੍ਮਃ
ਝੂਠੀ ਚਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੇਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਵਯਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਤ੍ਵਂ ਪਾਪੇऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਮਜ੍ਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਸਤ੍ਯਾਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਮਂ ਰੋषਮਪ੍ਯਾਗਤਂ ਤ੍ਵਂ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਸਂਹਰਸ੍ਵੇਤਿ ਜੀਵਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਰੀਏ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ; ਪਾਪੀ ਲੋਕ ਝੂਠ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਡੁਬੋ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਆ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਛੱਡ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ।
ਸਾ ਵੈ ਭੀਮਾ ਮृਤ੍ਯੁਸਂਜ੍ਞੋਪਦੇਸ਼ਾ-- ਚ੍ਛਾਪਾਦ੍ਭੀਤਾ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਮ੍। ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਾਣਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮਨ੍ਤਕਾਲੇ ਕਾਮਕ੍ਰੋਧੌ ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਹਰਤ੍ਯਸਕ੍ਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੌਤ ਨਾਮ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਸਿੱਖਿਆ, ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਟੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਮृਤ੍ਯੁਸ੍ਤ੍ਵੇषਾਂ ਵ੍ਯਾਧਯਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸੂਤਾ ਵ੍ਯਾਧੀ ਰੋਗੋ ਰੁਜ੍ਯਤੇ ਯੇਨ ਜਨ੍ਤੁਃ। ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਪ੍ਰਾਯਣਾਨ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕਂ ਮਾਕृਥਾ ਨਿष੍ਫਲਂ ਤ੍ਵਮ੍
ਮੌਤ, ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਰੋਗ, ਉਹ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵ ਪੀੜਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ, ਇਸ ਲਈ, ਵਿਅਰਥ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਭਿਃ ਪ੍ਰਾਯਣਾਨ੍ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤਥੈਵ। ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਤਾ ਦੇਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਵਦ੍ਰਾਜਸਿਂਹ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ, ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਾਂਗ।
ਵਾਯੁਰ੍ਭੀਮੋ ਭੀਮਨਾਦੋ ਮਹੌਜਾ ਭੇਤ੍ਤਾ ਦੇਹਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਰ੍ਵਗੋऽਸੌ। ਨੋ ਵਾ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਕਦਾਚਿ-- ਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯੁਗ੍ਰੋऽਨਨ੍ਤਤੇਜੋਵਿਸ਼ਿष੍ਟਃ
ਭੀਮ ਹਵਾ ਵਾਂਗੂ ਤਾਕਤਵਰ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ, ਬੜੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਨਸਾ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਬੜਾ ਤੀਬਰ, ਅਣਗਣ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸਂਜ੍ਞਾਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾ-- ਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਮਾਸ਼ੁਚੋ ਰਾਜਸਿਂਹ। ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੋਦਤੇ ਤੇ ਤਨੂਜੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਵੀਰਲੋਕਾਨਵਾਪ੍ਯ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰਤਿਆ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।