ਤਸ੍ਯ ਰੋषਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਮੁਖੇਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰਜਾਯਤ। ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਃ ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਦੇਸ਼ਾ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵੀ ਸੜਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਦਿਵਂ ਭੁਵਂ ਚੈਵ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਚਾਰਚਰਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਦਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਚਰਾਣਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ। ਮਹਤਾ ਕ੍ਰੋਧਵੇਗੇਨ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਿਵ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਜਟੀ ਸ੍ਯਾਣੁਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਪਤਿਰ੍ਹਰਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍
ਫਿਰ, ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਰਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਪਤਿਤੇ ਸ੍ਥਾਣੌ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਮੋ ਦੇਵੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਥਾਣੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਮ ਕਾਮਂ ਕਾਮਾਰ੍ਹ ਕਾਮਾਜ੍ਜਾਤੋऽਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ੍ਥਾਣੋ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਕੰਮ, ਕਿਸ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਕਿਸ ਚਾਹ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਥਾਣੂ, ਦੱਸ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਉਪਸਂਹਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਰੋषਜਂ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਗੋਭ੍ਯੋਨਾਰੀ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਇਕ ਔਰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਕृष੍ਣਰਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਪਿਙ੍ਗਾ ਰਕ੍ਤਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਯਲੋਚਨਾ। ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਪ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਪ੍ਤਭੂषਣਾ
ਉਹ ਕਾਲੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੀ ਸੀ, ਲਾਲ ਜੀਭ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਦੋ ਤਪਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ।
ਸਾ ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਤਥਾ ਖੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਸ੍ਮਯਮਾਨਾ ਚ ਸਾऽਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵੌ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਚਲੀ ਗਈ; ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ'। ਮृਤ੍ਯੋ ਇਤਿ ਮਹੀਪਾਲ ਜਹਿ ਚੇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਇਤਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ: 'ਮੌਤ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।'
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਹਾਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾऽਥ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਰੁषੋ ਮਮ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਹਰ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਜਡਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਪਜੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਖਤਮ ਕਰ।'
ਅਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚੈਵ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਹਰ ਭਾਮਿਨਿ। ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਿਯੋਗੇਨ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹ੍ਯਵਾਪ੍ਸ੍ਯਾਸਿ
'ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਕਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ; ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਮਲਲੋਚਨਾ। ਪ੍ਰਾਰੁਦਦ੍ਭृਸ਼ਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮੌਤ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਰੋਈ, ਡੂੰਘੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣਿ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਾਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਨਯਤ੍ਤਦਾ
ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹੰਝੂ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਨਾਇਆ।
ਸਪ੍ਤਗਙ੍ਗਾਸੁ ਸਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵੇਤਸਕੇषੁ ਚ। ਤਪੋਵਿਸ਼ੇषੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕਰ੍षਯਦ੍ਦੇਹਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੱਤ ਗੰਗਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਵੇਤਸਕਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਈ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਮਹਾਮੇਰੁਂ ਚ ਕੇਵਲਮ੍। ਤਸ੍ਥੌ ਚਾਸ਼੍ਮੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਾਣ-ਸਾਧਨਾ ਵਿਚ ਲਗੀ।
ਪੁਨਰ੍ਹਿਮਵਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਪੁਰਾऽਯਜਨ੍। ਤਤ੍ਰਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਸਾ ਤਸ੍ਥੌ ਨਿਖਰ੍ਵਂਲ ਪਰਮਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਫਿਰ, ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅੰਗੂਠੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ।
ਪੁष੍ਕਰੇष੍ਵਥ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਨੈਮਿषੇ ਮਲਯੇ ਤਥਾ। ਅਕਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਨਿਯਮੈਰ੍ਮਾਨਸਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਗੋਕਰਨ, ਨੈਮਿਸ਼ ਤੇ ਮਲਯਾ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਅਨਨ੍ਯਦੇਵਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦृਢਭਕ੍ਤਾ ਪਿਤਾਮਹੇ। ਤਸ੍ਥੌ ਪਿਤਾਮਹਂ ਚੈਵ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਮਨ, ਪਿਤਾਮਹ ਲਈ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋऽਵ੍ਯਯਃ। ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਮ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੋ ਕਿਮਿਦਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਪਾਂਸਿ ਚਰਸੀਤਿ ਹ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਮੌਤ, ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮੌਤ ਨੇ ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾऽਹਂ ਹਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇਵ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚਾਕ੍ਰੋਸ਼ਤੀਸ੍ਤਥਾ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਰਮਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ; ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣ। ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਅਧਰ੍ਮਭਯਭੀਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤਤੋऽਹਂ ਤਪ ਆਸ੍ਥਿਤਾ। ਭੀਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਹਾਭਾਗ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਭਯਮਵ੍ਯਯ
ਮੈਂ ਅਧਰਮ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਅਪਣਾਈ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿਓ।
ਆਰ੍ਤਾ ਚਾਨਾਗਸੀ ਨਾਰੀ ਯਾਚਾਮਿ ਭਵ ਮੇ ਗਤਿਃ। ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤੋ ਦੇਵੋ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਵਿਤ੍
ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਔਰਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਓ। ਫਿਰ ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੋ ਸਂਹਰਨ੍ਤ੍ਯਾ ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ। ਮਯਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਮृषਾ ਭਦ੍ਰੇ ਭਵਿਤਾ ਨ ਕਥਞ੍ਚਨ
ਮੌਤ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਨ, ਉਹ ਝੂਠ ਸੀ; ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਹਰ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ। ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪਾਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਚਾਰਾਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ। ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਗਾ।
ਲੋਕਪਾਲੋ ਯਮਸ਼੍ਚੈਵ ਸਹਾਯਾ ਵ੍ਯਾਧਯਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਅਹਂ ਚ ਵਿਬੁਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਨਰ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਵਰਮ੍
ਯਮ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਤੇ ਰੋਗ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋਣਗੇ। ਮੈਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗੇ।
ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੇਨਸਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਵਿਰਜਾਃ ਖ੍ਯਾਤਿਮੇष੍ਯਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗੀ।
ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਦਾ। ਯਦ੍ਯੇਵਮੇਤਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਤੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤੋ ਭਯਮ੍
ਫਿਰ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਇਹ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਵੇ, ਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ।
ਤਵਾਜ੍ਞਾ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮੇ ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਯਤ੍ਤੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਚ੍ਛृਣੁ। ਲੋਭਃ ਕ੍ਰੋਧੋऽਭ੍ਯਸੂਯੇਰ੍ष੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਹੋ ਮੋਹਸ਼੍ਚ ਦੇਹਿਨਾਂ
ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਹੈ; ਹੁਣ ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿਣੀ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ: ਲਾਲਚ, ਗੁੱਸਾ, ਈਰਖਾ, ਜਲਨ, ਵੈਰ ਤੇ ਭਟਕਣਾ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦੇ ਹਨ।