ਸ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੇਤਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਸ਼ੋਚਨ੍ਨਹਨਿ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਨਾਲਭਤ੍ਸੁਖਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਵ੍ਯਸਨਸਮ੍ਭਵਮ੍। ਆਜਗਾਮਾਥ ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਨਾਰਦੋऽਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਕਥਾਮਕਥਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚष੍ਟ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਵਿਜਯਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਵਧਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸਿਆ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ — ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ।
ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਿष੍ਣੁਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਹਤੋ ਬਲੀ
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਬਹੁਤ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਚਾਪਿ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਭਵਤੇ ਕਿਲ। ਕ ਏष ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਭਗਵਨ੍ਕਿਂਵੀਰ੍ਯਬਲਪੌਰੁषਃ। ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਮੌਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ 'ਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮੌਤ ਕੌਣ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ? ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦੋ ਵਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਆਖ੍ਯਾਨਮਿਦਮਾਚष੍ਟ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਪਹਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਰਪਾਲੂ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨਾਰਦ ਨੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਆਖ੍ਯਾਨਂ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍। ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚੈਵ ਮਯਾऽਪਿ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਸੁਣੋ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਪ੍ਰਜਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਆਦਿਸਰ੍ਗੇ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਅਸਂਹृਤਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਦਿਦਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਂਤਾਕਤਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬੇਕਾਬੂ ਦੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਸਂਹਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਨ ਹ੍ਯਸੌ ਦੇਵ ਸਂਹਾਰਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ
ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਰੋषਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਮੁਖੇਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰਜਾਯਤ। ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਾਃ ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਦੇਸ਼ਾ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵੀ ਸੜਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤੋ ਦਿਵਂ ਭੁਵਂ ਚੈਵ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਚਾਰਚਰਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਦਦਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੀ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਹਤਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਚਰਾਣਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਿ ਚ। ਮਹਤਾ ਕ੍ਰੋਧਵੇਗੇਨ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਿਵ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਜਟੀ ਸ੍ਯਾਣੁਰ੍ਨਿਸ਼ਾਚਰਪਤਿਰ੍ਹਰਃ। ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਮ੍
ਫਿਰ, ਜਟਾ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹਰਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਪਤਿਤੇ ਸ੍ਥਾਣੌ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਰਮੋ ਦੇਵੋ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਥਾਣੂ (ਸ਼ਿਵ) ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ।
ਕਿਂ ਕਰ੍ਮ ਕਾਮਂ ਕਾਮਾਰ੍ਹ ਕਾਮਾਜ੍ਜਾਤੋऽਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ੍ਥਾਣੋ ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਕੰਮ, ਕਿਸ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਕਿਸ ਚਾਹ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਥਾਣੂ, ਦੱਸ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਪਿਆਰੀ ਚੀਜ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਉਪਸਂਹਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਰੋषਜਂ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਬਭੂਵ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਗੋਭ੍ਯੋਨਾਰੀ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ ਇਕ ਔਰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਕृष੍ਣਰਕ੍ਤਾ ਤਥਾ ਪਿਙ੍ਗਾ ਰਕ੍ਤਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਯਲੋਚਨਾ। ਕੁਣ੍ਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਪ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਪ੍ਤਭੂषਣਾ
ਉਹ ਕਾਲੀ, ਲਾਲ ਤੇ ਪੀਲੀ ਸੀ, ਲਾਲ ਜੀਭ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ; ਦੋ ਤਪਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਰਾਜਾ।
ਸਾ ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਤਥਾ ਖੇਭ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਸ੍ਮਯਮਾਨਾ ਚ ਸਾऽਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵੌ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਚਲੀ ਗਈ; ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਉਕ੍ਤਵਾਨ੍ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ'। ਮृਤ੍ਯੋ ਇਤਿ ਮਹੀਪਾਲ ਜਹਿ ਚੇਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਇਤਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਖਿਆ: 'ਮੌਤ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।'
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਂਹਾਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾऽਥ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਾ ਰੁषੋ ਮਮ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਹਰ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਜਡਪਣ੍ਡਿਤਾਃ
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਪਜੀ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਖਤਮ ਕਰ।'
ਅਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਚੈਵ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਹਰ ਭਾਮਿਨਿ। ਮਮ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਿਯੋਗੇਨ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹ੍ਯਵਾਪ੍ਸ੍ਯਾਸਿ
'ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਕਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ; ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਸਾ ਤੇਨ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਕਮਲਲੋਚਨਾ। ਪ੍ਰਾਰੁਦਦ੍ਭृਸ਼ਸਂਵਿਗ੍ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮੌਤ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਰੋਈ, ਡੂੰਘੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਤਾਨ੍ਯਸ਼੍ਰੂਣਿ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਾਂ ਚਾਪ੍ਯਨੁਨਯਤ੍ਤਦਾ
ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹੰਝੂ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਲਏ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਨਾਇਆ।
ਸਪ੍ਤਗਙ੍ਗਾਸੁ ਸਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵੇਤਸਕੇषੁ ਚ। ਤਪੋਵਿਸ਼ੇषੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਕਰ੍षਯਦ੍ਦੇਹਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੱਤ ਗੰਗਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਵੇਤਸਕਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਕਈ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਗਙ੍ਗਾਂ ਮਹਾਮੇਰੁਂ ਚ ਕੇਵਲਮ੍। ਤਸ੍ਥੌ ਚਾਸ਼੍ਮੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਗਈ, ਤੇ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਚਲ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਾਣ-ਸਾਧਨਾ ਵਿਚ ਲਗੀ।
ਪੁਨਰ੍ਹਿਮਵਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਪੁਰਾऽਯਜਨ੍। ਤਤ੍ਰਾਙ੍ਗੁष੍ਠੇਨ ਸਾ ਤਸ੍ਥੌ ਨਿਖਰ੍ਵਂਲ ਪਰਮਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਫਿਰ, ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅੰਗੂਠੀ 'ਤੇ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ।
ਪੁष੍ਕਰੇष੍ਵਥ ਗੋਕਰ੍ਣੇ ਨੈਮਿषੇ ਮਲਯੇ ਤਥਾ। ਅਕਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਦੇਹਂ ਨਿਯਮੈਰ੍ਮਾਨਸਪ੍ਰਿਯੈਃ
ਪੁਸ਼ਕਰ, ਗੋਕਰਨ, ਨੈਮਿਸ਼ ਤੇ ਮਲਯਾ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਅਨਨ੍ਯਦੇਵਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦृਢਭਕ੍ਤਾ ਪਿਤਾਮਹੇ। ਤਸ੍ਥੌ ਪਿਤਾਮਹਂ ਚੈਵ ਤੋषਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਮਨ, ਪਿਤਾਮਹ ਲਈ ਪੱਕੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰੀਤੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵੋऽਵ੍ਯਯਃ। ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਟੱਲ ਮਾਲਕ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਨਰਮ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।