ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੇਕੋ ਯਦ੍ਦਧਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ। ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਭ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਰਾਮਾਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਹਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੋਤ੍ਤਰਾਯੋਧਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਪੈਃ। ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸੈਨ੍ਧਵੇਨ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਜੋ ਰਸਤਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵੀਰਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪਾਞ੍ਚਾਲਕੇਕਯਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੇਕੁਰ੍ਨ ਸੈਨ੍ਧਵਮ੍
ਮਾਤਸਿਆ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੇਕਯ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਸਿਰਫ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ।
ਯੋ ਯੋ ਹਿ ਯਤਤੇ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਂ ਤਵਾਹਿਤਃ। ਤਤ੍ਤਮੇਵ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੈਨ੍ਧਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਚੰਗਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਯਦਾਹृਤਮ੍। ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਪ੍ਰਮੁਖੇਭ੍ਯੋ ਵੈ ਤੇਨਾਮੋਹਯਤਾਹਿਤਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ — ਤੁੰਬੁਰੂ ਆਦਿ ਤੋਂ — ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਏ ਰੱਖਿਆ।
ਏਕਧਾ ਸ਼ਤਧਾ ਰਾਜਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਸਹਸ੍ਰਧਾ। ਅਲਾਤਚਕ੍ਰਵਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਇੱਕ, ਸੌ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਰਥਚਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਾਭਿਰ੍ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਤਧਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਰਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪੁਰਸੁਂ ਲੋਕਂ ਸ਼ਰੀਰਾਣ੍ਯਵਨਿਂ ਯਯੁਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਂ ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਧਨੂਂष੍ਯਸ਼੍ਵਾਨ੍ਨਿਯਨ੍ਤॄਂਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜਾਨ੍ਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚ ਸਾਙ੍ਗਦਾਨ੍। ਸਿਰਾਂਸਿ ਚ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਫਾਲ੍ਗੁਨਿਃ
ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ, ਝੰਡੇ, ਕੰਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚੂਤਾਰਾਮੋ ਯਥਾ ਭਗ੍ਨਃ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਃ ਫਲੋਪਗਃ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਫਲ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਆਮਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼ੀਵਿषਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨ੍ਸੁਕੁਮਾਰਾਨ੍ਸੁਖੋਚਿਤਾਨ੍। ਏਕੇਨ ਨਿਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਨਰਮ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਸਨ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਹੋ ਗਏ, ਇੱਕ ਹੀ ਯੋਧੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਡਰ ਗਿਆ।
ਰਥਿਨਃ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪਦਾਤੀਂਸ਼੍ਚਾਵਮਰ੍ਦਿਤਾਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਪਾਯਾਤ੍ਤਮਮਰ੍षਿਤਃ
ਰਥ ਸਵਾਰ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਿਵਾਪੂਰ੍ਵਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਅਥਾਭਵਤ੍ਤੇ ਵਿਮੁਖਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਹਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜੋਖਾ ਜੰਗ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਮਿਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯਾਥ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਕਿਨ੍ਤੁ ਨਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਅਕਮ੍ਪਨਸ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਨਾਰਦੇਨ ਪੁਰਾ ਨृਪ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ: ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਰਾਜਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਵ੍ਯਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਪ੍ਰਸਹ੍ਯਤਮਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਔਖੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਦਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰਭਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦੁਃਖਾਤ੍ਸ੍ਨੇਹਬਨ੍ਧਨਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੂਲ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸਮਸ੍ਤਪਾਪਰਾਸ਼ਿਘ੍ਨਂ ਸ਼ृਣੁ ਕੀਰ੍ਤਯਤੋ ਮਮ। ਧਨ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਨਮਾਯੁष੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਘ੍ਨਂ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਣ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ; ਇਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੀ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਮਰਿਸਙ੍ਘਘ੍ਨਂ ਪਙ੍ਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍। ਯਥੈਵ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਮੁਪਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਲਿਆਉਂਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰਵਣੀਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਯੁष੍ਮਤੋ ਰਾਜ੍ਯਮੀਹਮਾਨੈਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਥਾ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਉੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗੇ ਤਾਤ ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਾ ਹ੍ਯਕਮ੍ਪਨਃ। ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਮਧ੍ਯੇ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਮੂਰ੍ਧਨਿ। `ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਬਲਵਾਨ੍ਬਦ੍ਧਸ਼੍ਚਾਸੀਦਕਮ੍ਪਨਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਅਕੰਪਨ ਨਾਂ ਰਾਜਾ ਸੀ; ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਹਰਿਰ੍ਨਾਮ ਨਾਰਾਯਣਸਮੋ ਬਲੇ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੋ ਮੇਧਾਵੀ ਯੁਧਿ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਮੋ ਬਲੀ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਰੀ ਨਾਂ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਸੋਭਾਵਾਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ, ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਤਦਵਸ੍ਥਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਅਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮਰਣਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯਂ ਤਤੋऽਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਯੋਧਾ, ਮੌਤ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਬਹੁਧਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਬਲੀ
ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਵਰ੍षਨ੍ਬਾਣਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁष੍ਵਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਪਦਾਤਿਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਮਮਾਥ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ, ਜਿਸਦੀ ਵਿਰਾਟ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਵਰਸਾਏ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਸ਼ਰੈਰਾਚਿਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਰ੍ਗਦਾਭਿਰ੍ਮੁਸਲੈਰਪਿ। ਮृਦ੍ਗਨ੍ਰਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪਦਾਤੀਨ੍ਵਾਜਿਵਾਰਣਾਨ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਿਆਂ, ਗਦਾ ਤੇ ਮੁਸਲਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਪਰਾਨੀਕਂ ਵਿਭਿਦ੍ਯਾਜੌ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਨृਪਮ੍। ਪੁਨਰੇਵਾਕਰੋਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਧ੍ਯਗਤੋ ਬਲੀ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਥਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਪੁਨਰਾਹਵੇ। ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੈਕਂ ਤੋਮਰੈਰਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਥੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ।
ਸ ਕਰ੍ਮ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਨਃ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਨਿਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪृਤਾਨਾਯਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਫੌਜ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਦ੍ਵਿषਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮਕਮ੍ਪਨਃ। ਅਮਰ੍षਜਨਿਤਕ੍ਰੋਧ ਆਹਵਾਤ੍ਸਹਸਾऽऽਗਤਃ
ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਚਾਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।