ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਕਿਰਨ੍ਨਿषੁਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ। ਤਤ੍ਕਣ੍ਡਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਯਦਾਰ੍ਜੁਨਿਰਦਾਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਭਰ ਗਿਆ ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਸ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰष੍ਟਭਿਸ਼੍ਚ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤਥਾ षष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਰਾਟਂ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਅਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍। ਕੇਕਯਾਨ੍ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਸੱਤ, ਕੇਕਯਾਂ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤੁ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਤਤਃ ਸ਼ੇषਾਨਪਾਨੁਦਤ੍। ਇषੁਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤਪੀਤੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨਾਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਤੇਜ਼ ਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰ੍ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੋऽਨ੍ਯਦਾਦਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਝਪਕਣ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲਾਘਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਭਲ੍ਲੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਧਨੁਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਭਾਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਝੰਡਾ ਤੇ ਛਤਰਾ ਜਲਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਦਾਦਾਯ ਬਲਵਾਨ੍ਸਜ੍ਜਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਭੀਮਸ੍ਯਾਪਾਤਯਤ੍ਕੇਤੁਂ ਧਨੁਰਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭੀਮ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਸੋਤ੍ਯਕੇਰਾਪ੍ਲੁਤੋ ਯਾਨਂ ਗਿਰ੍ਯਗ੍ਰਮਿਵ ਕੇਸਰੀ
ਮਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯਾਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵਾਦਿਨਃ। ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਵਾਹ ਵਾਹ' ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੇਕੋ ਯਦ੍ਦਧਾਰਾਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ। ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਭੂਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਭ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਜਦ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਰਾਮਾਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਹਤੈਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸੋਤ੍ਤਰਾਯੋਧਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਪੈਃ। ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸੈਨ੍ਧਵੇਨ ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਜੋ ਰਸਤਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵੀਰਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਪਾਞ੍ਚਾਲਕੇਕਯਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੇਕੁਰ੍ਨ ਸੈਨ੍ਧਵਮ੍
ਮਾਤਸਿਆ, ਪਾਂਚਾਲ, ਕੇਕਯ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ, ਸਿਰਫ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ।
ਯੋ ਯੋ ਹਿ ਯਤਤੇ ਭੇਤ੍ਤੁਂ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਂ ਤਵਾਹਿਤਃ। ਤਤ੍ਤਮੇਵ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੈਨ੍ਧਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਚੰਗਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਯਦਾਹृਤਮ੍। ਤੁਮ੍ਬੁਰੁਪ੍ਰਮੁਖੇਭ੍ਯੋ ਵੈ ਤੇਨਾਮੋਹਯਤਾਹਿਤਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤਪ ਕਰ ਕੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੋਂ — ਤੁੰਬੁਰੂ ਆਦਿ ਤੋਂ — ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਏ ਰੱਖਿਆ।
ਏਕਧਾ ਸ਼ਤਧਾ ਰਾਜਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਸਹਸ੍ਰਧਾ। ਅਲਾਤਚਕ੍ਰਵਤ੍ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਇੱਕ, ਸੌ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਜਲਦੀ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਰਥਚਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਮਾਯਾਭਿਰ੍ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਬਿਭੇਦ ਸ਼ਤਧਾ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਰਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰਾਣਭृਤਾਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਾਪੁਰਸੁਂ ਲੋਕਂ ਸ਼ਰੀਰਾਣ੍ਯਵਨਿਂ ਯਯੁਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਂ ਉਪਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਧਨੂਂष੍ਯਸ਼੍ਵਾਨ੍ਨਿਯਨ੍ਤॄਂਸ਼੍ਚ ਧ੍ਵਜਾਨ੍ਬਾਹੂਂਸ਼੍ਚ ਸਾਙ੍ਗਦਾਨ੍। ਸਿਰਾਂਸਿ ਚ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਫਾਲ੍ਗੁਨਿਃ
ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਦੇ ਚਲਾਕ, ਝੰਡੇ, ਕੰਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਨਸਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚੂਤਾਰਾਮੋ ਯਥਾ ਭਗ੍ਨਃ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਃ ਫਲੋਪਗਃ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਸੌਭਦ੍ਰੇਣ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਫਲ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਆਮਾਂ ਦਾ ਬਾਗ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ਼ੀਵਿषਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨ੍ਸੁਕੁਮਾਰਾਨ੍ਸੁਖੋਚਿਤਾਨ੍। ਏਕੇਨ ਨਿਹਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਨਰਮ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਸਨ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਹੋ ਗਏ, ਇੱਕ ਹੀ ਯੋਧੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਡਰ ਗਿਆ।
ਰਥਿਨਃ ਕੁਞ੍ਜਰਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪਦਾਤੀਂਸ਼੍ਚਾਵਮਰ੍ਦਿਤਾਨ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਪਾਯਾਤ੍ਤਮਮਰ੍षਿਤਃ
ਰਥ ਸਵਾਰ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਯੋਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਿਵਾਪੂਰ੍ਵਃ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਅਥਾਭਵਤ੍ਤੇ ਵਿਮੁਖਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤਾਹਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜੋਖਾ ਜੰਗ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਮਿਵਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯਾਥ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਕਿਨ੍ਤੁ ਨਾਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਤੇषਾਂ ਯੇषਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਜੀਬ ਨਹੀਂ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਅਕਮ੍ਪਨਸ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਨਾਰਦੇਨ ਪੁਰਾ ਨृਪ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ: ਅਕੰਪਨ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਨਾਰਦ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਰਾਜਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਵ੍ਯਸਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਪ੍ਰਸਹ੍ਯਤਮਂ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਔਖੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਤਦਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਪ੍ਰਭਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਦੁਃਖਾਤ੍ਸ੍ਨੇਹਬਨ੍ਧਨਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੂਲ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਫਿਰ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਸਮਸ੍ਤਪਾਪਰਾਸ਼ਿਘ੍ਨਂ ਸ਼ृਣੁ ਕੀਰ੍ਤਯਤੋ ਮਮ। ਧਨ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਨਮਾਯੁष੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਘ੍ਨਂ ਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਸੁਣ ਮੇਰੀ ਕਹਾਣੀ; ਇਹ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਉਮਰ ਵਧਾਉਂਦੀ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਵਿਤ੍ਰਮਰਿਸਙ੍ਘਘ੍ਨਂ ਪਙ੍ਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍। ਯਥੈਵ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਮੁਪਾਖ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ, ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਲਿਆਉਂਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰਵਣੀਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨृਪੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਨਾਯੁष੍ਮਤੋ ਰਾਜ੍ਯਮੀਹਮਾਨੈਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਥਾ
ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਸਵੇਰੇ ਉੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।