ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਮਨੁਜਾਨਰ੍ਦਯਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਕਰੋਦ੍ਭੂਮਿਂ ਕਬਨ੍ਧਗਣਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਭਦ੍ਰਚਾਪਪ੍ਰਭਵੈਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ। ਸ੍ਵਾਨੇਵਾਭਿਮੁਖਾਨ੍ਧ੍ਨਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਞ੍ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤੇ ਘੋਰਾ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣੋ ਵਿਪਾਠਾ ਬਹਵਃ ਸ਼ਿਤਾਃ। ਨਿਘ੍ਨ੍ਤੋ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰਾਸ਼ੁ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਾਃ ਸਗਦਾਃ ਸਾਙ੍ਗਦਾ ਰਣੇ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਾਹਵਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾ ਹੇਮਾਭਾਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚਾਪਾਨਿ ਖਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ। ਸਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀਣਿ ਭੂਮਾਵਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਿਰ—ਕਈਆਂ ਦੇ ਕੰਡੇ ਅਤੇ ਹਾਰ ਸਣੇ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ।
ਸੋਪਸ੍ਕਰੈਰਧਿष੍ਠਾਨੈਰੀषਾਦਣ੍ਡਕਬਨ੍ਧੁਰੈਃ। ਅਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮਥਿਤੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਪਤਿਤੈਰ੍ਯੁਗੈਃ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਮਾਨ, ਚੌਕੀਆਂ, ਜੋੜ-ਡੰਡੇ, ਧੁਰੇ, ਟੁੱਟੇ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਡਿੱਗੇ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ,
ਸ਼ਕ੍ਤਿਚਾਪਾਸਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਤਿਤੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧ੍ਵਜੈਃ। ਚਰ੍ਮਚਾਪਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵ੍ਯਵਕੀਰ੍ਣੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਤਃ
ਭਾਲਿਆਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਢਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇਰੇ ਹੋਏ,
ਨਿਹਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਅਗਮ੍ਯਰੂਪਾ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾ
ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਣਜਾਣੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭੀਰੂਣਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਨਃ
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਉਠੀਆਂ—ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਰਤਸ਼੍ਚੇष੍ਠ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਾਦਯਤ੍।। ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਵਤ੍ਸੇਨਾਂ ਘ੍ਨਨ੍ਵਰਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਾਨ੍
ਉਹ ਸ਼ੋਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ; ਤੇ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਕ੍ਸ਼ਮਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਨਿਰ੍ਦਹਂਸ੍ਤਰਸਾ ਰਿਪੂਨ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਭਾਰਤਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਚਰਨ੍ਤਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਾਰਤ। ਤਂ ਤਦਾ ਨਾਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸੈਨ੍ਯੇ ਚ ਰਜਸਾऽऽਵृਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਫੌਜ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਦਦਾਨਂ ਗਜਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਣਾਂ ਚਾਯੁਂषਿ ਭਾਰਤ। ਕ੍ਸ਼ਮੇਨ ਭੂਯਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਯਥਾ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿषਦ੍ਗਣਾਨ੍। ਸ ਵਾਸਵਸਮਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਾਸਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ਮਜਃ
ਅਭਿਮਨ्यु, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਵਾਸਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸੈਨ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। `ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਵਹ੍ਨਿਸੁਤਃ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਅਭਿਮਨ्यु, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ ਸੀ।
ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੂਨਯੋਧਯਤ੍
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਾਰੇ—ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਮੂਹੁਰ੍ਵਾਜਿਨੋ ਵਸ਼੍ਯਾਃ ਸੈਨ੍ਧਵਾਃ ਸਾਧੁਵਾਹਿਨਃ। ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਬृਹਨ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਾਃ ਸ਼੍ਵਸਨੋਪਰਂਹਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ, ਸਿੰਧ ਦੇ ਪਲੇ, ਵਧੀਆ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤਵਰ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਕਾਰਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਰਥਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਸ਼ੋਭਯਤ੍ਕੇਤੁਰ੍ਵਾਰਾਹੋ ਰਾਜਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਸੂਰ-ਝੰਡਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਚਤ੍ਰਪਤਾਕਾਭਿਸ਼੍ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੇਨ ਚ। ਸ ਬਭੌ ਰਾਜਲਿਙ੍ਗੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤਾਰਾਪਤਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੇ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਚਮਚਮਦੇ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਮੁਕ੍ਤਾਵਜ੍ਰਮਣਿਸ੍ਵਰ੍ਣੈਰ੍ਭੂषਿਤਂ ਤਦਯਸ੍ਮਯਮ੍। ਵਰੂਥਂ ਵਿਬਭੌ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਭਿਃ ਖਮਿਵਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਲੋਹਾ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ, ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਵਿष੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਕਿਰਨ੍ਨਿषੁਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ। ਤਤ੍ਕਣ੍ਡਂ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਯਦਾਰ੍ਜੁਨਿਰਦਾਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਭਰ ਗਿਆ ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਚੀਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਸ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰष੍ਟਭਿਸ਼੍ਚ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤਥਾ षष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਰਾਟਂ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਅਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੂੰ ਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਵਿਰਾਟ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸਪ੍ਤਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍। ਕੇਕਯਾਨ੍ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਸੱਤ, ਕੇਕਯਾਂ ਨੂੰ ਪਚੀਸ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਤੁ ਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਤਤਃ ਸ਼ੇषਾਨਪਾਨੁਦਤ੍। ਇषੁਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ।
ਅਥਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਤਪੀਤੇਨ ਭਲ੍ਲੇਨਾਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਾਜਾ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਤੇਜ਼ ਭਾਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਕ੍ਸ਼੍ਣੋਰ੍ਨਿਮੇषਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸੋऽਨ੍ਯਦਾਦਾਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਝਪਕਣ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲਾਘਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਭੀਮੋ ਭਲ੍ਲੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਧਨੁਰ੍ਧ੍ਵਜਂ ਚ ਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਪਾਤਯਤ੍
ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਭਾਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼, ਝੰਡਾ ਤੇ ਛਤਰਾ ਜਲਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਨ੍ਯਦਾਦਾਯ ਬਲਵਾਨ੍ਸਜ੍ਜਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਭੀਮਸ੍ਯਾਪਾਤਯਤ੍ਕੇਤੁਂ ਧਨੁਰਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤਿਆਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭੀਮ ਦਾ ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਘੋੜੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ ਮਾਰਿਸ਼।
ਸ ਹਤਾਸ਼੍ਵਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਧਨ੍ਵਾ ਰਥੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਸੋਤ੍ਯਕੇਰਾਪ੍ਲੁਤੋ ਯਾਨਂ ਗਿਰ੍ਯਗ੍ਰਮਿਵ ਕੇਸਰੀ
ਮਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯਾਃ ਸਂਹृष੍ਟਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਵਾਦਿਨਃ। ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਮਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਸੈਨਿਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਵਾਹ ਵਾਹ' ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।