ਅਧਿਰੋਹ ਰਥਂ ਮਾਤਰ੍ਗਚ੍ਛਾਵਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਨਿਤਿ। ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੀष੍ਮਸ੍ਤਾਂ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਭਾਮਿਨੀਂ
ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹੋ ਮਾਂ ਜੀ, ਚਲੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਈਏ—ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬਠਾ ਲਿਆ।
ਆਗਮ੍ਯ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਃ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਰ੍ਨਾਰਾਧਿਪਾਃ
ਹਾਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ; ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਮੇਤਾਸ਼੍ਚ ਪृਥਕ੍ਚੈਵ ਭੀष੍ਮੋਯਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕਰਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਂ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਃ
ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਉਹ ਸਭ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਹੈ।' ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਬਭੂਵ ਦੁਃਖਿਤੋ ਰਾਜਾ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਭਾਰਤ। ਸ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸੂਨੋਃ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਬਹੁਤ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦੁਖੀ ਰਹੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਮਰਣਂ ਤੁष੍ਟੋ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ। ਨ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਭਵਿਤਾ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਰਨ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ; 'ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੇਂ, ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗੀ।'
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਹ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਭਵਿਤਾऽਨਘ
'ਤੇਰੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਹੀ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਕ ਰੱਖੇਗੀ।'
ਚੇਦਿਰਾਜਸੁਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਾਸ਼ਰਾਜੇਨ ਵਰ੍ਧਿਤਾਮ੍। ਵਿਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਛੀਰੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਲਿਆ ਸੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਈ ਗਈ।
ਤਤੋ ਵਿਵਾਹੇ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਸ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਰ੍ਨृਪਃ। ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾਂ ਸ੍ਵਗृਹੇ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਵਿਆਹ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਮਜਾਯਤ। ਵੀਰਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ਪੁਰੁषੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੋਂ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਸੀ; ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਅਥਾਪਰਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾਂ ਸੁਤਂ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਂ ਜਨਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੋਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ ਸੀ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਤਿ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਯੌਵਨਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੇ। ਸ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਕਾਲਧਰ੍ਮਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਕਾਲ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੌ ਭੀष੍ਮਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਮਰਿਨ੍ਦਨਮ੍। ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਚਿਤਰਾਂਗਦ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍। ਮਨੁष੍ਯਂ ਨ ਹਿ ਮੇਨ ਸ ਕਂਚਿਤ੍ਸਦृਸ਼ਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਕਰਕੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਂ ਸੁਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਮਨੁष੍ਯਾਨਸੁਰਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜੋ ਬਲਵਾਂਸ੍ਤੁਲ੍ਯਨਾਮਾऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਸੀ, ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਸਦृਸ਼ਨਾਮਾਸਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਹਿ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ। ਨਾਮ ਵਾऽਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਯਦਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਦਾਸ੍ਯਸਿ
'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਾਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਹੋਰ ਨਾਮ ਰੱਖ ਲੈ।'
ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਯੁਦ੍ਧਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਂ ਤੁ ਨਾਮਤਃ। ਆਗਤੋਸ੍ਮਿ ਵृਥਾऽऽਭਾष੍ਯ ਨ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਾਮ ਤੇ ਮਮ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਰ੍ਜਮਾਨੌ ਤੌ ਹਿਰਣ੍ਵਤ੍ਯਾਸ੍ਤਟਂ ਗਤੌ'। ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਸੁਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਬਭੂਵ ਹ
ਇਹ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਹਿਰਣਵਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਏ; ਉਥੇ, ਕੁਰੁਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ।
ਤਯੋਰ੍ਬਲਵਤੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਕੁਰੁਮੁਖ੍ਯਯੋਃ। ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਹਿਰਣ੍ਵਤ੍ਯਾਃ ਸਮਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਭਵਦ੍ਰਣਃ
ਉਥੇ, ਹਿਰਣਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਾਂ ਹੋਈਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਮਰ੍ਦੇ ਤੁਮੁਲੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਸਮਾਕੁਲੇ। ਮਾਯਾਧਿਕੋऽਵਧੀਦ੍ਵੀਰਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਗੰਧਰਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੂਰਮੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍। ਅਨ੍ਤਾਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਦਿਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਤਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਗੰਧਰਵ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਨਿਹਤੇ ਭੂਰਿਤੇਜਸਿ। ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰੇਤਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯਕਾਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਤਦਾ ਬਾਲਮਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਮ੍। ਕੁਰੁਰਾਜ੍ਯੇ ਮਹਾਬਾਹੁਰਭ੍ਯषਿਞ੍ਚਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਜੋ ਅਜੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਆਈ ਸੀ, ਨੂੰ ਕੁਰੁ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਃ ਸ ਤਦਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਵਚਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਅਨ੍ਵਸ਼ਾਸਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਪਦਮ੍
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਾ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤੀ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ।
ਹਤੇ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦੇ ਭੀष੍ਮੋ ਬਾਲੇ ਭ੍ਰਾਤਰਿ ਕੌਰਵ। ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਤ੍ਯਾ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਚਿਤਰਾਂਗਦ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੌਰਵ ਭਰਾ ਲਈ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਥਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਤੁ ਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਸੁਖੇऽਤੁਲੇ।' ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੌਵਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਧੀਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਭੀष੍ਮੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਵਾਹਾਯਾਕਰੋਨ੍ਮਤਿਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਬੇਮਿਸਾਲ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸੋਚਿਆ।
ਅਥ ਕਾਸ਼ਿਪਤੇਰ੍ਭੀष੍ਮਃ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਪ੍ਸਰੋਪਮਾਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਵृਣ੍ਵਾਨਾ ਵੈ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੀ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਤਤਃ ਸ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਰਥੇਨੈਕੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ੍। ਜਗਾਮਾਨੁਮਤੇ ਮਾਤੁਃ ਪੁਰੀਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਥਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਇਕੱਲਾ ਰਥ 'ਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਮੁਦਿਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮੁਪਾਗਤਾਨ੍। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਾਸ਼੍ਵੈ ਭੀष੍ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਥੇ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹ ਧੀਆਂ ਵੀ ਦੇਖੀਆਂ।
ਤਾਸਾਂ ਕਾਮੇਨ ਸਂਮਤ੍ਤਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਕਾਸ਼ਿਕੋਸਲਾਃ। ਵਙ੍ਗਾਃ ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਃ ਕਲਿਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕਾਸੀ, ਕੋਸ਼ਲ, ਵੰਗ, ਪੁੰਡ੍ਰ ਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਤਦਾ ਨਾਮਸੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਏਕਾਕਿਨਂ ਤਦਾ ਭੀष੍ਮਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਚਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਕੱਲਾ ਤੇ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ।