ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਅਯੋਧਯਤ ਸੌਭਦ੍ਰਮਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਰਣੇ
ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਸੌਭਦ੍ਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਟੱਕਰ ਲਈ।
ਤੌ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਥਾਭ੍ਯਾਂ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਚਰਮਾਣਾਵਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਰਥਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਦੋਵੇਂ, ਰਥ ਯੁੱਧ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਖੱਬੇ-ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਸੁੰਦਰ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਪਣਵਮृਦਙ੍ਗਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨਾਂ ਕ੍ਰਕਚਮਹਾਨਕਭੇਰਿਝਰ੍ਝਰਾਣਮ੍। ਨਿਨਦਮਤਿਭृਸ਼ਂ ਨਰਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁ-- ਰ੍ਲਵਣਜਲੋਦ੍ਭਵਸਿਂਹਨਾਦਮਿਸ਼੍ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਡੰਗਰ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਦੁੰਦੁਭੀ, ਕਰਕਚ, ਵੱਡੇ ਨਕ, ਭੇਰੀ ਤੇ ਝਰਝਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰਾਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੂਂषਿ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ ਕਰ੍ਣਮਾਰ੍ਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨੀ ਨੇ ਨੁੱਕਦਾਰ, ਪੱਥਰ-ਮੁੰਹ ਵਾਲੇ, ਵਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਧਨੁਰ੍ਮਣ੍ਡਲਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ। ਸਚ੍ਛਤ੍ਰਧ੍ਵਜਯਨ੍ਤਾਰਂ ਸਾਸ਼੍ਵਮਾਸ਼ੁ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਨਾਲ ਉਹ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਵੇ।
ਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਚਾਸ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਾਨ੍ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਣਃ। ਅਸਮ੍ਬ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਫਲ੍ਗੁਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਉਸ ਵੱਲ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਏ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਧ੍ਵਜਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਵੀਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਮਾਵਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰ ਨੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਂ ਕਰ੍ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਾਦਨਨ੍ਤਰਃ। ਸੌਭਦ੍ਰਮਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦृਢਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਕਰਨ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਤਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੌਭਦ੍ਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਤ ਉਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਾਨੁਚਰਾ ਜਨਾਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਞ੍ਜਘ੍ਨਃ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ, ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ ਕਕ੍ਸ਼ੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਨਿਰ੍ਦਹਂਸ੍ਤਰਸਾ ਰਿਪੂਨ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਭਾਰਤਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੁੱਟੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਰਜੁਨੀ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਮਨੁਜਾਨਰ੍ਦਯਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਕਰੋਦ੍ਭੂਮਿਂ ਕਬਨ੍ਧਗਣਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਭਦ੍ਰਚਾਪਪ੍ਰਭਵੈਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ। ਸ੍ਵਾਨੇਵਾਭਿਮੁਖਾਨ੍ਧ੍ਨਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਞ੍ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤੇ ਘੋਰਾ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣੋ ਵਿਪਾਠਾ ਬਹਵਃ ਸ਼ਿਤਾਃ। ਨਿਘ੍ਨ੍ਤੋ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰਾਸ਼ੁ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਾਃ ਸਗਦਾਃ ਸਾਙ੍ਗਦਾ ਰਣੇ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਾਹਵਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾ ਹੇਮਾਭਾਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚਾਪਾਨਿ ਖਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ। ਸਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀਣਿ ਭੂਮਾਵਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਿਰ—ਕਈਆਂ ਦੇ ਕੰਡੇ ਅਤੇ ਹਾਰ ਸਣੇ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ।
ਸੋਪਸ੍ਕਰੈਰਧਿष੍ਠਾਨੈਰੀषਾਦਣ੍ਡਕਬਨ੍ਧੁਰੈਃ। ਅਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮਥਿਤੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਪਤਿਤੈਰ੍ਯੁਗੈਃ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਮਾਨ, ਚੌਕੀਆਂ, ਜੋੜ-ਡੰਡੇ, ਧੁਰੇ, ਟੁੱਟੇ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਡਿੱਗੇ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ,
ਸ਼ਕ੍ਤਿਚਾਪਾਸਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਤਿਤੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧ੍ਵਜੈਃ। ਚਰ੍ਮਚਾਪਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵ੍ਯਵਕੀਰ੍ਣੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਤਃ
ਭਾਲਿਆਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਢਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇਰੇ ਹੋਏ,
ਨਿਹਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਅਗਮ੍ਯਰੂਪਾ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾ
ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਣਜਾਣੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭੀਰੂਣਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਨਃ
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਉਠੀਆਂ—ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਰਤਸ਼੍ਚੇष੍ਠ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਾਦਯਤ੍।। ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਵਤ੍ਸੇਨਾਂ ਘ੍ਨਨ੍ਵਰਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਾਨ੍
ਉਹ ਸ਼ੋਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ; ਤੇ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਕ੍ਸ਼ਮਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਨਿਰ੍ਦਹਂਸ੍ਤਰਸਾ ਰਿਪੂਨ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਭਾਰਤਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ
ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਚਰਨ੍ਤਂ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭਾਰਤ। ਤਂ ਤਦਾ ਨਾਨੁਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸੈਨ੍ਯੇ ਚ ਰਜਸਾऽऽਵृਤੇ
ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਫੌਜ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਦਦਾਨਂ ਗਜਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਣਾਂ ਚਾਯੁਂषਿ ਭਾਰਤ। ਕ੍ਸ਼ਮੇਨ ਭੂਯਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਯਥਾ
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿषਦ੍ਗਣਾਨ੍। ਸ ਵਾਸਵਸਮਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਾਸਵਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਤ੍ਮਜਃ
ਅਭਿਮਨ्यु, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਵਾਸਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ।
ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸੈਨ੍ਯਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਰੋਚਤ। `ਯਥਾ ਪੁਰਾ ਵਹ੍ਨਿਸੁਤਃ ਸੁਰਸੈਨ੍ਯੇषੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਅਭਿਮਨ्यु, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਫੌਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ ਸੀ।
ਯਨ੍ਮਾਂ ਪृਚ੍ਛਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਜਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਸ਼ृਣੁ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੂਨਯੋਧਯਤ੍
ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਬਾਰੇ—ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਮੂਹੁਰ੍ਵਾਜਿਨੋ ਵਸ਼੍ਯਾਃ ਸੈਨ੍ਧਵਾਃ ਸਾਧੁਵਾਹਿਨਃ। ਵਿਕੁਰ੍ਵਾਣਾ ਬृਹਨ੍ਤੋऽਸ਼੍ਵਾਃ ਸ਼੍ਵਸਨੋਪਰਂਹਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਆਗਿਆਕਾਰੀ, ਸਿੰਧ ਦੇ ਪਲੇ, ਵਧੀਆ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤਵਰ, ਉੱਚੇ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਕਾਰਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਰਥਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਸ਼ੋਭਯਤ੍ਕੇਤੁਰ੍ਵਾਰਾਹੋ ਰਾਜਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਸੂਰ-ਝੰਡਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਸ਼੍ਚਤ੍ਰਪਤਾਕਾਭਿਸ਼੍ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੇਨ ਚ। ਸ ਬਭੌ ਰਾਜਲਿਙ੍ਗੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤਾਰਾਪਤਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰੇ
ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੇ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਚਮਚਮਦੇ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਮੁਕ੍ਤਾਵਜ੍ਰਮਣਿਸ੍ਵਰ੍ਣੈਰ੍ਭੂषਿਤਂ ਤਦਯਸ੍ਮਯਮ੍। ਵਰੂਥਂ ਵਿਬਭੌ ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਭਿਃ ਖਮਿਵਾਵृਤਮ੍
ਉਹ ਲੋਹਾ ਵਾਲਾ ਕਵਚ ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ, ਰਤਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ।