ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਮਨ੍ਯਤੇ ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਤ੍ਮਸਮ੍ਭਾਵਿਤੋ ਮੂਢਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਮਥ੍ਨੀਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਤੇ ਆਪ-ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਾਤ੍ਵਤੀਪੁਤ੍ਰਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਸਂਰਬ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਾਤਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਹਮੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਮਿषਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ।
ਗ੍ਰਸਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਯਥਾ ਰਾਹੁਰ੍ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਉਤ੍ਕ੍ਰੁਸ਼੍ਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁਰਾਜਮਿਦਂ ਪੁਨਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ, ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਗਲ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੌ ਮਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸੌਭਦ੍ਰਮਤਿਮਾਨਿਨੌ। ਗਮਿष੍ਯਤਃ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਂ ਜੀਵਲੋਕਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸੁਣਨਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿੰਦਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਛੱਡ ਕੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤੌ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮृਤੌ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਾਃ ਸੁਤਾਃ। ਏਕਾਹ੍ਵਾ ਸਸੁਹृਦ੍ਵਰ੍ਗਾਃ ਕ੍ਲੈਬ੍ਯਾਦ੍ਧਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਤੇ ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਖੇਤ੍ਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣਨਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਹਿਤਾਸ੍ਤਵ। ਸ਼ਿਵੇਨ ਮਾਂ ਧ੍ਯਾਹਿ ਰਾਜਨ੍ਨੇष ਹਨ੍ਮਿ ਰਿਪੂਂਸ੍ਤਵ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਇਹ ਵੈਰੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਰੱਖ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨਦਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਵ। ਸੌਭਦ੍ਰਮਭ੍ਯਯਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ, ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੌਭਦ੍ਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਮਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਮਰਿਂਦਮਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਭਿਮਨ्यु, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਛਬੀਹ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਅਯੋਧਯਤ ਸੌਭਦ੍ਰਮਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਰਣੇ
ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਸੌਭਦ੍ਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਟੱਕਰ ਲਈ।
ਤੌ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਥਾਭ੍ਯਾਂ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਚਰਮਾਣਾਵਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਰਥਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਦੋਵੇਂ, ਰਥ ਯੁੱਧ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਖੱਬੇ-ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਸੁੰਦਰ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਪਣਵਮृਦਙ੍ਗਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨਾਂ ਕ੍ਰਕਚਮਹਾਨਕਭੇਰਿਝਰ੍ਝਰਾਣਮ੍। ਨਿਨਦਮਤਿਭृਸ਼ਂ ਨਰਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁ-- ਰ੍ਲਵਣਜਲੋਦ੍ਭਵਸਿਂਹਨਾਦਮਿਸ਼੍ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਡੰਗਰ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਦੁੰਦੁਭੀ, ਕਰਕਚ, ਵੱਡੇ ਨਕ, ਭੇਰੀ ਤੇ ਝਰਝਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰਾਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੂਂषਿ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ ਕਰ੍ਣਮਾਰ੍ਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨੀ ਨੇ ਨੁੱਕਦਾਰ, ਪੱਥਰ-ਮੁੰਹ ਵਾਲੇ, ਵਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਧਨੁਰ੍ਮਣ੍ਡਲਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ। ਸਚ੍ਛਤ੍ਰਧ੍ਵਜਯਨ੍ਤਾਰਂ ਸਾਸ਼੍ਵਮਾਸ਼ੁ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਨਾਲ ਉਹ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਵੇ।
ਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਚਾਸ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਾਨ੍ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਣਃ। ਅਸਮ੍ਬ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਫਲ੍ਗੁਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਉਸ ਵੱਲ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਏ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਧ੍ਵਜਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਵੀਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਮਾਵਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰ ਨੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਂ ਕਰ੍ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਾਦਨਨ੍ਤਰਃ। ਸੌਭਦ੍ਰਮਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦृਢਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਕਰਨ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਤਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੌਭਦ੍ਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਤ ਉਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਾਨੁਚਰਾ ਜਨਾਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਞ੍ਜਘ੍ਨਃ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ, ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ ਕਕ੍ਸ਼ੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਨਿਰ੍ਦਹਂਸ੍ਤਰਸਾ ਰਿਪੂਨ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਭਾਰਤਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੁੱਟੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਰਜੁਨੀ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਮਨੁਜਾਨਰ੍ਦਯਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਕਰੋਦ੍ਭੂਮਿਂ ਕਬਨ੍ਧਗਣਸਙ੍ਕੁਲਾਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਵਾਲੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੌਭਦ੍ਰਚਾਪਪ੍ਰਭਵੈਰ੍ਨਿਕृਤ੍ਤਾਃ ਪਰਮੇषੁਭਿਃ। ਸ੍ਵਾਨੇਵਾਭਿਮੁਖਾਨ੍ਧ੍ਨਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਞ੍ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤੇ ਘੋਰਾ ਰੌਦ੍ਰਕਰ੍ਮਾਣੋ ਵਿਪਾਠਾ ਬਹਵਃ ਸ਼ਿਤਾਃ। ਨਿਘ੍ਨ੍ਤੋ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰਾਸ਼ੁ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਾਃ ਸਗਦਾਃ ਸਾਙ੍ਗਦਾ ਰਣੇ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਾਹਵਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾ ਹੇਮਾਭਾਰਣਭੂषਿਤਾਃ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਪੱਟਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕੱਟੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਚਾਪਾਨਿ ਖਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਚ। ਸਕੁਣ੍ਡਲਾਨਿ ਸ੍ਰਗ੍ਵੀਣਿ ਭੂਮਾਵਾਸਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਿਰ—ਕਈਆਂ ਦੇ ਕੰਡੇ ਅਤੇ ਹਾਰ ਸਣੇ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ।
ਸੋਪਸ੍ਕਰੈਰਧਿष੍ਠਾਨੈਰੀषਾਦਣ੍ਡਕਬਨ੍ਧੁਰੈਃ। ਅਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮਥਿਤੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਪਤਿਤੈਰ੍ਯੁਗੈਃ
ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਮਾਨ, ਚੌਕੀਆਂ, ਜੋੜ-ਡੰਡੇ, ਧੁਰੇ, ਟੁੱਟੇ ਪਹੀਏ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਡਿੱਗੇ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ,
ਸ਼ਕ੍ਤਿਚਾਪਾਸਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪਤਿਤੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧ੍ਵਜੈਃ। ਚਰ੍ਮਚਾਪਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚੈਵ ਵ੍ਯਵਕੀਰ੍ਣੈਃ ਸਮਨ੍ਤਤਤਃ
ਭਾਲਿਆਂ, ਧਨੁਸ਼, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਡਿੱਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਢਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇਰੇ ਹੋਏ,
ਨਿਹਤੈਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤੇ। ਅਗਮ੍ਯਰੂਪਾ ਪृਥਿਵੀ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾ
ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਣਜਾਣੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਰਨ੍ਦਤਾਮਿਤਰੇਤਰਮ੍। ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭੀਰੂਣਾਂ ਭਯਵਰ੍ਧਨਃ
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਉਠੀਆਂ—ਇਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਰਤਸ਼੍ਚੇष੍ਠ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਯਨਾਦਯਤ੍।। ਸੌਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚਾਦ੍ਰਵਤ੍ਸੇਨਾਂ ਘ੍ਨਨ੍ਵਰਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਾਨ੍
ਉਹ ਸ਼ੋਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ; ਤੇ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੇ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।