ਅਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਹਰ੍षੇਣੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਃ ਕृਪਮਾਭਾष੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਬੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਘਟਯਨ੍ਨਿਵ ਮਰ੍ਮਾਣਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਭਾਰਤ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਰਣੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਣਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਚੋਟ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਭਿਮਨਯੂ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਏष ਗਚ੍ਛਤਿ ਸੌਭਦ੍ਰਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਿਤੋ ਯੁਵਾ। ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਸੁਹृਦਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਜਾਨਂ ਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਇਹ ਸੌਭਦ੍ਰ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਭੀਮਸੇਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਬਨ੍ਧੂਨ੍ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਿਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਨ੍ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਨ੍ਸੁਹृਦਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਭੀਮਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਹੋਰ ਸਬੰਧੀਆਂ, ਮਧਯਸਥ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਕਞ੍ਚਿਦਨ੍ਯਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍। ਇਚ੍ਛਨ੍ਹਨ੍ਯਾਦਿਮਾਂ ਸੇਨਾਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮਪਿ ਨੇਚ੍ਛਤਿ
ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਚਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਇਹ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ। ਆਰ੍ਜੁਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਹਾਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਰ੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬਾਹ੍ਲਿਕਂ ਨृਪਃ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਂ ਮਦ੍ਰਰਾਜਂ ਤਾਂਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਨ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ, ਬਾਹਲਿਕ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਭੂਰ੍ਧਾਭਿषਿਕ੍ਤਾਨਾਮਾਚਾਰ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਮੂਢਂ ਨਾਯਂ ਹਨ੍ਤੁਮਿਹੇਚ੍ਛਤਿ
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਆਚਾਰਯ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਦਨ੍ਤਕੋऽਪ੍ਯਾਤਤਾਯਿਨਃ। ਕਿਮਙ੍ਗ ਪੁਨਰੇਵਾਨ੍ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਵਃ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵੀ ਟਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਫਿਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸੁਤਂ ਤ੍ਵੇष ਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਵਾਦਭਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦਯਿਤਾਸ੍ਤਦਪਤ੍ਯਂ ਚ ਧਰ੍ਮਿਣਾਮ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਦ੍ਰੋਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਸ਼ਯਤਾ ਦੇ ਨਾਤੇ ਬਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਮਨ੍ਯਤੇ ਵੀਰ੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਆਤ੍ਮਸਮ੍ਭਾਵਿਤੋ ਮੂਢਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਮਥ੍ਨੀਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਤੇ ਆਪ-ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮਾਰੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਾਤ੍ਵਤੀਪੁਤ੍ਰਮਭ੍ਯਯੁਃ। ਸਂਰਬ੍ਧਾਸ੍ਤੇ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਸਾਤਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਚਸ੍ਤਦਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਹਮੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ। ਮਿषਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ।
ਗ੍ਰਸਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਯਥਾ ਰਾਹੁਰ੍ਦਿਵਾਕਰਮ੍। ਉਤ੍ਕ੍ਰੁਸ਼੍ਯ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁਰਾਜਮਿਦਂ ਪੁਨਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਹੂ ਵਾਂਗ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ, ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਗਲ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੌ ਮਯਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਸੌਭਦ੍ਰਮਤਿਮਾਨਿਨੌ। ਗਮਿष੍ਯਤਃ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਂ ਜੀਵਲੋਕਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਸੁਣਨਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸੌਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਿੰਦਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਛੱਡ ਕੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤੌ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮृਤੌ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੋਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਾਃ ਸੁਤਾਃ। ਏਕਾਹ੍ਵਾ ਸਸੁਹृਦ੍ਵਰ੍ਗਾਃ ਕ੍ਲੈਬ੍ਯਾਦ੍ਧਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਤੇ ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਖੇਤ੍ਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣਨਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਦਿਨ ਵਿਚ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੌ ਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਹਿਤਾਸ੍ਤਵ। ਸ਼ਿਵੇਨ ਮਾਂ ਧ੍ਯਾਹਿ ਰਾਜਨ੍ਨੇष ਹਨ੍ਮਿ ਰਿਪੂਂਸ੍ਤਵ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਇਹ ਵੈਰੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਰੱਖ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨਦਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤਵ। ਸੌਭਦ੍ਰਮਭ੍ਯਯਾਤ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ, ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸੌਭਦ੍ਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਮਤਿਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਮਰਿਂਦਮਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਫਿਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਭਿਮਨ्यु, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਛਬੀਹ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਸ੍ਤੁ ਸਙ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਅਯੋਧਯਤ ਸੌਭਦ੍ਰਮਭਿਮਨ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਤਂ ਰਣੇ
ਦੁਰਸ਼ਾਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਸੌਭਦ੍ਰ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਤੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਟੱਕਰ ਲਈ।
ਤੌ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਥਾਭ੍ਯਾਂ ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਚਰਮਾਣਾਵਯੁਧ੍ਯੇਤਾਂ ਰਥਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਸ਼ਾਰਦੌ
ਦੋਵੇਂ, ਰਥ ਯੁੱਧ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਖੱਬੇ-ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਸੁੰਦਰ ਘੇਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਪਣਵਮृਦਙ੍ਗਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨਾਂ ਕ੍ਰਕਚਮਹਾਨਕਭੇਰਿਝਰ੍ਝਰਾਣਮ੍। ਨਿਨਦਮਤਿਭृਸ਼ਂ ਨਰਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁ-- ਰ੍ਲਵਣਜਲੋਦ੍ਭਵਸਿਂਹਨਾਦਮਿਸ਼੍ਰਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਡੰਗਰ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਦੁੰਦੁਭੀ, ਕਰਕਚ, ਵੱਡੇ ਨਕ, ਭੇਰੀ ਤੇ ਝਰਝਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਭਾਰੀ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰ੍ਭਲ੍ਲੈਰਾਨਤਪਰ੍ਵਭਿਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨੂਂषਿ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ ਕਰ੍ਣਮਾਰ੍ਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨੀ ਨੇ ਨੁੱਕਦਾਰ, ਪੱਥਰ-ਮੁੰਹ ਵਾਲੇ, ਵਕਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ।
ਧਨੁਰ੍ਮਣ੍ਡਲਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਃ ਸ਼ਰੈਰਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮੈਃ। ਸਚ੍ਛਤ੍ਰਧ੍ਵਜਯਨ੍ਤਾਰਂ ਸਾਸ਼੍ਵਮਾਸ਼ੁ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ
ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਨਾਲ ਉਹ ਨੇ ਕਰਣ ਦੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਝੰਡਾ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸਦਾ ਹੋਵੇ।
ਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਚਾਸ੍ਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬਾਣਾਨ੍ਸਨ੍ਨਤਪਰ੍ਵਣਃ। ਅਸਮ੍ਬ੍ਰਾਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਫਲ੍ਗੁਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਉਸ ਵੱਲ ਛੱਡੇ, ਪਰ ਫਲਗੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਏ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਬਾਣੇਨੈਕੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਧ੍ਵਜਂ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਵੀਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭੂਮਾਵਪਾਤਯਤ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰ ਨੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਕੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਂ ਕਰ੍ਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਾਦਨਨ੍ਤਰਃ। ਸੌਭਦ੍ਰਮਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਦृਢਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਕਰਨ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਤਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੌਭਦ੍ਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਤ ਉਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਚਾਨੁਚਰਾ ਜਨਾਃ। ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਞ੍ਜਘ੍ਨਃ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਕੇ, ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ ਕਕ੍ਸ਼ੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੋ ਨਿਰ੍ਦਹਂਸ੍ਤਰਸਾ ਰਿਪੂਨ੍। ਮਧ੍ਯੇ ਭਾਰਤਸੈਨ੍ਯਾਨਾਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ ਪਰ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਛੁੱਟੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਾੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਰਜੁਨੀ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।