ਤੇ ਵਿਕੀਰ੍ਣਰਥਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ। ਕੁਰਵਃ ਕਰ੍ਣਕਰ੍ਣੇਤਿ ਹਾਹੇਤਿ ਚ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਰਥ ਚੌਂਹੇ ਹੋ ਗਏ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਿੱਠ ਕਰ ਗਏ, ਤੇ 'ਕਰਨ! ਕਰਨ!' ਕਹਿ ਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਚੀਖ ਪਏ।
ਤਮਾਧਿਰਥਿਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਰਣੈषਿਣਾਮ੍। ਮਾ ਭੈष੍ਟੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਯਯਾਵਭਿਮੁਖੋऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਅਧਿਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਡਰੋ ਨਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਭਾਰਤਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਭਾਰਤਹਰ੍षਣਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਾਰਃ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਅਗਨੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ਰੌਘਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਚਾਪਧਰਸ੍ਯ ਚ। `ਵਾਰੁਣੇਨ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧੂਯਾਥ ਧਨਞ੍ਜਯਃ'। ਸ਼ਰੌਘਾਞ੍ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵਿਦੁਧਾਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਛੱਡੀ, ਚਮਕਦੇ ਧਨੁ ਨਾਲ; ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਈ।
ਤਥੈਵਾਧਿਰਥਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਦਦ੍ਵਿਸृਜਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਧਿਰਥੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਵ੍ਯਧੁਃ ਕਰ੍ਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਭੀਮ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਕਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਰਾਧੇਯਃ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਚਾਪਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਪਰ ਰਾਧੇਯ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇ ਧਨੁ ਤਿੰਨ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਯੁਘਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਾ ਭੁਜਗਾ ਇਵ। ਰਥਸ਼ਕ੍ਤੀਃ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਸਿਂਹਾ ਇਵਾਨਦਨ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁ ਕੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜੇ।
ਤਾ ਭੁਜਾਗ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਨਿਸृष੍ਟਾ ਭੁਜਗੋਪਮਾਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋ ਜਗ੍ਮੁਰਾਧਿਰਥਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਧਿਰਥੀ ਵੱਲ ਚਲੀਆਂ।
ਤਾ ਨਿਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਨ੍ਕਰ੍ਣਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿਸृਜਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਕਰਨ ਨੇ, ਤੀਨ-ਤੀਨ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਧੇਯਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ। ਕਰ੍ਣਾਦਵਰਜਂ ਬਾਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਧੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂਜਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਃ षਙ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਜਹਾਰ ਸਦ੍ਯੋ ਭਲ੍ਲੇਨ ਵਿਪਾਟਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਰਥਾਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਛੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਭੱਲੇ ਨਾਲ ਵਿਪਾਟ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਮੇਕੇਨੈਵ ਕਿਰੀਟਿਨਾ। ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਦਰ੍ਯਾ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕਿਰੀਟੀ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰਥਾਦ੍ਵੈਨਤੇਯਵਤ੍। ਵਰਾਸਿਨਾ ਕਰ੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਜਧਾਨ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਭੀਮ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦੇ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ੍ਤੁ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਚਾਪਰਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਕਰ੍ਣਂ ਸੂਤਮਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਫਿਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਤ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਪ੍ਯਸਿਵਰਂ ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਾਯ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍। ਜਘਾਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਮਾਣਂ ਬृਹਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਚ ਨੈषਧਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੇ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਵਰਮਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬ੍ਰਹਤਕਸ਼ਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋऽਨ੍ਯਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਆਦਾਯ ਕਰ੍ਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਦਨ੍ਰਣੇ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਕਰਣ ਨੂੰ ਇਕਹੱਤਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ੈਨੇਯੋऽਪ੍ਯਨ੍ਯਦਾਦਾਯ ਧਨੁਰਿਨ੍ਦੁਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਿਂਹ ਇਵਾਨਦਤ੍
ਸੈਨੀ ਨੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਕਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੌਂਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ।
ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਧੁ ਮੁਕ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹਨੇ ਦੋ ਵਧੀਆ ਭੱਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਰਾਜਾ ਚੈਵ ਜਯਦ੍ਰਥਃ। ਨਿਮ़ਜ੍ਜਮਾਨਂ ਰਾਧੇਯਮੁਜ੍ਜਹ੍ਰੁਃ ਸਾਤ੍ਯਕਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਜਯਦਰਥ ਨੇ ਸੈਨੀ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੇਠਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਰਾਧੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਪਤ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਮਾਤਙ੍ਗਾਸ੍ਤ੍ਵਦੀਯਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਪਰੇ। ਕਰ੍ਣਮੇਵਾਭ੍ਯਧਾਵਨ੍ਤ ਤ੍ਰਾਸ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ
ਤੇਰੇ ਪਦਾਤੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਕਰਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸੌਭਦ੍ਰੋऽਰ੍ਜੁਨ ਏਵ ਚ। ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਜੁਗੁਪੂ ਰਣੇ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ, ਭੀਮ, ਅਭਿਮਨਯੁ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਸਭ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਨੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਏਵਮੇष ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਤਾਵਕਾਨਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨਭੂਦ੍ਰਣਃ।। ਪਦਾਤਿਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਾ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਪਤ੍ਤਿਭਿਃ। ਰਥਿਨੋ ਨਾਗਪਤ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵੈਰਥ ਪਤ੍ਤੀਰਥ ਦ੍ਵਿਪੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ, ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵਾਰ ਕੇ ਲੜੀ।
ਅਸ਼੍ਵੈਰਸ਼੍ਵਾ ਗਜੈਰ੍ਨਾਗਾ ਰਥਿਨੋ ਰਥਿਭਿਃ ਸਹ। ਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਪਤ੍ਤਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਤ੍ਤਿਭਿਃ।। ਏਵਂ ਸੁਕਲਿਲਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਹਰ੍षਣਮ੍। ਮਹਦ੍ਭਿਸ੍ਤੈਰਭੀਤਾਨਾਂ ਯਮਰਾष੍ਟ੍ਰਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਘੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਰਥੀ ਰਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਦਾਤੀ ਪਦਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਈ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਯਮ ਦਾ ਰਾਜ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਤਾ ਨਰਰਥਵਾਜਿਕੁਞ੍ਜਰੈ ਰਨੇਕਸ਼ੋ ਦ੍ਵਿਪਰਥਪਤ੍ਤਿਵਾਜਿਨਃ। ਗਜੈਰ੍ਗਜਾ ਰਥਿਭਿਰੁਦਾਯੁਧਾ ਰਥਾ। ਹਯੈਰ੍ਹਯਾਃ ਪਤ੍ਤਿਗਣੈਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਤਯਃ
ਫਿਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ, ਰਥ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਹਾਥੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਰਥ ਰਥੀਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਘੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ, ਪਦਾਤੀ ਪਦਾਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਰਥੈਰ੍ਦ੍ਵਿਪਾ ਦ੍ਵਿਰਦਵਰੈਰ੍ਮਹਾਹਯਾ ਹਯੈਰ੍ਨਰਾ ਵਰਰਥਿਭਿਸ਼੍ਚ ਵਾਜਿਨਃ। ਨਿਰਸ੍ਤਜਿਹ੍ਵਾਦਸ਼ਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਮਥਿਤਵਰ੍ਮਭੂषਣਾਃ
ਰਥਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਥੀਆਂ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੀਭਾਂ ਕੱਟ ਗਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਬਕਸਾ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਰੇ ਪਏ।
ਤਥਾ ਪਰੈਰ੍ਬਹੁਕਰਣੈਰ੍ਵਰਾਯੁਧੈ- ਰ੍ਹਤਾ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਤਿਭਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮ੍। ਵਿਪੋਥਿਤਾ ਹਯਗਜਪਾਦਤਾਡਿਤਾ ਭृਸ਼ਾਕੁਲਾ ਰਥਮੁਖਨੇਮਿਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ। ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਪਦਾਤੀਆਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਕੁਚਲੇ ਗਏ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਝੇ ਪਏ।
ਪ੍ਰਮੋਦਨੇ ਸ਼੍ਵਾਪਦਪਕ੍ਸ਼ਿਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਜਨਕ੍ਸ਼ਯੇ ਵਰ੍ਤਤਿ ਤਤ੍ਰ ਦਾਰੁਣੇ। ਮਹਾਬਲਾਸ੍ਤੇ ਕੁਪਿਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨਿषੂਦਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵਿਚੇਰੁਰੋਜਸਾ
ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਸੰਘਾਰ ਵਿੱਚ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਮਹਾਬਲੀ ਯੋਧੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਜਦੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਬਲੇ ਭृਸ਼ਲੁਲਿਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣੇ ਰੁਧਿਰੌਘਸਮ੍ਪ੍ਲੁਤੇ। ਦਿਵਾਕਰੇऽਸ੍ਤਂਗਿਰਿਮਾਸ੍ਥਿਤੇ ਸ਼ਨੈ ਰੁਭੇ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਸ਼ਿਬਿਰਾਯ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬਹੁਤ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਯੋਧੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੇ ਡੇਰਿਆਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਦਨੀਕਮਨਾਧृष੍ਟਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਮਭ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭੀਮਸੇਨਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧੇ।