ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਤਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਸृਜਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਚੇਦਿਪਾਞ੍ਚਾਲਪਾਣ੍ਡੂਨਾਮਕਰੋਤ੍ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਰਿष। ਵਜ੍ਰਸਂਹ੍ਰਾਦਸਙ੍ਕਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਮਾਨਵਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਤਿ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਈ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਞ੍ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ਮਹਾਵਰ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਾਨ੍ਮਹਾਹਦਾਨ੍। ਤੀਰ੍ਣਃ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ, ਲਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘੇਰੇ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਉਥੇ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤੇਜਸਾ ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਅਸੀਂ ਵਾਨਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤਮੁਚ੍ਛੋष੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ। ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਯੁਗਾਨ੍ਤਾਰ੍ਕਃ ਕੁਰੂਨਪ੍ਯਭ੍ਯਤੀਤਪਤ੍
ਉਸ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦਦਾਹ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਧੂਮਕੇਤੁਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਠੀ ਧੂਮਕੇਤੂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰੌਧੈਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਯੋਧਿਨਃ। ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਃਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਕੇਚਿਦਾਰ੍ਤਸ੍ਵਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਨੇਸ਼ੁਰਪਰੇ ਪੁਨਃ। ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਹਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਵਿਗਤਾਸਵਃ
ਕੁਝ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਖ ਪਏ, ਹੋਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਜਿੰਦ ਖੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਤੇषਾਮੁਤ੍ਪਤਿਤਾਨ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਤਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍। ਨ ਜਘਾਨਾਰ੍ਜੁਨੋ ਯੋਧਾਨ੍ਯੋਧਵ੍ਰਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੋ ਉਠੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰ ਕੇ ਡਿੱਗੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਨਹੀਂ ਮਾਰੇ।
ਤੇ ਵਿਕੀਰ੍ਣਰਥਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ। ਕੁਰਵਃ ਕਰ੍ਣਕਰ੍ਣੇਤਿ ਹਾਹੇਤਿ ਚ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਰਥ ਚੌਂਹੇ ਹੋ ਗਏ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਿੱਠ ਕਰ ਗਏ, ਤੇ 'ਕਰਨ! ਕਰਨ!' ਕਹਿ ਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਚੀਖ ਪਏ।
ਤਮਾਧਿਰਥਿਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਰਣੈषਿਣਾਮ੍। ਮਾ ਭੈष੍ਟੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਯਯਾਵਭਿਮੁਖੋऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਅਧਿਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਡਰੋ ਨਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਭਾਰਤਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਭਾਰਤਹਰ੍षਣਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਾਰਃ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਅਗਨੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ਰੌਘਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਚਾਪਧਰਸ੍ਯ ਚ। `ਵਾਰੁਣੇਨ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧੂਯਾਥ ਧਨਞ੍ਜਯਃ'। ਸ਼ਰੌਘਾਞ੍ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵਿਦੁਧਾਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਛੱਡੀ, ਚਮਕਦੇ ਧਨੁ ਨਾਲ; ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਈ।
ਤਥੈਵਾਧਿਰਥਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਦਦ੍ਵਿਸृਜਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਧਿਰਥੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਵ੍ਯਧੁਃ ਕਰ੍ਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਭੀਮ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਕਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਰਾਧੇਯਃ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਚਾਪਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਪਰ ਰਾਧੇਯ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇ ਧਨੁ ਤਿੰਨ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਯੁਘਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਾ ਭੁਜਗਾ ਇਵ। ਰਥਸ਼ਕ੍ਤੀਃ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਸਿਂਹਾ ਇਵਾਨਦਨ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁ ਕੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜੇ।
ਤਾ ਭੁਜਾਗ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਨਿਸृष੍ਟਾ ਭੁਜਗੋਪਮਾਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋ ਜਗ੍ਮੁਰਾਧਿਰਥਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਧਿਰਥੀ ਵੱਲ ਚਲੀਆਂ।
ਤਾ ਨਿਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਨ੍ਕਰ੍ਣਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿਸृਜਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਕਰਨ ਨੇ, ਤੀਨ-ਤੀਨ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਧੇਯਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਪ੍ਤਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ। ਕਰ੍ਣਾਦਵਰਜਂ ਬਾਣੈਰ੍ਜਘਾਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਧੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਕਰਣ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂਜਯਂ ਹਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਃ षਙ੍ਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਜਹਾਰ ਸਦ੍ਯੋ ਭਲ੍ਲੇਨ ਵਿਪਾਟਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰੋ ਰਥਾਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਛੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਤ੍ਰੁੰਜਯ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਭੱਲੇ ਨਾਲ ਵਿਪਾਟ ਦਾ ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਰਥ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਮੇਕੇਨੈਵ ਕਿਰੀਟਿਨਾ। ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਦਰ੍ਯਾ ਨਿਹਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕਿਰੀਟੀ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਕਰਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸਦੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਭੀਮਃ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰਥਾਦ੍ਵੈਨਤੇਯਵਤ੍। ਵਰਾਸਿਨਾ ਕਰ੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਜਧਾਨ ਦਸ਼ ਪਞ੍ਚ ਚ
ਭੀਮ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਗਰੁੜ ਵਾਂਗ ਉੱਡ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦੇ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਸ੍ਤੁ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਚਾਪਰਮ੍। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਦਸ਼ਭਿਃ ਕਰ੍ਣਂ ਸੂਤਮਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਫਿਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਤ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਪ੍ਯਸਿਵਰਂ ਚਰ੍ਮ ਚਾਦਾਯ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍। ਜਘਾਨ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਰ੍ਮਾਣਂ ਬृਹਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਚ ਨੈषਧਮ੍
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਨੇ ਵੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਵਰਮਨ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬ੍ਰਹਤਕਸ਼ਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋऽਨ੍ਯਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਆਦਾਯ ਕਰ੍ਣਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਤਤ੍ਯਾ ਨਦਨ੍ਰਣੇ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਕਰਣ ਨੂੰ ਇਕਹੱਤਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਸ਼ੈਨੇਯੋऽਪ੍ਯਨ੍ਯਦਾਦਾਯ ਧਨੁਰਿਨ੍ਦੁਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਂ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸਿਂਹ ਇਵਾਨਦਤ੍
ਸੈਨੀ ਨੇ, ਚੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਨਵਾਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਕਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੌਂਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਿਆ।
ਭਲ੍ਲਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਧੁ ਮੁਕ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਣਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਹ੍ਵੋਰੁਰਸਿ ਚਾਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਹਨੇ ਦੋ ਵਧੀਆ ਭੱਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰਣ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਰਾਜਾ ਚੈਵ ਜਯਦ੍ਰਥਃ। ਨਿਮ़ਜ੍ਜਮਾਨਂ ਰਾਧੇਯਮੁਜ੍ਜਹ੍ਰੁਃ ਸਾਤ੍ਯਕਾਰ੍ਣਵਾਤ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਜਯਦਰਥ ਨੇ ਸੈਨੀ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੇਠਾਂ ਡੁੱਬਦੇ ਰਾਧੇ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ।