ਸਸ਼ਬ੍ਦਮਦ੍ਰਵਚ੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਨ੍ਯੋऽਤ੍ਰਸਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ੍ਵਾਨਨ੍ਯੋऽਥ ਪਰਾਨਨ੍ਯੋ ਜਘਾਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇਕ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਭੱਜਿਆ, ਦੂਜਾ ਉਸ ਚੀਕ ਤੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੋਪਮਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਾਰਾਚੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਮਾਤਙ੍ਗੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਨਦੀਰੋਧ ਇਵੋष੍ਣਗੇ
ਉਥੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿਚ ਨਦੀ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਰਥਿਨਂ ਨਾਗਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਗਿਰਿਰਿਵਾਰੁਜਨ੍। ਅਭ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍ਪਦਾ ਭੂਮੌ ਸਹਾਸ਼੍ਵਂ ਸਹਸਾਰਥਿਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਲਦਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹਾਥੀ ਰਥ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੌਂਦ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਪ੍ਰਹਰਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਸ਼੍ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਬਹੂਨਪ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮੋਹੋ ਭੀਰੂਨ੍ਹृਦਯਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍
ਸ਼ੂਰਾ ਜੰਗੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਈ ਡਰਪੋਕ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਮਾਵਿਗ੍ਨਮਭਵਨ੍ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਞ੍ਚਨ। ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਰਜਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਵਰ੍ਤਤ
ਸਭ ਕੁਝ ਗੜਬੜ ਹੋ ਗਿਆ; ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਫੌਜ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੱਦ-ਪੱਧਰ ਦੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਯਂ ਕ੍ਰਾਲ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਨਿਤ੍ਯਾਭਿਤ੍ਵਰਿਤਾਨੇਵ ਤ੍ਵਰਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਚਲੋ! ਚਲੋ!" ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਾਸਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਸਰੋ ਹਂਸਾ ਇਵਾਪੇਤੁਰ੍ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰੋਣਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ, ਝੀਲ ਵਿਚ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਧੇ।
ਗृਹ੍ਣੀਤਾਦ੍ਰਵਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਭੀਤਾ ਵਿਨਿਕृਨ੍ਤਤ। ਇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
"ਫੜੋ! ਵੱਜੋ!" — ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਡਰਪੋਕ ਜੰਗੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਤੇ ਜੋ ਦੁਰਧਰਸ਼ ਦੇ ਰਥ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਕਰ੍ਣੋ ਦ੍ਰੌਣੀ ਰਾਜਾ ਜਯਦ੍ਰਥਃ। ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚੈਤਾਨ੍ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਜਯਦ੍ਰਥ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਵਿਂਦ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ, ਤੇ ਸ਼ਲਯਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਤ੍ਵਾਰ੍ਯਧਰ੍ਮਸਂਰਬ੍ਧਾ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਾ ਦੁਰਾਸਦਾਃ। ਸ਼ਰਾਰ੍ਤਾ ਨ ਜਹੁਰ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈ ਸਹ
ਪਰ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਤਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਸृਜਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਚੇਦਿਪਾਞ੍ਚਾਲਪਾਣ੍ਡੂਨਾਮਕਰੋਤ੍ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਰਿष। ਵਜ੍ਰਸਂਹ੍ਰਾਦਸਙ੍ਕਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਮਾਨਵਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਤਿ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਈ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਞ੍ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ਮਹਾਵਰ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਾਨ੍ਮਹਾਹਦਾਨ੍। ਤੀਰ੍ਣਃ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ, ਲਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘੇਰੇ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਉਥੇ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤੇਜਸਾ ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਅਸੀਂ ਵਾਨਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤਮੁਚ੍ਛੋष੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ। ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਯੁਗਾਨ੍ਤਾਰ੍ਕਃ ਕੁਰੂਨਪ੍ਯਭ੍ਯਤੀਤਪਤ੍
ਉਸ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦਦਾਹ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਧੂਮਕੇਤੁਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਠੀ ਧੂਮਕੇਤੂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰੌਧੈਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਯੋਧਿਨਃ। ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਃਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਕੇਚਿਦਾਰ੍ਤਸ੍ਵਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਨੇਸ਼ੁਰਪਰੇ ਪੁਨਃ। ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਹਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਵਿਗਤਾਸਵਃ
ਕੁਝ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਖ ਪਏ, ਹੋਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਜਿੰਦ ਖੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਤੇषਾਮੁਤ੍ਪਤਿਤਾਨ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਤਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍। ਨ ਜਘਾਨਾਰ੍ਜੁਨੋ ਯੋਧਾਨ੍ਯੋਧਵ੍ਰਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੋ ਉਠੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰ ਕੇ ਡਿੱਗੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਨਹੀਂ ਮਾਰੇ।
ਤੇ ਵਿਕੀਰ੍ਣਰਥਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ। ਕੁਰਵਃ ਕਰ੍ਣਕਰ੍ਣੇਤਿ ਹਾਹੇਤਿ ਚ ਵਿਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਰਥ ਚੌਂਹੇ ਹੋ ਗਏ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪਿੱਠ ਕਰ ਗਏ, ਤੇ 'ਕਰਨ! ਕਰਨ!' ਕਹਿ ਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਚੀਖ ਪਏ।
ਤਮਾਧਿਰਥਿਰਾਕ੍ਰਨ੍ਦਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ਰਣੈषਿਣਾਮ੍। ਮਾ ਭੈष੍ਟੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਯਯਾਵਭਿਮੁਖੋऽਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਅਧਿਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ, ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, 'ਡਰੋ ਨਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਸ ਭਾਰਤਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਭਾਰਤਹਰ੍षਣਃ। ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਵਾਰਃ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਾਰੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਨੇ ਅਗਨੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ਰੌਘਸ੍ਯ ਦੀਪ੍ਤਚਾਪਧਰਸ੍ਯ ਚ। `ਵਾਰੁਣੇਨ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧੂਯਾਥ ਧਨਞ੍ਜਯਃ'। ਸ਼ਰੌਘਾਞ੍ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵਿਦੁਧਾਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਛੱਡੀ, ਚਮਕਦੇ ਧਨੁ ਨਾਲ; ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਈ।
ਤਥੈਵਾਧਿਰਥਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਾਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਦਦ੍ਵਿਸृਜਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਧਿਰਥੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਵ੍ਯਧੁਃ ਕਰ੍ਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਭੀਮ ਤੇ ਮਹਾਰਥੀ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਕਰਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਅਰ੍ਜੁਨਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਰਾਧੇਯਃ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਭਿਃ। ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਚਾਪਾਨਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਪਰ ਰਾਧੇਯ ਨੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਦੇ ਧਨੁ ਤਿੰਨ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਾਯੁਘਾਃ ਸ਼ੂਰਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਾ ਭੁਜਗਾ ਇਵ। ਰਥਸ਼ਕ੍ਤੀਃ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਭृਸ਼ਂ ਸਿਂਹਾ ਇਵਾਨਦਨ੍
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁ ਕੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜੇ।
ਤਾ ਭੁਜਾਗ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਵੇਗਾ ਨਿਸृष੍ਟਾ ਭੁਜਗੋਪਮਾਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯੋ ਜਗ੍ਮੁਰਾਧਿਰਥਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਧਿਰਥੀ ਵੱਲ ਚਲੀਆਂ।
ਤਾ ਨਿਕृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਨਨਾਦ ਬਲਵਾਨ੍ਕਰ੍ਣਃ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਵਿਸृਜਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍
ਕਰਨ ਨੇ, ਤੀਨ-ਤੀਨ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ।