ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰਂ ਮੋਹਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਵਰ੍ਤਤ। ਰਥੋ ਭਗ੍ਨੋ ਧ੍ਵਜਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਸ਼੍ਛਤ੍ਰਮੁਰ੍ਵ੍ਯੋਂ ਨਿਪਾਤਿਤਮ੍
ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਬਿਨਾ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇੱਕ ਰਥ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਛਤਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟੀ ਗਈ।
ਯੁਗਾਰ੍ਧਂ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਤਥਾ ਹਯਃ। ਸਾਸਿਰ੍ਬਾਹੁਰ੍ਨਿਪਤਿਤਃ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍
ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਅੱਧਾ ਜੂਆ ਲੈ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਇੱਕ ਬਾਂਹ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਸੀ, ਡਿੱਗ ਪਈ, ਇੱਕ ਸਿਰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਸੀ, ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗਜੇਨਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਬਲਿਨਾ ਰਥਃ ਸਞ੍ਚੂਰ੍ਣਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਰਥਿਨਾ ਤਾਡਿਤੋ ਨਾਗੋ ਨਾਰਾਚੇਨਾਪਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ; ਇੱਕ ਹਾਥੀ, ਰਥੀ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸਾਰੋਹਸ਼੍ਚਾਪਤਦ੍ਵਾਜੀ ਗੇਜੇਨਾਭ੍ਯਾਹਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਂ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰ ਸਮੇਤ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ; ਵੱਡਾ ਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਜੰਗ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ, ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਹਾ ਤਾਤ ਹਾ ਪੁਤ੍ਰ ਸਖੇ ਕ੍ਵਾਸਿ ਤਿष੍ਠ ਕ੍ਵ ਧਾਵਸਿ। ਪ੍ਰਹਰਾਹਰ ਜਹ੍ਮੇਨਂ ਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਵੇਡਿਤਗਰ੍ਜਿਤੈਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਚ੍ਚੈਰਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਿਧਾ ਗਿਰਃ
ਹਾ ਪਿਤਾ! ਹਾ ਪੁੱਤਰ! ਦੋਸਤ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ? ਠਹਿਰੋ! ਕਿੱਥੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਵੱਜੋ! ਵੱਜੋ! ਮਾਰੋ! — ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਭਰੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਹਾਸੇ, ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਗਰਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਨਰਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਨਾਗ੍ਸ੍ਯ ਸਮਸਞ੍ਜਤ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍। ਉਪਾਸ਼ਾਮ੍ਯਦ੍ਰਜੋ ਭੌਮਂ ਭੀਰੂਨ੍ਕਸ਼੍ਮਲਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਮਰਦਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਠੰਡੀ ਪਈ, ਤੇ ਡਰਪੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਚਕ੍ਰੇਣ ਚਕ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰੋ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ। ਅਤੀਤੇषੁਪਥੇ ਕਾਲੇ ਜਹਾਰ ਗਦਯਾ ਸਿਰਃ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਇਕ ਵੀਰ ਨੇ ਦੂਜੇ ਵੀਰ ਦੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਬੰਦ ਹੋਣ 'ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸੀਤ੍ਕੇਸ਼ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ੋ ਮੁष੍ਟਿਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਨਖੈਰ੍ਦਨ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਸੂਰਾਣਾਮਦ੍ਵੀਪੇ ਦ੍ਵੀਪਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਕਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਮੁੱਕਿਆਂ, ਨਖਾਂ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਟਾਪੂ ਵਾਲੇ ਟਾਪੂ ਲਈ ਲੜਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯਤ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਸਖਙ੍ਗੋ ਬਾਹੁਰੁਦ੍ਯਤਃ। ਸਧੁਨਸ਼੍ਚਾਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਸਸ਼ਰਃ ਸਾਙ੍ਕੁਸ਼ਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ, ਇਕ ਸ਼ੂਰਾ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਉਠਿਆ ਬਾਂਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਧਨੁ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਆਕ੍ਰੋਸ਼ਦਨ੍ਯਮਨ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਤਥਾऽਨ੍ਯੋ ਵਿਮੁਖੋऽਦ੍ਰਵਤ੍। ਅਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦਪਾਹਰਤ੍
ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਚੀਕਿਆ; ਦੂਜਾ ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ; ਤੇ ਹੋਰ ਨੇ, ਜਦ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਸ਼ਬ੍ਦਮਦ੍ਰਵਚ੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਦਨ੍ਯੋऽਤ੍ਰਸਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍। ਸ੍ਵਾਨਨ੍ਯੋऽਥ ਪਰਾਨਨ੍ਯੋ ਜਘਾਨ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਇਕ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਭੱਜਿਆ, ਦੂਜਾ ਉਸ ਚੀਕ ਤੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਇਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੋਪਮਸ਼੍ਚਾਤ੍ਰ ਨਾਰਾਚੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਮਾਤਙ੍ਗੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਨਦੀਰੋਧ ਇਵੋष੍ਣਗੇ
ਉਥੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਚੌੜੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿਚ ਨਦੀ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਰਥਿਨਂ ਨਾਗਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਗਿਰਿਰਿਵਾਰੁਜਨ੍। ਅਭ੍ਯਤਿष੍ਠਤ੍ਪਦਾ ਭੂਮੌ ਸਹਾਸ਼੍ਵਂ ਸਹਸਾਰਥਿਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਲਦਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹਾਥੀ ਰਥ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੌਂਦ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਪ੍ਰਹਰਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृਤਾਸ਼੍ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਬਹੂਨਪ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮੋਹੋ ਭੀਰੂਨ੍ਹृਦਯਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍
ਸ਼ੂਰਾ ਜੰਗੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਈ ਡਰਪੋਕ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਖੋ ਗਿਆ।
ਸਰ੍ਵਮਾਵਿਗ੍ਨਮਭਵਨ੍ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਞ੍ਚਨ। ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਰਜਸਾ ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਮਵਰ੍ਤਤ
ਸਭ ਕੁਝ ਗੜਬੜ ਹੋ ਗਿਆ; ਕੁਝ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਫੌਜ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੱਦ-ਪੱਧਰ ਦੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸੇਨਾਪਤਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਯਂ ਕ੍ਰਾਲ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਨਿਤ੍ਯਾਭਿਤ੍ਵਰਿਤਾਨੇਵ ਤ੍ਵਰਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਚਲੋ! ਚਲੋ!" ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਾਸਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਬਾਹੁਸ਼ਾਲਿਨਃ। ਸਰੋ ਹਂਸਾ ਇਵਾਪੇਤੁਰ੍ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਦ੍ਰੋਣਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ, ਝੀਲ ਵਿਚ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵਧੇ।
ਗृਹ੍ਣੀਤਾਦ੍ਰਵਤਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਵਿਭੀਤਾ ਵਿਨਿਕृਨ੍ਤਤ। ਇਤ੍ਯਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਯ ਰਥਂ ਪ੍ਰਤਿ
"ਫੜੋ! ਵੱਜੋ!" — ਇਨ੍ਹਾਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਡਰਪੋਕ ਜੰਗੀ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਤੇ ਜੋ ਦੁਰਧਰਸ਼ ਦੇ ਰਥ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕृਪਃ ਕਰ੍ਣੋ ਦ੍ਰੌਣੀ ਰਾਜਾ ਜਯਦ੍ਰਥਃ। ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚੈਤਾਨ੍ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਜਯਦ੍ਰਥ, ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਵਿਂਦ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ, ਤੇ ਸ਼ਲਯਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਤ੍ਵਾਰ੍ਯਧਰ੍ਮਸਂਰਬ੍ਧਾ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰਾ ਦੁਰਾਸਦਾਃ। ਸ਼ਰਾਰ੍ਤਾ ਨ ਜਹੁਰ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈ ਸਹ
ਪਰ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਸੀ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਤਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਿਸृਜਞ੍ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਚੇਦਿਪਾਞ੍ਚਾਲਪਾਣ੍ਡੂਨਾਮਕਰੋਤ੍ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਚੇਦੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯਾਤਲਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਦਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਾਰਿष। ਵਜ੍ਰਸਂਹ੍ਰਾਦਸਙ੍ਕਾਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਮਾਨਵਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਮਾਰੀਸ਼ਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਅਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਾਣ੍ਡੂਨ੍ਪ੍ਰਮਰ੍ਦਤਿ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਈ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਾਞ੍ਸ਼ਰੌਘਾਨ੍ਮਹਾਵਰ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ੋਣਿਤੋਦਾਨ੍ਮਹਾਹਦਾਨ੍। ਤੀਰ੍ਣਃ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਫਲ੍ਗੁਨਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ, ਲਹੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਘੇਰੇ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਫਲਗੁਨ ਉਥੇ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਤਿਮਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਃ। ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਮਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤੇਜਸਾ ਵਾਨਰਧ੍ਵਜਮ੍
ਅਸੀਂ ਵਾਨਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਸਮੁਦ੍ਰਂ ਤਮੁਚ੍ਛੋष੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ। ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਯੁਗਾਨ੍ਤਾਰ੍ਕਃ ਕੁਰੂਨਪ੍ਯਭ੍ਯਤੀਤਪਤ੍
ਉਸ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦਦਾਹ ਕੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਜੁਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਤੇਜਸਾ। ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਧੂਮਕੇਤੁਰਿਵੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਉਠੀ ਧੂਮਕੇਤੂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰੌਧੈਰ੍ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਯੋਧਿਨਃ। ਤਾਡ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਾਃਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਗਏ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਕੇਚਿਦਾਰ੍ਤਸ੍ਵਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਨੇਸ਼ੁਰਪਰੇ ਪੁਨਃ। ਪਾਰ੍ਥਬਾਣਹਤਾਃ ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਵਿਗਤਾਸਵਃ
ਕੁਝ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਖ ਪਏ, ਹੋਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਪਾਰਥ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਜਿੰਦ ਖੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ।
ਤੇषਾਮੁਤ੍ਪਤਿਤਾਨ੍ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਤਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨ੍। ਨ ਜਘਾਨਾਰ੍ਜੁਨੋ ਯੋਧਾਨ੍ਯੋਧਵ੍ਰਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਯੋਧੇ ਜੋ ਉਠੇ ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰ ਕੇ ਡਿੱਗੇ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਨਹੀਂ ਮਾਰੇ।