ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇ ਨਿਵਾਰਿਤੇ। ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਰੋषਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਜਦ ਭਗਦੱਤ ਦਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਮੋਹਰਲਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਫੇਰ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਤਥਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਮਭਿਹਤ੍ਯ ਵੈ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨਾਗਂ ਵਧਾਯਾਚ੍ਯੁਤਪਾਰ੍ਥਯੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਚੁਤ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਰਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਚਕ੍ਰੇऽਪਸਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਪਿ ਨੇਯੇष ਪਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍। ਸਾਰੋਹਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਧਰ੍ਮਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤੁ ਨਾਗੋ ਦ੍ਵਿਪਰਥਾਨ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਮृਦ੍ਯ ਮਾਰਿष। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕਾਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਰ ਉਹ ਹਾਥੀ ਹੋਰ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਲੁਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੀਲਸ਼੍ਚਰ੍ਮਵਰਾਸਿਭृਤ੍। ਦ੍ਰੌਣਾਯਨੇਃ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਵਤ੍
ਫਿਰ ਨੀਲ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਪਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਦੇ ਪਰ ਵਾਂਗ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਯਤਾਸੇਃ ਸੁਨਸਂ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਭਲ੍ਲੇਨਾਪਾਹਰਦ੍ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵਾਨਘ
ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਨੀਲ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਮੁਖਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰੁਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਾਭੋ ਨਿਹਤੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਥੇ ਸੇਨਾ ਪਾਣ੍ਡਵੀ ਭृਸ਼ਮਾਕੁਲਾ। ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਣ ਹਤੇ ਨੀਲੇ ਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਿ
ਫਿਰ ਨੀਲ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾ ਗਈ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਂਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਕਥਂ ਨੋ ਵਾਸਵਿਸ੍ਤ੍ਰਾਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭ੍ਯ ਇਤਿ ਮਾਰਿष
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਵਾਸਵ ਕਿਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇਗਾ?'
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਸੇਨਾਯਾਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਦਨਂ ਬਲੀ। ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਵਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਬਲਸ੍ਯ ਚ
ਫੌਜ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਂ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਮृष੍ਯਤ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸੋऽਭ੍ਯਾਹਨਦ੍ਗੁਰੁਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਕਰ੍ਣਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਫੌਜ ਦੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਸੱਠ ਤੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਦੱਸ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਮਰ੍ਮਣ੍ਯਾਸ਼ੁ ਜਘਾਨ ਹ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਨਨ੍ਤਰ੍ਯਮਭਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਕਰ੍ਣੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਬੀ ਵੀਹ ਤੇ ਛੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਸੱਤ ਤੇ ਕਰਣ ਨੇ ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
षਙ੍ਭਿਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਤਤ ਏਨਮਥਾਕਿਰਤ੍। ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਛੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਭੀਮਸੈਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤੇषੂਣਾਂ ਕਰ੍ਣਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਦਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦੌਣਿਮष੍ਟਾਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪੰਜਾਹ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅੱਠ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਆਰਾਵਂ ਤੁਮੁਲਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਤਾਨ੍ਰਣੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਨ੍ਤ੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਾਮਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਸਾਧਾਰਣੀਕृਤੇ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਮਚਾਉਂਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਸਭ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਭੀਮਂ ਤ੍ਰਾਤੇਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਤੇ ਯਯੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪਮਮਿਤੌਜਸਃ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ ਉਹ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, 'ਭੀਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!' ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯੁਯੁਧਾਨਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ
ਯੁਯੁਧਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਭ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਮਹੇष੍ਵਾਸਵਰੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਂ ਬਿਭਿਤ੍ਸਵਃ। ਸਮਾਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਭੀਮਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਰਥਾਃ
ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਭੀਮ ਆਦਿ ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਥੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦਵ੍ਯਗ੍ਰੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਪਿ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਃ। ਮਹਾਰਥਾਨਤਿਬਲਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸਮਰਯੋਧਿਨਃ
ਦ੍ਰੋਣ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਹਾਰਥੀਆਂ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ।
ਬਾਹ੍ਯਂ ਮृਤ੍ਯੁਭਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਵਕਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਯਯੁਃ। ਸਾਦਿਨਃ ਸਾਦਿਨੋऽਬ੍ਯਘ੍ਨਂਸ੍ਤਥੈਵ ਰਥਿਨੋ ਰਥਾਨ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ; ਘੋੜਸਵਾਰ ਘੋੜਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਰਥੀ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਾਂਗ ਲੜੇ।
ਅਸਿਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯृष੍ਟਿਸਙ੍ਘਾਤੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਪਰਸ਼੍ਵਥੈਃ। ਪ੍ਰਕृष੍ਟਮਸਿਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਬਭੂਵ ਕਟੁਕੋਦਯਮ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਭਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ।
ਕੁਞ੍ਜਰਾਣਾਂ ਚ ਸਮ੍ਪਾਤੇ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍। ਅਪਤਤ੍ਕੁਞ੍ਜਰਾਦਨ੍ਯੋ ਹਯਾਦਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ; ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਤੋਂ, ਕੋਈ ਘੋੜੇ ਤੋਂ, ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗਿਆ।
ਨਰੋ ਬਾਣਵਿਨਿਰ੍ਭਿਨ੍ਨੋ ਰਥਾਦਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਰਿष। ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਸਮ੍ਪਰ੍ਦੇ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਮਣਃ
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ; ਉਥੇ, ਗੜਬੜ ਵਿੱਚ, ਦੂਜਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਬਚਾਅ ਖੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼ਿਰਃ ਪ੍ਰਧ੍ਵਂਸਯਾਮਾਸ ਵਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਅਪਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਰੇऽਮृਦ੍ਰਨ੍ਵਾਰਣਾਃ ਪਤਿਤਾਨ੍ਨਰਾਨ੍
ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ; ਹੋਰ ਹਾਥੀ ਹੋਰ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਗਏ।
ਵਿषਾਣੈਸ਼੍ਚਾਵਨਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਭਿਨ੍ਦਨ੍ਰਥਿਨੋ ਬਹੂਨ੍। ਨਰਾਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਕੇਚਿਦਪਰੇ ਵਿषਾਣਾਲਗ੍ਨਸਂਸ਼੍ਰਯੈਃ
ਕਈ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੂੰਡਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦਿਆ; ਹੋਰ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸੂੰਡਾਂ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਬਭ੍ਰਮੁਃ ਸਮਰੇ ਨਾਗਾ ਮृਦ੍ਰਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨਰਾਨ੍। ਕਾਰ੍ष੍ਣਾਯਸਤਨੁਤ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਰਾਸ਼੍ਵਰਥਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍
ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰੀ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ।
ਪਤਿਤਾਨ੍ਪੋਥਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਿਪਾਃ ਸ੍ਥੂਲਨਲਾਨਿਵ। ਗृਧ੍ਰਪਤ੍ਰਾਧਿਵਾਸਾਂਸਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਨਾਰਧਿਪਾਃ
ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਟੀਆਂ ਨਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ; ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਗਿਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਪਲੰਗ ਬਣਾਏ।
ਹੀਮਨ੍ਤਃ ਕਾਲਸਮ੍ਪਰ੍ਕਾਤ੍ਸੁਦੁਃਸ੍ਵਾਨ੍ਯਨੁਸ਼ੇਰਤੇ। ਹਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮਾਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਥੇਨਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਕਾਲ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਠੰਢੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਪਲੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲੇਟ ਗਏ; ਇੱਥੇ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।