ਤਦੇਵ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਃ। ਕृਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਧਨੁਰਾਯਚ੍ਛਦਰ੍ਜੁਨਃ
ਉਹੀ ਧਨੁ, ਰਾਜਾ, ਅਰਜੁਨ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਜੂਏ ਨਾਲ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ, ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਾ ਸਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਤਵ ਵਾਹਿਨੀ। ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨੌਰਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ, ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਥਰਥਰਾ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ ਨੌਕ ਵਾਂਗ, ਵਿਖਰ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਵੀਰਾ ਜਯਪਰਾਜਯੇ
ਫਿਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਕੇ।
ਵ੍ਯਪੇਤਹृਦਯਤ੍ਰਾਸਾ ਆਵਵ੍ਰੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਆਰ੍ਚ੍ਛਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਗੁਰੁਂ ਭਾਰਂ ਸਰ੍ਵਭਾਰਸਹੋ ਯੁਧਿ
ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਪਾਰਥ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਭਾਰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਨਲਵਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਃ षष੍ਟਿਹਾਯਨਃ। ਮृਦ੍ਗੀਯਾਤ੍ਤਦ੍ਵਦਾਯਸ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋऽਮृਦ੍ਗਾਚ੍ਚਮੂਂ ਤਵ
ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੱਠ ਸਾਲਾ ਹਾਥੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਅਣਛੁਆ ਰਹਿਆ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਮਥਿਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਭਗਦਤ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਤੇਨ ਨਾਗੇਨ ਸਹਸਾ ਧਨਞ੍ਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦ ਫੌਜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਬਾਹ ਹੋਈ, ਭਗਦੱਤ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਧਨੰਜਯ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਰਥੇਨ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਬਭੂਵ ਨਰਨਾਗਯੋਃ
ਧਨੰਜਯ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਉ ਹੋਇਆ।
ਕਲ੍ਪਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਥੇਨ ਚ ਗਜੇਨ ਚ। ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਚੇਰਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਭਗਦਤ੍ਤਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਭਗਦੱਤ ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਦੂਜਾ ਰਥ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਜੀਮੂਤਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਾਗਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਚ੍ਛਰੌਘੇਣ ਭਗਦਤ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਦੱਤ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਘਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਤਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਾਸਿਵਃ। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਪਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਗਦੱਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषੋ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇ ਨਿਵਾਰਿਤੇ। ਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨੋ ਰੋषਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੁਨਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਜਦ ਭਗਦੱਤ ਦਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਮੋਹਰਲਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਫੇਰ ਪਾਰਥ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਤਥਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਮਭਿਹਤ੍ਯ ਵੈ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨਾਗਂ ਵਧਾਯਾਚ੍ਯੁਤਪਾਰ੍ਥਯੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਚੁਤ ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਰਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍। ਚਕ੍ਰੇऽਪਸਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਮੋੜ ਲਿਆ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਪਿ ਨੇਯੇष ਪਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਮ੍। ਸਾਰੋਹਂ ਮृਤ੍ਯੁਸਾਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਸ੍ਮਰਨ੍ਧਰ੍ਮਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ ਤੁ ਨਾਗੋ ਦ੍ਵਿਪਰਥਾਨ੍ਹਯਾਂਸ਼੍ਚਾਮृਦ੍ਯ ਮਾਰਿष। ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਲੋਕਾਯ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਰ ਉਹ ਹਾਥੀ ਹੋਰ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਪ੍ਲੁਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੀਲਸ਼੍ਚਰ੍ਮਵਰਾਸਿਭृਤ੍। ਦ੍ਰੌਣਾਯਨੇਃ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਤ੍ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਵਤ੍
ਫਿਰ ਨੀਲ, ਜੋ ਨੀਲੇ ਢਾਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਪਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪੰਛੀ ਦੇ ਪਰ ਵਾਂਗ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯੋਦ੍ਯਤਾਸੇਃ ਸੁਨਸਂ ਸ਼ਿਰਃ ਕਾਯਾਤ੍ਸਕੁਣ੍ਡਲਮ੍। ਭਲ੍ਲੇਨਾਪਾਹਰਦ੍ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਇਵਾਨਘ
ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਨੀਲ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਕੁੰਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਮੁਖਃ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਨਿਭੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰੁਤ੍ਪਲਪਤ੍ਰਾਭੋ ਨਿਹਤੋ ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਲੰਮਾ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਥੇ ਸੇਨਾ ਪਾਣ੍ਡਵੀ ਭृਸ਼ਮਾਕੁਲਾ। ਆਚਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਣ ਹਤੇ ਨੀਲੇ ਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਿ
ਫਿਰ ਨੀਲ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾ ਗਈ।
ਅਚਿਨ੍ਤਯਂਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਕਥਂ ਨੋ ਵਾਸਵਿਸ੍ਤ੍ਰਾਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭ੍ਯ ਇਤਿ ਮਾਰਿष
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਵਾਸਵ ਕਿਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇਗਾ?'
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਸੇਨਾਯਾਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਦਨਂ ਬਲੀ। ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਵਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਨਾਰਾਯਣਬਲਸ੍ਯ ਚ
ਫੌਜ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਂ ਤੁ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਮृष੍ਯਤ ਵृਕੋਦਰਃ। ਸੋऽਭ੍ਯਾਹਨਦ੍ਗੁਰੁਂ षष੍ਟ੍ਯਾ ਕਰ੍ਣਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਫੌਜ ਦੀ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਸੱਠ ਤੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਦੱਸ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੈਰਜਿਹ੍ਮਗੈਃ। ਜੀਵਿਤਾਨ੍ਤਮਭਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਮਰ੍ਮਣ੍ਯਾਸ਼ੁ ਜਘਾਨ ਹ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਨੀਤ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਨਨ੍ਤਰ੍ਯਮਭਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਃ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਮਾਰ੍ਪਯਤ੍। ਕਰ੍ਣੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਃ
ਕਰਨ ਨੇ ਵੀ ਲਗਾਤਾਰ ਵਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਬੀ ਵੀਹ ਤੇ ਛੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ; ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਸੱਤ ਤੇ ਕਰਣ ਨੇ ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
षਙ੍ਭਿਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਤਤ ਏਨਮਥਾਕਿਰਤ੍। ਭੀਮਸੇਨੋऽਪਿ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਨ੍ਮਹਾਬਲਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਛੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਭੀਮਸੈਨ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤੇषੂਣਾਂ ਕਰ੍ਣਂ ਚ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਦਰ੍ਯੋਧਨਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦੌਣਿਮष੍ਟਾਭਿਰਾਸ਼ੁਗੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪੰਜਾਹ, ਕਰਣ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਅੱਠ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਆਰਾਵਂ ਤੁਮੁਲਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਤਾਨ੍ਰਣੇ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਨ੍ਤ੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਾਮਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਸਾਧਾਰਣੀਕृਤੇ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਮਚਾਉਂਦਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਸਭ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਸਥਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਾਨ੍ਯੋਧਾਨ੍ਭੀਮਂ ਤ੍ਰਾਤੇਤ੍ਯਚੋਦਯਤ੍। ਤੇ ਯਯੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਸਮੀਪਮਮਿਤੌਜਸਃ
ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨੇ ਉਹ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, 'ਭੀਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ!' ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯੁਯੁਧਾਨਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸੁਸਂਰਬ੍ਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ
ਯੁਯੁਧਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਸਭ ਵਧੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਮਹੇष੍ਵਾਸਵਰੈਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰੋਣਾਨੀਕਂ ਬਿਭਿਤ੍ਸਵਃ। ਸਮਾਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾ ਭੀਮਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਰਥਾਃ
ਮਹਾਨ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਭੀਮ ਆਦਿ ਮਹਾਂਵੀਰ ਰਥੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਪਹੁੰਚੇ।