ਤਤਃ ਪਾਰ੍ष੍ਣ੍ਯਙ੍ਕੁਸ਼ਾਙ੍ਗੁष੍ਠੈਃ ਕृਤਿਨਾ ਚੋਦਿਤੋ ਦ੍ਵਿਪਃ। ਪ੍ਰਸਾਰਿਤਕਰਃ ਪ੍ਰਾਯਾਤ੍ਸ੍ਤਬ੍ਧਕਰ੍ਣੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਹਰ ਮਹਾਵਤ ਨੇ ਪਾਰਸ਼ਣ, ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਐਂਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਸੁੰਢ ਫੈਲਾਈ, ਕੰਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਤਣੀ ਹੋਈਆਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਸੋऽਧਿष੍ਠਾਯ ਪਦਾ ਵਾਹਾਨ੍ਯੁਯੁਤ੍ਸੋਃ ਸੂਤਮਾਰੁਜਤ੍। ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ੍ਤੁ ਰਥਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਪਾਕ੍ਰਾਮਤ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਹਾਥੀ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਯੁਯੁਤ्सੁ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੇ ਯੁਯੁਤਸੁ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਚਲਦੀ ਰਥ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਯੋਧਾਸ੍ਤੇ ਨਾਗਰਾਜਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍। ਸਿषਿਚੁਰ੍ਭੈਰਵਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਵਿਨਦਨ੍ਤੋ ਜਿਘਾਂਸਵਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੋਣ ਲੱਗੇ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤਵ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੌਭਦ੍ਰਸ੍ਯਾਪ੍ਲੁਤੋ ਰਥਮ੍। ਸ ਕੁਞ੍ਜਰਸ੍ਥੋ ਵਿਸृਜਨ੍ਨਿषੂਨਰਿषੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਬਭੌ ਰਸ਼੍ਮੀਨਿਵਾਦਿਤ੍ਯੋ ਭੁਵਨੇषੁ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਡਰ ਕੇ ਸੌਭਦ੍ਰ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਤੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੁਨੀਆਂ 'ਤੇ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਮਾਰ੍ਜੁਨਿਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾ ਧृष੍ਟਕੇਤੁਸ਼੍ਚ ਵਿਵ੍ਯਧੁਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਯੁਯੁਤਸੁ ਨੇ ਦਸ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਨੇ ਵੀ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਚੇਕਿਤਾਨਃ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਸੋਤ੍ਤਰਾਯੁਧਿਕਂ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਿਧ੍ਯਤ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਚੇਕਿਤਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੌਂਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਮਾਰਿਆ; ਭਗਦੱਤ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋऽਤਿਯਤ੍ਨਾਰ੍ਪਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਚਿਤੋ ਦ੍ਵਿਰਦੋ ਬਭੌ। ਸਂਸ੍ਯੂਤ ਇਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਜਲਦੋ ਮਹਾਨ੍
ਉਹ ਹਾਥੀ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਐਸਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਵੇ।
ਨਿਯਨ੍ਤੁਃ ਸ਼ਿਲ੍ਪਯਤ੍ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤੋऽਰਿਸ਼ਰਾਰ੍ਦਿਤਃ। ਪਰਿਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਨ੍ਨਾਗਃ ਸ ਰਿਪੂਨ੍ਸਵ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਮਹਾਵਤ ਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਹਾਥੀ ਨੇ ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗੋਪਾਲ ਇਵ ਦਣ੍ਡੇਨ ਯਥਾ ਪਸ਼ੁਗਣਾਨ੍ਵਨੇ। ਸਙ੍ਕਾਲਯਤਿ ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਤਥਾ ਮੁਹੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਗੋਪਾਲ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਗਦੱਤ ਵੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸ਼੍ਯੇਨਾਭਿਪ੍ਰਨ੍ਨਾਨਾਂ ਵਾਯਸਾਨਾਮਿਵ ਸ੍ਵਨਃ। ਬਭੂਵ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਰਵਤਾਂ ਸ੍ਵਨਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਬਾਜ਼ ਵੱਲੋਂ ਹਮਲਾ ਹੋਏ ਕਾਂਵਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਚੀਕ।
ਸ ਨਾਗਰਾਜਃ ਪ੍ਰਵਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾਹਤਃ ਪੁਰਾ ਸਪਕ੍ਸ਼ੋऽਦ੍ਰਿਵਰੋ ਯਥਾ ਨृਪ। ਭਯਂ ਤਦਾ ਰਿਪੁषੁ ਸਮਾਦਧਦ੍ਭृਸ਼ਂ ਵਣਿਗ੍ਜਨਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤੋ ਯਥਾऽਰ੍ਣਵਃ
ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਕੁਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਇਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਪਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਧ੍ਵਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਰਦਰਥਾਸ਼੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵੈ ਰ੍ਭਯਾਦ੍ਰਵਦ੍ਭਿਰ੍ਜਨਿਤੋऽਤਿਭੈਰਵਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਵਿਯਦ੍ ਦ੍ਯਾਂ ਵਿਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਸਂਯੁਗੇ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸ਼ੋਰ ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ, ਚੌਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਨਾਗਪ੍ਰਵਰੇਣ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਭृਸ਼ਂ ਜਗਾਹੇ ਦ੍ਵਿषਤਾਮਨੀਕਿਨੀਮ੍। ਪੁਰਾ ਸੁਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵਿਬੁਧੈਰਿਵਾਹਵੇ ਵਿਰੋਚਨੋ ਦੇਵਵਰੂਤਿਨੀਮਿਵ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁਸ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਰੋਚਨ ਨੇ ਕਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖੀ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਭृਸ਼ਂ ਵਵੌ ਜ੍ਵਲਨਸਖੋ ਵਿਯਦ੍ਰਜਃ ਸਮਾਵृਣੋਨ੍ਮੁਹੁਰਪਿ ਚੈਵ ਸੈਨਿਕਾਨ੍। ਤਮੇਕਨਾਗਂ ਗਣਸ਼ੋ ਯਥਾ ਗਜਾਨ੍ ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਦ੍ਰੁਤਮਥ ਮੇਨਿਰੇ ਜਨਾਃ
ਜਲਦੀ ਚਲਦੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧੂੜ ਉਡਾ ਕੇ ਫੌਜੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਕਲਾ ਹਾਥੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜਦਾ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਸੇਨਾਂ ਦ੍ਵਿਰਦਂ ਨਲਿਨੀਮਿਵ। ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਭੂਤਗਣਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯਪੂਜਯਨ੍
ਜਦ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਫੌਜ ਨੂੰ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਾਸਵਸ੍ਯੇਵ ਮਾਧਵਃ। ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਪਾਰਥ ਦੇ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੰਮ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲੇ।
ਕਰ੍ਮੈਤਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਯਮੇਨ ਧਨਦੇਨ ਚ। ਦੁष੍ਕਰਂ ਸਮਰੇ ਯਤ੍ਤੇ ਕृਤਮਦ੍ਯੇਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਪਾਰਥ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਅੱਜ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੰਦਰ, ਯਮ ਜਾਂ ਕੁਬੇਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਯੁਗਪਚ੍ਚੈਵ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਪਤਿਤਾ ਏਵ ਮੇ ਦृष੍ਟਾਃ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਮਹਾਰਥਾਃ
ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੀ ਸਮੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੰਸ਼ਪਤਕ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ।
ਸਂਸ਼ਪ੍ਤਕਾਂਸ੍ਤਤੋ ਹਤ੍ਵਾ ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਭਗਦਤ੍ਤਾਯ ਯਾਹੀਤਿ ਕृष੍ਣਂ ਪਾਰ੍ਥੋऽਭ੍ਯਨੋਦਯਤ੍
ਸੰਸ਼ਪਤਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੋ ਬਚੇ ਰਹੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, 'ਹੁਣ ਭਗਦੱਤ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ!'
ਯਤ੍ਤਦਾਨਾਮਯਜ੍ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਭਰਤਾਨਾਮਪਾਪਿਨਾਮ੍। ਧਨੁਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਦ੍ਵਿषਤਾਮਸ਼੍ਰੁਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਹ ਧਨੁ, ਜੋ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਸਪਾਪ ਭਾਰਤਾਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਿਆਉਂਦਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ—
ਤਦੇਵ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਦ੍ਯੂਤਦੇਵਿਨਃ। ਕृਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਧਨੁਰਾਯਚ੍ਛਦਰ੍ਜੁਨਃ
ਉਹੀ ਧਨੁ, ਰਾਜਾ, ਅਰਜੁਨ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤ, ਜੋ ਮਾੜੇ ਜੂਏ ਨਾਲ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ, ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਤਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਮਾਣਾ ਸਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਤਵ ਵਾਹਿਨੀ। ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਨੌਰਿਵਾਸਾਦ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ, ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਥਰਥਰਾ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਟਕਰਾਈ ਨੌਕ ਵਾਂਗ, ਵਿਖਰ ਗਈ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍। ਮਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਣੇ ਕ੍ਰੂਰਾਂ ਵੀਰਾ ਜਯਪਰਾਜਯੇ
ਫਿਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨੁਧਾਰੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਕੇ।
ਵ੍ਯਪੇਤਹृਦਯਤ੍ਰਾਸਾ ਆਵਵ੍ਰੁਸ੍ਤਂ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਆਰ੍ਚ੍ਛਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਗੁਰੁਂ ਭਾਰਂ ਸਰ੍ਵਭਾਰਸਹੋ ਯੁਧਿ
ਉਹ ਮਹਾਰਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਪਾਰਥ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਭਾਰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆ।
ਯਥਾ ਨਲਵਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਃ षष੍ਟਿਹਾਯਨਃ। ਮृਦ੍ਗੀਯਾਤ੍ਤਦ੍ਵਦਾਯਸ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋऽਮृਦ੍ਗਾਚ੍ਚਮੂਂ ਤਵ
ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੱਠ ਸਾਲਾ ਹਾਥੀ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਅਣਛੁਆ ਰਹਿਆ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਮਥਿਤੇ ਸੈਨ੍ਯੇ ਭਗਦਤ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਤੇਨ ਨਾਗੇਨ ਸਹਸਾ ਧਨਞ੍ਜਯਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਜਦ ਫੌਜ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਬਾਹ ਹੋਈ, ਭਗਦੱਤ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਧਨੰਜਯ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਰਥੇਨ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਸ੍ਤੁਮੁਲੋ ਬਭੂਵ ਨਰਨਾਗਯੋਃ
ਧਨੰਜਯ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਉ ਹੋਇਆ।
ਕਲ੍ਪਿਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਰਥੇਨ ਚ ਗਜੇਨ ਚ। ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਚੇਰਤੁਰ੍ਵੀਰੌ ਭਗਦਤ੍ਤਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਭਗਦੱਤ ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਤੇ ਦੂਜਾ ਰਥ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਜੀਮੂਤਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਨ੍ਨਾਗਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਚ੍ਛਰੌਘੇਣ ਭਗਦਤ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਦੱਤ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ ਸੀ ਤੇ ਘਣਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਤਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਵਾਸਿਵਃ। ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਭਗਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਪਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਗਦੱਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।