ਸੁਤਸੋਮਂ ਤੁ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਰੌਘਿਣਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਵੀਰਂ ਸਾਲ੍ਵੋ ਬਾਣੈਰਵਾਰਯਤ੍
ਵੀਰ ਸਾਲਵ ਨੇ ਸੁਤਸੋਮ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਤੁ ਭੀਮਰਥਃ ਸਾਲ੍ਵਮਾਸ਼ੁਗੈਰਾਯਸੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ। षਡ੍ਭਿਃ ਸਾਸ਼੍ਵਨਿਯਨ੍ਤਾਰਮਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਪਰ ਭੀਮਰਥ ਨੇ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਲਵ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਮਯੂਰਸਦृਸ਼ੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤਵ ਪੌਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੌਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਵਰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਜਰ੍ਝਰਚ੍ਛਵਿਮ੍। ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀਪੁਤ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਵੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਕਿਰਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦੌਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਿਰਵਾਰਯਤ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੌ ਪੌਤ੍ਰੌ ਤਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ। ਪਿਤॄਣਾਮਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਪੌਤ੍ਰ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵਧੀਆ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਗ੍ਰੇ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਮਹਾਹਵੇ। ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਮਾਨਂ ਪਿਤੁਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਹਾ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸਿਂਹਲਾਙ੍ਗੂਲਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਂ ਪਿਤੁਰਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਾਸਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਵਪਨ੍ਨਿਵ ਬੀਜਾਨਿ ਬੀਜਕਾਲੇ ਕृषੀਵਲਃ। ਦ੍ਰੌਣਾਯਨਿਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਬੀਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬੀਜ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰਤਮੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਰ੍ਮਤਃ। ਤਂ ਪਟਚ੍ਚਰਹਨ੍ਤਾਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੋ ਢਾਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯੇष੍ਵਸਨਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਚ ਭਾਰਤ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਵਿਸृਜਨ੍ਬਹ੍ਵਸ਼ੋਭਤ
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਵਰਖਾਵਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾਈ।
ਤਤੋऽਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨਮ੍। ਆਰ੍ਜੁਨਿਃ ਕृਤਿਨਂ ਸ਼ੂਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਮਯੋਧਯਤ੍
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ, ਜੋ ਕਾਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਟੱਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਯੋਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ। ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤॄਣਾਂ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍। ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਦਾਯਾਨ੍ਤਂ ਯੁਵਾਨਂ ਸਮਰੇ ਯੁਵਾ
ਵਿਕਰਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਯਜਨਸੇਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਿषੁਜਾਲੇਨ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿਃ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍। ਵਿਧੂਯ ਤਦ੍ਬਾਣਜਾਲਂ ਬਭੌ ਤਵ ਸੁਤੋ ਬਲੀ
ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹਟਾ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿਆ।
ਅਙ੍ਗਦੋऽਭਿਮੁਖਂ ਵੀਰਮੁਤ੍ਤਮੌਜਸਮਾਹਵੇ। ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਅੰਗਦ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਉਤਮਉਜਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਯੋਃ ਪੁਰੁषਸਿਂਹਯੋਃ। ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਦੋ ਸਿੰਘ-ਸਮਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵੀਰਂ ਪੁਰੁਜਿਤਂ ਬਲੀ। ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਰਵਾਰਯਤ੍
ਦੁਰਮੁਖ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਰੁਜਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਛੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਦੁਰ੍ਮੁਖਂ ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਰਾਚੇਨਾਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਧਿ ਬਭੌ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਨਾਲਮਿਵ ਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਮੁਖ ਨੂੰ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡੰਡੀ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਕੇਕਯਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਪਞ੍ਚ ਲੋਹਿਤਕਧ੍ਵਜਾਨ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਤਾਞ੍ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਰਯਤ੍
ਕਰਨ ਨੇ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਕੇਕੈਯਾ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੇ ਚੈਨਂ ਭृਸ਼ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍। ਸ ਚ ਤਾਂਸ਼੍ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸ਼ਰਜਾਲੈਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨੈਵ ਕਰ੍ਣੋ ਨ ਤੇ ਪਞ੍ਚ ਦਦृਸ਼ਰ੍ਬਾਣਸਂਵृਤਾਃ। ਸਾਸ਼੍ਵਸੂਤਧ੍ਵਜਰਥਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਸ਼ਰਾਚਿਤਾਃ
ਕਰਨ ਜਾਂ ਉਹ ਪੰਜ ਭਰਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਰਥ-ਸਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਜਯਸ਼੍ਚੈਵ ਜਯਸ਼੍ਚ ਵਿਜਯਸ਼੍ਚ ਹ। ਨੀਲਕਾਸ਼੍ਯਜਯਤ੍ਸੇਨਾਂਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ — ਦੁਰਜਯ, ਜਯ ਤੇ ਵਿਜਯ — ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਫੌਜ ਦੇ ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਧੋਰਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤृਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਸਿਂਹਵ੍ਯਾਘ੍ਰਤਰਕ੍ਸ਼ੂਣਾਂ ਯਥਰ੍ਕ੍ਸ਼ਮਹਿषਰ੍षਭੈਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਡਰਾਉਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ, ਬਾਘ ਤੇ ਰੀਛ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡਾਂ ਤੇ ਮਹੀਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਬृਹਨ੍ਤੌ ਤੁ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸਾਤ੍ਵਤਂ ਯੁਧਿ। ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ਤੁਃ
ਕਸ਼ੇਮਧੂਰਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹੰਤ, ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਪਮੁਖ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਵਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਜੋਬੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਵੇ।
ਰਾਜਾਨਂ ਤੁ ਤਥਾਮ੍ਬष੍ਠਮੇਕਂ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨਮ੍। ਚੇਦਿਰਾਜਃ ਸ਼ਰਾਨਸ੍ਯਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਤ੍
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਅੰਬਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਡ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਮ੍ਬष੍ਠੋऽਸ੍ਥਿਭੇਦਿਨ੍ਯਾ ਨਿਰਭਿਦ੍ਯਚ੍ਛਲਾਕਯਾ। ਸ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਰਥਾਦ੍ਭੂਮਿਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ ਅੰਬਸ਼ਠ ਰਾਜਾ ਹੱਡੀਆਂ ਚੀਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਥ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਉਤਰ ਆਇਆ।
ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਮਿਂ ਤੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਕੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਰੂਪਮਵਾਰਯਤ੍
ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਾਰਸ਼ਣੇ ਸਤਯਕੀ ਨੂੰ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਛੋਟੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕ੍ਰਿਪਾ ਖੁਦ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੌ ਕृਪਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੌ ਯੇऽਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨੌ। ਤੇ ਯੁਦ੍ਧਾਸਕ੍ਤਮਨਸੋ ਨਾਨ੍ਯਂ ਬੁਬੁਧਿਰੇ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਵਾਰਸ਼ਣੇ ਨੂੰ ਲੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਇੰਨੇ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।