ਯਥਾऽਸੀਚ੍ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇषੁ ਸਞ੍ਜਯ। ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਾਵਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਸੰਜਯ, ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਫੌਜੀ ਕਿਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਭੀੜ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਕਥਂ ਚ ਵੋ ਮਨਸ੍ਤਾਤ ਨਿਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਮਾਮਕਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕੇ ਕਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਟ ਗਏ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਸੀ? ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਹੜੇ ਯੋਧੇ ਢਿੱਠੇ ਰਹੇ ਤੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ?
ਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭਿਦ੍ਭਿਰਵਾਕਿਰਤ੍। ਮਦ੍ਰੇਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾऽਨਦਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚੌਂਹਠ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਦਤਃ ਕੇਤੁਮੁਚ੍ਚਕਰ੍ਤ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤਤ ਉਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਦੋ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਇਆ।
ਤਥੈਵ ਰਾਜਾ ਬਾਹ੍ਲੀਕੋ ਰਾਜਾਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਆਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਸਹਾਨੀਕਃ ਸਹਾਨੀਕਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਹਲਿਕ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਧੋਰਂ ਵृਦ੍ਧਯੋਃ ਸਹਸੇਨਯੋਃ। ਯਥਾ ਮਹਾਯੂਥਪਯੋਰ੍ਦ੍ਵਿਪਯੋਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਯੋਃ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉਮਰਦਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਸਮੇਤ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਵਿਰਾਟਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਰ੍ਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਸਹਸੈਨ੍ਯੌ ਸਹਾਨੀਕਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਪੁਰਾ ਬਲਿਮ੍
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਵਿਂਦ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀਰਾਟ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਦੁਤ੍ਪਿਞ੍ਜਲਕਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਦ੍ਦੇਵਾਸੁਰੋਪਮਮ੍। ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਕੇਕਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਭੀਤਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਮਤਸਿਆ ਤੇ ਕੇਕੈਯਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਨਾਕੁਲਿਂ ਤੁ ਸ਼ਤਾਨੀਕਂ ਭੂਤਕਰ੍ਮਾ ਸਭਾਪਤਿਃ। ਅਸ੍ਯਨ੍ਤਮਿषੁਜਾਲਾਨਿ ਯਾਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਤ੍
ਭੂਤਕਰਮਨ, ਜੋ ਸਭਾ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਨਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤਾਨੀਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਨਕੁਲਦਾਯਾਦਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਲ੍ਲੈਃ ਸੁਸਂਸ਼ਿਤੈਃ। ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਬਾਹੁਸ਼ਿਰਸਂ ਭੂਤਕਰ੍ਮਾਣਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ ਨਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਏ ਹੋਏ ਚੌੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੂਤਕਰਮਨ ਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਤਸੋਮਂ ਤੁ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਰੌਘਿਣਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਵੀਰਂ ਸਾਲ੍ਵੋ ਬਾਣੈਰਵਾਰਯਤ੍
ਵੀਰ ਸਾਲਵ ਨੇ ਸੁਤਸੋਮ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਤੁ ਭੀਮਰਥਃ ਸਾਲ੍ਵਮਾਸ਼ੁਗੈਰਾਯਸੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ। षਡ੍ਭਿਃ ਸਾਸ਼੍ਵਨਿਯਨ੍ਤਾਰਮਨਯਦ੍ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਪਰ ਭੀਮਰਥ ਨੇ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਲਵ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਮਯੂਰਸਦृਸ਼ੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤਵ ਪੌਤ੍ਰਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੌਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਵਰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਮਾਰ੍ਜੁਨਿਃ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਪਿਤृਵ੍ਯਂ ਜਰ੍ਝਰਚ੍ਛਵਿਮ੍। ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀਪੁਤ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਃ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਵੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਕਿਰਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦੌਸ਼੍ਸ਼ਾਸਨਿਰਵਾਰਯਤ੍
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤੌ ਪੌਤ੍ਰੌ ਤਵ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੌ ਪਰਸ੍ਪਰਵਧੈषਿਣੌ। ਪਿਤॄਣਾਮਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਦੋ ਪੌਤ੍ਰ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਮੌਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਵਧੀਆ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮਗ੍ਰੇ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਮਹਾਹਵੇ। ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਮਾਨਂ ਪਿਤੁਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਮਾਰ੍ਗਣੈਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਹਾ-ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਃ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਸਿਂਹਲਾਙ੍ਗੂਲਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਂ ਪਿਤੁਰਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂੰਛ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵਾਸਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਵਪਨ੍ਨਿਵ ਬੀਜਾਨਿ ਬੀਜਕਾਲੇ ਕृषੀਵਲਃ। ਦ੍ਰੌਣਾਯਨਿਰ੍ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਬੀਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬੀਜ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰਤਮੋ ਰਾਜਨ੍ਨੁਭਯੋਃ ਸੇਨਯੋਰ੍ਮਤਃ। ਤਂ ਪਟਚ੍ਚਰਹਨ੍ਤਾਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਸਮਵਾਰਯਤ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਨੂੰ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੋ ਢਾਲਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯੇष੍ਵਸਨਂ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਚ ਭਾਰਤ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ ਸ਼ਰਜਾਲਾਨਿ ਵਿਸृਜਨ੍ਬਹ੍ਵਸ਼ੋਭਤ
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਵਰਖਾਵਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾਈ।
ਤਤੋऽਭਿਮਨ੍ਯੁਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਰਯੋਧਿਨਮ੍। ਆਰ੍ਜੁਨਿਃ ਕृਤਿਨਂ ਸ਼ੂਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਮਯੋਧਯਤ੍
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ, ਜੋ ਕਾਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਟੱਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਯੋਰਾਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨੋਃ। ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਮੀਕ੍ਸ਼ਿਤॄਣਾਂ ਚ ਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਵਿਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿਂ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨਮ੍। ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਦਾਯਾਨ੍ਤਂ ਯੁਵਾਨਂ ਸਮਰੇ ਯੁਵਾ
ਵਿਕਰਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਯਜਨਸੇਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਮਿषੁਜਾਲੇਨ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿਃ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍। ਵਿਧੂਯ ਤਦ੍ਬਾਣਜਾਲਂ ਬਭੌ ਤਵ ਸੁਤੋ ਬਲੀ
ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਪਰ ਤੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹਟਾ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਰਹਿਆ।
ਅਙ੍ਗਦੋऽਭਿਮੁਖਂ ਵੀਰਮੁਤ੍ਤਮੌਜਸਮਾਹਵੇ। ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਰੌਘੇਣ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਅੰਗਦ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਉਤਮਉਜਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵਰਖਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹਾਰਸ੍ਤੁਮੁਲਸ੍ਤਯੋਃ ਪੁਰੁषਸਿਂਹਯੋਃ। ਸੈਨਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤਯੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਃ
ਉਹ ਦੋ ਸਿੰਘ-ਸਮਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਤੁ ਮਹੇष੍ਵਾਸੋ ਵੀਰਂ ਪੁਰੁਜਿਤਂ ਬਲੀ। ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਵਤ੍ਸਦਨ੍ਤੈਰਵਾਰਯਤ੍
ਦੁਰਮੁਖ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁਰੁਜਿਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਛੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਦੁਰ੍ਮੁਖਂ ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਰਾਚੇਨਾਭ੍ਯਤਾਡਯਤ੍। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਧਿ ਬਭੌ ਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਸਨਾਲਮਿਵ ਪਙ੍ਕਜਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਮੁਖ ਨੂੰ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੌੜੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਡੰਡੀ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਕਰ੍ਣਸ੍ਤੁ ਕੇਕਯਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਪਞ੍ਚ ਲੋਹਿਤਕਧ੍ਵਜਾਨ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਭਿਮੁਖਂ ਯਾਤਾਞ੍ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਰਯਤ੍
ਕਰਨ ਨੇ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਕੇਕੈਯਾ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ।