ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਗੁਰੁਤੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਅਪਾਯਾਞ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯੋ ਦ੍ਰੋਣਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ; ਪਾਂਚਾਲ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਧਨੁष੍ਕਂ ਤੁ ਸਾਸ਼੍ਵਯਨ੍ਤਾਰਮਾਕ੍ਸ਼ਿਣੋਤ੍। ਸ ਹਤਃ ਪ੍ਰਾਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਰਥਾਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍। `ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਿਬਭੌ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕੁਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਧਨੁਸ਼ ਸਮੇਤ, ਰਥ ਦੇ ਸਵਾਰ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰਿਆ; ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਕੁਰੁਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਿਆ।
ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਮਿਸ੍ਤੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਨਵਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਾਲਃ ਪੁਨਰ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਪਞ੍ਚਭਿਃ
ਵਾਰਧਖਸ਼ੇਮੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸ਼ੂਰਾ ਸੀ, ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚਤੁष੍षष੍ਟ੍ਯਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਾਯਕੈਃ। ਸੁਚਿਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਦ੍ਵ੍ਵਾऽਨਦਦ੍ਬਲੀ
ਸਾਤਯਕੀ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਚੌਂਸਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਸੁਚਿਤ੍ਰ ਨੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਦਸ ਚੰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਮਰੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਤ੍। ਅਪਾਤਯਤ੍ਤਯੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸੁਚਿਤ੍ਰਂ ਸਹਸਾਰਥਿਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸੁਚਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਹਤੋ ਵੈ ਪ੍ਰਾਪਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਪਾਤ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਾਜ ਬਭੌ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਤੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰੇ। ਹਤ ਦ੍ਰੋਣਂ ਹਤ ਦ੍ਰੋਣਮਿਤ੍ਯਾਸੀਨ੍ਨਿਃਸ੍ਵਨੋ ਮਹਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਪੁਤਰ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ: 'ਦ੍ਰੋਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ! ਦ੍ਰੋਣ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ!'
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਭृਸ਼ਸਂਰਬ੍ਧਾਨ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਮਤ੍ਸ੍ਯਕੇਕਯਾਨ੍। ਸृਞ੍ਜਯਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਯਦ੍ਬਲੀ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲ, ਮਤਸਿਆ, ਕੇਕੈ, ਸ੍ਰੰਜਯ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਚੇਕਿਤਾਨਂ ਚ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼ਿਖਣ੍ਡਿਨੌ। ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਮਿਂ ਚੈਤ੍ਰਸੇਨਿਂ ਸੇਨਾਬਿਨ੍ਦੁਂ ਸੁਵਰ੍ਚਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਤਯਕੀ, ਚੇਕਿਤਾਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਵਾਰਧਖਸ਼ੇਮੀ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨੀ, ਸੇਨਾਬਿੰਦੁ ਅਤੇ ਸੁਵਰਚਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ।
ਏਤਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸੁਬਹੂਨ੍ਨਾਨਾਜਨਪਦੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍। ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣੋऽਜਯਦ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੁਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਹੋਰ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ।
ਤਾਵਕਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਜਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵੇ। ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨ੍ਰਣੇ ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦ੍ਰਵਮਾਣਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਤੇਰੇ ਲੋਕ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਾਰਿਆ।
ਤੇ ਦਾਨਵਾ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਕੇਕਯਾ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸਮਕਮ੍ਪਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਜਿਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਂਚਾਲ, ਕੇਕੈ ਅਤੇ ਮਤਸਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਕੰਬ ਗਏ।
ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕृਚ੍ਛ੍ਰੋऽਹਂ ਮੋਹਂ ਪਰਮਮਾਗਤਃ। ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਹਤੌ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੁਣ ਜੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਯਨ੍ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸੂਤ ਮਯਾ ਸਹ
ਜੋ ਕੁਝ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਲਾਲਚ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ, ਹੇ ਸੂਤ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੋ ਚੁੱਕਾ।
ਨृਸ਼ਂਸਂ ਤੁ ਪਰਂ ਤਾਤ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਯਦਿ। ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੇषਂ ਚਿਕੀਰ੍षੇਯਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਨ ਮਰਣਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬਚਤ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਪੂਰਾ ਨਾਸ ਨਾ ਹੁੰਦਾ।
ਯੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯਰ੍ਥਪਰੋ ਨਰਃ। ਸੋऽਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਹੀਯਤੇ ਲੋਕਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਭ ਲਈ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਮਣੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤੋਚ੍ਛੇਦਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਯ। ਅਵਸ਼ੇषਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਕੁਦੇ ਮृਦਿਤੇ ਸਤਿ
ਹੁਣ, ਹੇ ਸੰਜਯ, ਇਸ ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਬਚਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੁਖੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦਵਸ਼ੇषੋ ਹਿ ਧੁਰ੍ਯਯੋਰਭ੍ਯਤੀਤਯੋਃ। ਯੌ ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਜੀਵਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਿਣੌ ਪੁਰੁषਰ੍षਭੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਲੀਡਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਜੋ ਧੀਰਜਵਾਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਬਚਤ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵ੍ਯਕ੍ਤਮੇਵ ਚ ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਯਥਾ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ। ਕੇऽਯੁਧ੍ਯਨ੍ਕੇ ਵ੍ਯਪਾਕੁਰ੍ਵਨ੍ਕੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਭਯਾਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੱਸ ਕਿ ਜੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ—ਕੌਣ ਲੜੇ, ਕੌਣ ਵਾਪਸ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕਿਹੜੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਧਨੁਞ੍ਜਯਂ ਚ ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਯਦ੍ਯਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਰਥਰ੍षਭਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਯਂ ਨੋ ਭੂਯਿष੍ਠਂ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਾਚ੍ਚ ਵृਕੋਦਰਾਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਵੀ ਦੱਸ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ—ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਉਸ ਤੋਂ ਅਤੇ ਵਿਰਕੋਦਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ, ਤੋਂ ਸੀ।
ਯਥਾऽਸੀਚ੍ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੇषੁ ਸਞ੍ਜਯ। ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਾਵਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਪਾਤਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਸੰਜਯ, ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਫੌਜੀ ਕਿਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਭੀੜ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ?
ਕਥਂ ਚ ਵੋ ਮਨਸ੍ਤਾਤ ਨਿਵृਤ੍ਤੇष੍ਵਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਮਾਮਕਾਨਾਂ ਚ ਯੇ ਸ਼ੂਰਾਃ ਕੇ ਕਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵਾਰਯਨ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਹਟ ਗਏ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਸੀ? ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕਿਹੜੇ ਯੋਧੇ ਢਿੱਠੇ ਰਹੇ ਤੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ?
ਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭਿਦ੍ਭਿਰਵਾਕਿਰਤ੍। ਮਦ੍ਰੇਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚਤੁਃषष੍ਟ੍ਯਾ ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾऽਨਦਦ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਈ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਚੌਂਹਠ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਨਦਤਃ ਕੇਤੁਮੁਚ੍ਚਕਰ੍ਤ ਚ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਤਤ ਉਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਦੋ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਇਆ।
ਤਥੈਵ ਰਾਜਾ ਬਾਹ੍ਲੀਕੋ ਰਾਜਾਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਸ਼ਰੈਃ। ਆਦ੍ਰਵਨ੍ਤਂ ਸਹਾਨੀਕਃ ਸਹਾਨੀਕਂ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਹਲਿਕ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਡ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਧੋਰਂ ਵृਦ੍ਧਯੋਃ ਸਹਸੇਨਯੋਃ। ਯਥਾ ਮਹਾਯੂਥਪਯੋਰ੍ਦ੍ਵਿਪਯੋਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਯੋਃ
ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉਮਰਦਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਸਮੇਤ ਟਕਰਾ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਵਿਨ੍ਦਾਨੁਵਿਨ੍ਦਾਵਾਵਨ੍ਤ੍ਯੌ ਵਿਰਾਟਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਰ੍ਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਸਹਸੈਨ੍ਯੌ ਸਹਾਨੀਕਂ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਪੁਰਾ ਬਲਿਮ੍
ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਵਿਂਦ ਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੀਰਾਟ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਦੁਤ੍ਪਿਞ੍ਜਲਕਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਦ੍ਦੇਵਾਸੁਰੋਪਮਮ੍। ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਨਾਂ ਕੇਕਯੈਃ ਸਾਰ੍ਧਮਭੀਤਾਸ਼੍ਵਰਥਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਮਤਸਿਆ ਤੇ ਕੇਕੈਯਾ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਲਝਣ ਭਰੀ ਲੜਾਈ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਰਗੀ ਸੀ।
ਨਾਕੁਲਿਂ ਤੁ ਸ਼ਤਾਨੀਕਂ ਭੂਤਕਰ੍ਮਾ ਸਭਾਪਤਿਃ। ਅਸ੍ਯਨ੍ਤਮਿषੁਜਾਲਾਨਿ ਯਾਨ੍ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਾਦਵਾਰਯਤ੍
ਭੂਤਕਰਮਨ, ਜੋ ਸਭਾ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਨੇ ਨਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤਾਨੀਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦ੍ਰੋਣ ਵੱਲ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਨਕੁਲਦਾਯਾਦਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਭਲ੍ਲੈਃ ਸੁਸਂਸ਼ਿਤੈਃ। ਚਕ੍ਰੇ ਵਿਬਾਹੁਸ਼ਿਰਸਂ ਭੂਤਕਰ੍ਮਾਣਮਾਹਵੇ
ਫਿਰ ਨਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਤਿੰਨ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਏ ਹੋਏ ਚੌੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੂਤਕਰਮਨ ਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਵਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ।